The ADHD-files

malende gedachten

2012-02-03T08:16:00.003+01:00

De laatste dagen heb ik minder Rilatine genomen. In plaats van 20 MR al een paar dagen 10 mg. Ik begin het te voelen. Ik heb vannacht zitten piekeren. Ik heb angst voor de toekomst. Ik begin weer te doemdenken. Ik heb niet goed geslapen. Sombere gedachten drongen binnen in mijn slaap. Ik probeer me vast te houden aan mijn doel, maar het is niet gemakkelijk. Negatieve berichten overspoelen de media en laat dat nu net de branche zijn waarin ik opnieuw aan de slag wil. Al zegt een leraar van ons dat op journalistiek geen houdbaarheidsdatum staat qua leeftijd maar ik ben ondertussen 40. Op tv zal ik misschien niet meer moeten komen, maar eventueel achter de schermen van het nieuws lijkt me wel een zeer aangename job die mij kan blijven prikkelen. Gebeten ben ik door het nieuws. Al maakt de recessie, die nu officieel is me wel wat droef. Zo is er momenteel op radio 1 een debat bezig over hoe moeilijk 40plussers aan werk geraken.

Al sinds 2003 ben ik bezig een weg te banen naar de roem. Ik volgde een heel dure cursus basisjournalistiek bij Fontys Hogeschool. Ondertussen heb ik al wel wat artikels op mijn naam staan, maar vooral als freelancer. Terwijl ik zo graag de knepen van het vak zou leren op een volwaardige redactie.
In september 2011 begon ik aan een opleiding journalistiek bij Syntra in Tour & Taxis. met volle moed en in het gezelschap van een goede vriend. Die vriend is nu aan het afhaken omdat hij sinds kort een job heeft aangenomen en te moe is om in de cursus te investeren. Dat en nog vele andere factoren doen mijn moed nu tot in de schoenen zakken. Zal ik even het lijstje opnoemen? Mijn vader is nog geen jaar geleden gestorven en ik zit nog steeds in een merkwaardig en dubbel rouwproces. Mijn jongste broer en oudste zus keren zich van mij af. Tenslotte hebben ze 20 jaar amper naar me omgekeken maar na de dood van mijn vader gingen we overeenkomen. Dat verhaal heeft niet lang geduurd. Ze hebben geen oog voor mijn problematiek. In plaats daarvan boren ze me de grond in. Want ik ben een niksnut, een luierik in hun ogen en ik kom alleen maar naar huis voor het geld. Dat terwijl ik nog niet eens aanspraak heb gemaakt op mijn deel. Omdat ik weet dat het nu belangrijk is dat mijn moeder eerst terug gelukkig is. Ik zorg zoveel als ik kan voor haar emotioneel welzijn, wat niet simpel is want mijn moeder heeft ook ADHD. begin maar eens aan een diagnose op 80-jarige leeftijd.
Ik heb al 8 jaar geen vaste job meer gehad. Ik heb in 13 jaar wel 30 jobs gedaan, wat ervoor zorgt dat ik extreem gevoelig ben voor elke volgende afwijzing. Zo solliciteerde ik onlangs voor een job bij de Stad Antwerpen. Een makkie dacht ik, uiteindelijk heb ik toch al 3.5 jaar voor de stad gewerkt in dezelfde functie als die waarvoor ik nu ging (administratief assistente). Desondanks dat ben ik niet geslaagd. Ik zoek uit waarom maar zal nog even geduld moeten uitoefenen, want de selectieproef is nog steeds bezig. Het zal wel aan die verdomde psychotechnische test liggen, vermoed ik.
Ik moet elke euro omdraaien. En nu laat die vriend me in de steek. Ik begin te rekenen. Das dan een meerkost van 40 euro per maand om in de school te geraken. En dinsdag zag ik het niet zitten, want ik heb iets aan mijn voet. Een cyste, wie zal het zeggen. In ieder geval moet ik maandag naar het ziekenhuis voor een MRI scan. "Het kan geen kwaad" dacht ik, het is toch maar videojournalistiek en ik ben de andere lessen wel aanwezig geweest. Plus: ik heb mijn deadline gehaald voor de opdracht (montage van nieuwsitem met tekst). Ik vond het erg leuk om te doen, het was een revelatie om met Moviemaker te werken. Helaas was het nu tv-journalistiek. En die les wou ik absoluut niet missen want één van mijn favoriete tv-journalisten kwam les geven. Nu heb ik dus de les van Faroek Ozgunes gemist en dat zit ik me al de hele week te beklagen. Ik zal hem nu een mail sturen om me te verontschuldigen. Misschien moet ik eerst maar gaan zwemmen. Ook al is het nu min 15 graden gevoelstemperatuur. Gisteren ben ik ook naar het zwembad getrokken en ik was een paar uren heel vrolijk. Maar nu doet de Rilatine zijn werk nog niet. het voordeel is dat ik echt mijn ei kwijt kan, het nadeel is dat ik misschien weer teveel praat. Ik zou zo graag zonder Rilatine leven, maar dat is voorlopig niet aan de orde. Misschien als ik de job van mijn leven vind, maar in deze recessie is dat onwaarschijnlijk. Ik moet blijven hopen, maar het is niet simpel. Dat doemdenken overheerst nu. het is best mogelijk dat mijn PMS nu begint. Ik ben sinds augustus met de pil gestopt en mijn hormoonspiegel is nog steeds niet in balans. Al heb ik wel minder klachten dankzij yoga. Maar hoe moet het verder nu mijn leraar terug vertrokken is naar Mexico? Ik heb kundalini geprobeerd vorige week, maar momenteel draagt hatha yoga nog steeds mijn voorkeur weg. Zo zie je maar, elke keer als ik een structuur vind waar ik me goed in voel, valt alles weer als een kaartenhuisje in mekaar. Geen hatha yoga, een meerkost om op de school te geraken, geen rijbewijs, geen lief om mij te steunen, een disfunctionele familie. Ik moet blijven onthouden dat ik nog steeds veel heb om dankbaar over te zijn, maar het is niet makkelijk.

Not daddy's little girl

2011-07-07T08:56:00.004+02:00

Waar moet ik beginnen? Ik heb al even niet in deze blog geschreven. Misschien met de reactie van Ann. "Je rugzak zit vol met beperkende overtuigingen over jezelf" Ja, Ann, daar heb je gelijk in. En dat komt voor een groot deel door de omgevingsfactoren. Ik ben heel vaak beperkt geweest in mijn leven. Ik mocht niet piano spelen, geen ballet doen, geen muziekschool volgen, kortom elke droom werd in de kiem gesmoord.

Vandaag wordt het er niet beter op. Mijn vader is gestorven op 23 juni. Het verlies van een persoon is voor mensen met ADHD sowieso een droevige zaak die me helemaal ondersteboven schudt. Mijn vader was een ongelukkig mens, niet in staat om zijn dromen waar te maken. Dat werkte hij helaas uit op zijn kinderen. Ik mag geen kwaad over de doden spreken, want dat is niet toegelaten. Maar mijn vader sukkelde de laatste vijf jaar erg met zijn gezondheid. Mijn moeder stond hem altijd bij.

Mijn laatste gesprek met mijn vader was redelijk, een paar weken geleden. Maar er zijn dingen gebeurd in het verleden die niet goed zijn voor een kind met ADHD. Ik werd niet aanvaard zoals ik ben. Niemand wist wat er met mij aan de hand was, dus ik werd beschouwd door hem als een lastig en brutaal kind. Ik had alleen liefde en affectie nodig en dat kon hij me niet geven.

Nu rust hij onder de groene zoden en is mijn belangrijkste taak mijn moeder zo goed mogelijk bij te staan. Zij heeft ook ADHD, maar bij haar is het nog veel erger dan bij mij. Het mens is 79 en heeft ontzettend veel miserie gekend. Ze heeft zich ook 57 jaar weggecijferd in een huwelijk waarin ruzie dagelijkse kost was. Niet echt om een voorbeeld aan te nemen. Vandaar dat ik nu nog alleen ben. Ik heb nooit echt het gevoel gehad dat mijn vader me graag zag. Dat deed hij als het hem uitkwam. Die momenten waren zeldzaam. Het doet pijn dat het niet anders was.

Moet ik opsommen welke ellende me sinds begin mei ten deel is. Amandelinfectie, streptococcen (nog steeds), de dood van mijn vader en nu de afwijzing van Goedele. ik citeer: "We beschouwen het niet als representatief voor adhd. Het zou niet eerlijk en correct zijn naar andere mensen met adhd toe om de stoornis op deze manier af te schilderen.
We hopen dat je een oplossing vindt voor je moeilijke situatie en wensen je veel succes met eventuele publicaties in andere tijdschriften."
Dus nu moet ik eigenlijk nog een succesverhaal schrijven over hoe vrouwen met ADHD toch een positief leven kunnen leiden. Wel, dat is niet het geval! En er zijn veel mensen met ADHD die het artikel wel representatief vinden.
Afwijzing, afwijzing, opnieuw. Hoe lang moet ik dit nog verdragen? Komaan, Kristiane, sta op en sta recht en ga er terug tegenaan, zeg ik tegen mezelf. Maar het doet pijn weer eens niet begrepen te worden. Het doet pijn weer eens niet opgenomen te worden in de kliek.

de lijdensweg van een journaliste met een deadline

2011-05-23T13:13:00.003+02:00

Vandaag is mijn deadline voor het maandblad Goedele. Ik heb genoeg tijd gekregen voor mijn artikel. Ik leed niet aan uitstelgedrag. Ik ben op tijd begonnen. Mijn artikel is voor 95 % klaar, maar de perfectionist in mij kan het niet loslaten.

Ik had het erg moeilijk de laatste weken. drie weken geleden viel ik ten prooi aan een amandelonsteking, die mij twee weken teisterde. Dankzij antibiotica heeft men die in bedwang gekregen. Vorig weekend kon ik dan naar de opening van het MAS. na dat weekend, bespeurde ik twee rode plekjes op mijn been. Afgelopen dinsdag ging ik naar de dokter, om een stop uit mijn oor te verwijderen. Dat lukte niet meteen, dus ik moest gedurenden enkele dagen oordruppels nemen. Ik wees de dokter op mijn been. "Wat is dat?" vroeg ze. Nogal een onnozele vraag voor een dokter, lijkt me. Ik vroeg haar of ik er zalf mocht aan doen. "laat het maar zo, antwoordde ze. Vrijdag ging ik terug voor de oorstop. De rode opgezwollen vlekken, die steeds groter werden,baarden me zorgen. "heb ik je geen zalf gegeven?" vroeg ze? "Neen, u hebt gezegd dat ik er niets moest aan doen" Ze schreef me een soort cortisonezalf voor. Die ging ik braaf halen. het voelde even als verluchting, maar de volgende dag waren mijn benen erg opgezwollen. De bulten werden groter en er kwamen er bij. Voor alle zekerheid ging ik naar het dichtsbijzijnde ziekenhuis. die verwezen me naar een dokter van wacht, omdat het zaterdag was. Ik srompelde met al mijn kracht naar Deurne. Daarna naar de apotheek van wacht, maar ramp oh ramp, door mijn paniekaanval, was ik vergeten mijn sis-kaart mee te nemen. Op de het papier dat aan de apotheek hing, was er nog een adres in mijn buurt. Dat adres stond er niet op het papier van de balie in Deurne. ik vroeg nog aan de dame aan het onthaal, is dat alles van apothekers van wacht? ja, antwoordde ze, vandaar dat ik een helse toch moest afleggen, naar Deurne, waar men me dwong om de volle pot te betalen. Ik beet dan nog even door, ging thuis mijn SIS-kaart halen en toog naar de apotheker in mijn buurt. de diagnose van de laatste dokter luidde: "gebeten door een insect aan het water" Hij schreef me antibiotica voor. Weeral, dat is al de tweede keer in een paar weken. Gisteren was het heel erg. Ik kon amper gaan; er sneden messen in mijn benen. Ik besef eens te meer dat gezondheid het hoogste goed is.

Vandaag heb ik voor de zevende keer mijn artikel verbeterd. Kill your darlings, het is moeilijk. het is ook moeilijk om in 12.000 tekens de complexiteit van een leven te beschrijven waarin men laat gediagnosticeerd wordt. Ik heb 13.620 tekens, 1620 tekens te veel...Heel moeilijk heb ik het om te kiezen wat er uit moet. Misschien moet er niets uit, heb ik al vernomen. Nu het artikel nog doorsturen....Ik ben zo bang om dat te doen, want er zal altijd wel iets om te verbeteren zijn. Ik wil gewoon dat het perfect is. Ik heb geen zin meer in afwijzing. Ik heb echt heel hard mijn best gedaan. Had ik dit gekunnen zonder de wilskracht die mij wordt gegeven door Rilatine? Ik weet het niet...Ik zou zo graag leren leven zonder Rilatine maar ik ben zo bang van de chaos. En van nog veel meer. maar ik wil nog eens verliefd zijn...en dat lukt me niet meer. Misschien heb ik teveel meegemaakt?

je verstoppen of uit de kast komen?

2011-04-27T16:04:00.002+02:00

Het heeft geen zin om je "aandoening" te negeren. Het beste is dat je zo snel mogelijk weet wat je valkuilen en je sterktes zijn en dan aan je sterktes gaan werken. Verstoppen heeft geen zin, het kost veel te veel moeite en jij wordt er niet beter van!

Sinds ik weet dat ik een artikel mag schrijven voor Goedele, heb ik een heel fijn gevoel. Mijn jarenlange research naar wat ADHD is en wat het bij mij allemaal teweeg heeft gebracht, blijkt eindelijk vruchten af te werpen.

Mijn taak op aarde, ik denk dat ik het eindelijk weet, is naast schrijven, het taboe rond ADHD opheffen en er een positieve twist aan geven. ADHD hebben kan heel veel voordelen opleveren (naast een gratis abonnement voor de Lijn en een reductiekaart van 50 % bij de NMBS). Ik heb lange tijd gezwegen en ik zwijg nog als ik moet solliciteren, maar met een wrang gevoel. Mensen zouden beter blij zijn dat ze iemand met ADHD tegenkomen, want die persoon geeft hen de kans een andere kijk te krijgen op de wereld zoals ze is.

Er zijn verschillende manieren waarop ADHD’ers met hun aandoening omgaan:

Sommigen willen het niet weten dat ze het hebben, want ze leiden een succesvol leven en zien hun aandoening niet als een stoornis. Ze zijn opgegroeid in een veilige omgeving en hebben voldoende liefde en stimulans gekregen om te doen wat ze graag doen. Deze mensen zijn ook niet geneigd om te zeggen dat ze ADHD hebben, want het probleem is dat ADHD veel te negatief wordt bekeken. Er is een grote mentaliteitsverandering nodig.

Anderen weten het vanaf hun kindertijd en als ze volwassen zijn, weten ze het te kanaliseren. Maar: ADHD’ers zijn slecht zelfkenners en zien vaak niet welke invloed ze hebben op hun omgeving.

Sommigen worden pas laat gediagnosticeerd en nemen medicatie. Dankzij medicatie en therapie zijn ze in staat zichzelf echt te ontmoeten. Zo leren ze ermee om te gaan en kiezen ze er zelf voor of ze impulsief zijn of niet omdat ze zich bewust zijn van hun valkuilen.

Anderen worden niet gediagnosticeerd en wanneer ze er door de omgeving op gewezen worden, steken ze hun kop in het zand. Ze zijn tegen medicatie maar ze schuwen geen zelfmedicatie. Dit uit zich door middelenmisbruik. Impulsen volgen, kan een ook een vorm van zelfmedicatie zijn.

Iedereen is anders, de ene heeft meer last van symptomen als vergeetachtigheid of dingen niet op zijn plaats leggen, de andere is dan weer continu met zijn gedachten ergens anders en lijkt niet te luisteren. De ene komt te vroeg, de andere komt altijd te laat. Het komt erop aan te zien, wat je valkuilen zijn, daaraan te werken en dan je te focussen op je talenten. Want je hebt het een heeel leven lang, dus je kan je ADHD beter omarmen en te vriend houden, dan ben je in staat om bergen te verzetten.

ADHD’er zijn unieke mensen en ze verdienen waardering. Het zijn visionaire denkers, gangmakers.

Vrouwen en ADHD- PMS en ADHD

2011-04-20T14:23:00.003+02:00

Na grondig nagedacht te hebben, heb ik besloten om terug in deze blog te schrijven. Dankzij de praatgroep waar ik nu al trouw 7 maanden op rij naar toe ga, heb ik ook terug meer lezers en die wil ik uiteraard verblijden met een nieuwe post.

Al is deze post niet echt happy news, het is van primordiaal belang dat mensen weten hoe moeilijk vrouwen met ADHD het wel hebben, zelfs veel moeilijker dan mannen met ADHD. Daar zijn vele redenen voor, onder andere de sociale rolverwachtingen waaraan een vrouw met ADHD moet voldoen, zorgen ervoor dat vrouwen met ADHD het niet onder de markt hebben, tenzij ze een liefhebbende partner hebben, die hun begrijpt en stimuleert waar en wanneer het nodig is.

Zo zijn er echter ook vrouwen die misschien denken dat ze ADHD hebben maar er zogezegd geen last van hebben. Beste vrouwen, trap niet in die valkuil. Waarschijnlijk heb je een vals zelfbeeld gecreërd om te voldoen aan verwachtingen van de maatschappij. Vergeet echter niet dat er heel veel energie kruipt in de creatie van dat valse zelfbeeld en wat als dat masker van competentie je vroeg of laat nergens brengt? Als dat masker dan niet gewaardeerd wordt, dan sta je nergens.

Ik heb tot mijn 34e levensjaar geleefd zonder te weten wat er mis was. Ik mocht ook niet zijn wie ik was, dus ik deed me ook voor als iemand die sociaal en meegaand was, terwijl ik helft van de tijd op mijn kop liet zitten.

Aangezien ik nu aan PMS lijd, is dit vandaag mijn stokpaardje. Een goede vriend vroeg me of het niet gewoon te negeren valt, de signalen. Het probleem is dat de signalen elke maand ook anders zijn. Het valt niet te negeren, de kracht van de hormonen zijn ongeëvenaard.

Het begon eergisteren al, ik werd wakker na 11 u slaap met een ongelooflijke hoofdpijn, van migraine-achtige aard. Gisteren kreeg ik een onbedaarlijke zin in cola en chocolade, alhoewel ik al drie weken intens op mijn voeding let. Mijn boezem neemt ongekende proporties aan, van cup c naar cup D, om nog maar te zwijgen van de steken en het opgezwollen gevoel. Ik ken geen enkele gyneacologe die gespecialiseerd is in deze problematiek, maar stoppen met de pil is voor mij geen optie.

Verder ben ik 39 jaar, dus naar mijn vermoeden zit ik in de perimenopauze, misschien daarom dat ik het laatste jaar 5 kg verdikt ben? 6 maanden lopen heeft nog niet veel soelaas gebracht behalve dan dat het vet nu onder mijn spieren zit.

Vorige week begon ik met zwemmen wat me ongelooflijk goed deed, maar omdat ik me nu een olifant voel en al misselijk word van de gedachte dat ik chloor zal ruiken, pas ik ook hiervoor.

Ondertussen maakt zich een groeiende boosheid van me meester en komen één van mijn slechtste kantjes naar boven, mijn neiging tot zelfbeklag. Ik denk terug aan de praatgroep van vorige week en besluit zoals gewoonlijk wanneer ik aan PMS lijd, dat ik beter een man zou kunnen zijn. Want die eigenschappen van ADHD zoals opvliegendheid en boosheid brengen mannen verder op de carrièreladder maar doen vrouwen naar de diepte vallen. Voor mij geen promotie voorlopig...

Afgelopen week zat er wel een heel divers publiek in de praatgroep. Ik zag een aantal vrouwen zitten en ik dacht "joepie, vrouwelijke lotgenoten". (Ja, we zijn ondervertegenwoordigd. Er zijn meer mannen die ADHD hebben, anderzijds zijn er misschien heel wat gevallen die niet komen bovendrijven, want in het boek "ADHD bij vrouwen" schrijft men dat er heel wat gevallen ondergediagnosticeerd zijn en dat de DSM-IV zich vooral richtte op mannelijke kenmerken. Bij vrouwen zijn er dan vaak andere kenmerken, internaliserende eigenschappen zoals depressie, vergeetachtigheid, verlegenheid, willen pleasen die ervoor zorgen dat hun gedrag minder storend is en daardoor niet opvalt zoals bij mannen.)
Ik ben even van de hak op de tak gesprongen, typisch ADHD. Ach ja, heb ik u verteld dat mijn Rilatine niet werkt naar behoren als ik PMS heb? Dat mijn typische kenmerken terug naar boven komen? Spannend hoor, dat je nooit weet hoe je je gaat voelen...precies alsof er allemaal egootjes in je zitten, die om de beurten naar boven komen.

Dus, joepie, het bleek echter valse hoop te zijn. Deze vrouwen, behalve één nieuwe, hebben geen ADHD. Het zijn lieve, knappe, bezorgde vrouwen die voor hun partner komen. De partner wil zelfs niet mee! Verder zijn er vrouwen die mét hun partner komen, zobijvoorbeeld een fantastische vrouw, ik noem haar voor het gemak A, die steeds meekomt met H, haar vriend.

Man, man, man, wat zou ik gelukkig zijn moest ik iemand tegenkomen waar ik nog eens iets voor kan voelen en die zelfs met mij naar een praatgroep wil gaan! Ik moet het maar eens vragen aan F, de bezieler van de praatgroep of er ooit een man bij was, om zijn vrouw te ondersteunen. Ik heb het toch nog nooit gezien. Ach ja, moet ik je nog vertellen, dat ik vandaag alles superzwart inzie? Ik zou willen dat het anders was, maar ik denk niet dat er vandaag nog een lachje afkan tenzij de ingeoefende fakesmile die ik mezelf heb aangemeten om sociaal aanvaard te worden in maatschappelijke situaties.

Vandaag heb ik een afspraak met mijn advocate. Onnodig je te vertellen dat ik in schuldbemiddeling zit, veroorzaakt door die financiële problemen waarmee een ADHD'er te maken krijgt, wanneer hij na 33 jobs, een burn out, een diagnose in 2007 van de regen in de drup terechtkomt.
Wist ik veel dat schuldbemiddeling niet gratis was...en had ik het geweten, had ik het zelfs niet gedaan, want dat kan ik ook hoor, iemand verdedigen met één zinnetje
"mevrouw lijdt aan een ernstige vorm van ADHD" awel ja en hoe komt het dat het zover gekomen is? Omdat die fucking late diagnose eerst een verrijking is en dan een vloek. Dus nu probeer ik met man en macht opnieuw een verrijking van te maken, maar er is nog een lange weg te gaan. En waar is die prins op het witte paard die me erbij gaat helpen. Want mijn zelfbeeld is dan misschien nog niet in orde, maar ik weet verdomme wat ik waard ben!

Het is oneerlijk, Arno!

2010-09-19T10:05:00.003+02:00

Ik wou toch even reageren op hetgeen Arno VD Driessche op mijn blog heeft geschreven. Tuurlijk is het oneerlijk om iemand te beoordelen op hetgeen hij nog niet heeft kunnen bewijzen. En zeker op het gebied van concentratiestoornissen, want uiteindelijk heeft iedereen daar wel eens last van maar niet in de mate waar wij er last van hebben. Maar dat hangt er allemaal van af, want zolang we doen wat we GRAAG doen, is er geen probleem. Dan kunnen we ons zelfs hyperfocussen en meer bereiken dan andere "gewone" mensen die dikwijls maar één oplossing zien. Wij hebben de gave om met verscchillende oplossingen te komen aandraven. Helaas zijn dit vaak ideeën die door de grote massa helemaal niet aanvaard worden wegens te vreemd.
Ik werd vorig weekend erg erg kwaad toen ik op een verjaardagsfeestje was en daar een oude vriend ontmoette. Iemand uit het uitgaansleven die zich volledig heeft herpakt en het nu vrij goed doet op professioneel gebied. Hij wordt zelfs gepromoveerd tot manager van een Youth Hostel. Nu wist ik via via dat men daar iemand zocht voor de receptie voor twee dagen per week. Dus ik dacht, informeel solliciteren is nog niet zo slecht, tussen pot en pint worden namelijk vaak wel deals besloten, dus why not? Go for it, dacht ik, dus ik polste voorzichtig naar die functie, waarvan ik weet dat ik ze aankan. Ik heb al verschillende ervaringen achter de rug in de telecom business, achtereenvolgens als televerkoopster, enquêtrice om dan glansvol te evolueren naar receptiewerk. Ik heb een zeer aangename stem (ik zou nog het liefst van al bij de radio werken, maar dat is weer een ander verhaal). Dus ik zeg tegen de desbetreffende persoon, laten we hem Piet noemen, dat ik wel interesse heb voor de functie. "Oh, antwoordt hij, maar jou ga ik niet aannemen hoor, want jij hebt ADHD en dat is een ziekte! Daarbij ik heb iemand in dienst gehad die ADHD had en dat was een ramp, die kan niet multitasken." Nu weet iedereen met ADHD dat als er iets is wat wij kunnen, dat het wel multitasken is, verschillende dingen tegelijk doen. Wat wel belangrijk is, voor ons, is het hanteren van lijstjes, zodat we een degelijk overzicht hebben van wat er te doen valt en dan elke gedane taak met een gerust gemoed kunnen afstrepen; wat ons dan weer een voldaan gevoel geeft. Nu, ik was al een beetje dronken en mijn medicatie werkte al lang niet meer (ik neem nu 20 mg per dag Rilatine Modified, acht uur werking) en ik voelde me weer zwaar aangevallen, zoals zo vaak in mijn leven en ook zoals zo vaak onterecht. Ik heb echt het gevoel dat ik Chinees spreek als ik zoiets probeer uit te leggen want de gewone mens wil het toch niet vatten. Dus ik schiet uit mijn krammen en begin een betoog dat al gebeiteld in mijn hoofd zit. "Weet je wat Einstein, Churchill, Frank Lloyd Wright, Bill Clinton met elkaar gemeen hebben?" Piet, ondertussen zich al licht schuldig voelend, geeft het juiste antwoord: " ze hebben allemaal ADHD" En ga ik ondertussen ratelend verder: "ADHD is geen ziekte, het is een aandoening die perfect te behandelen valt met Rilatine of iets anders of sporten, gezond eten, Omega 3 vetzuren. Mijn vriendin schrok van me en wou me het zwijgen opleggen, enfin ondertussen is ze mijn vriendin niet meer want ik kan me niet bezighouden met 22-jarigen die niets van me weten en me te pas te onpas een slecht gevoel willen geven omdat ik geen job heb en bijgevolg geen leven...Geen leven? Ik heb keiveel levens gehad en wat inderdaad het meest pijnlijke is dat nu ik eindelijk alles op een rijtje heb, amper nog de kans krijg om mijn talenten tentoon te spreiden. maar Arno, bedankt, je hebt me moed gegeven, ik geef niet op. Want zoals ik al eerder zei, wij zijn feniksen en kunnen herrijzen uit onze eigen as. En ik heb al een volgend idee klaar om op de barricades te springen voor volwassen ADHD'ers en ik hoop dat jullie me allemaal gaan volgen. Want ik ben het beu om te liegen over wie ik ben. Ik dacht dat eerlijkheid een goede eigenschap was? Ah, maar om een job te vinden, is het belangrijker om te verzwijgen wie je bent? Het is al zo moeilijk om jezelf te aanvaarden, en dan moet je nog gaan verloochenen wie je bent? Zo kan je jezelf niet aanvaarden op deze manier, onmogelijk! Komedie spelen, daar draait het om en ik doe niet meer mee met dat circus, gedaan, finito. Wij worden gediscrimineerd door ons eigen volk, dat het Centrum van Gelijkheid van Kansen en racismebestrijding daar maar eens over nadenkt! Ik ken genoeg allochtonen die wel werk hebben en ik zit hier al wel een paar jaren af en toe levend van een freelance opdracht. Ik ben het beu

Hypocrisie

2010-09-10T12:50:00.004+02:00

Af en toe krijg ik toch positieve reacties op mijn blog, wat me doet twijfelen, misschien moet ik toch maar doorgaan met schrijven. Rilatine helpt, ik neem het op een regelmatige basis, sinds 2007. Ik heb therapie gevolgd en ik heb een beter zicht op mijn gedrag. Niet dat ik nu perfect ben. Ik vind nog steeds geen vaste job in de media en qua freelance journalistiek is het de laatste tijd ook noppes. Nochtans, men zegt: je moet kijken naar de kwaliteiten van een mens. (zegt Anissa Temsamani die zichzelf de politiek heeft ingelogen door haar diploma's wat up te boosten) Dit was naar aanleiding van de kwestie van een verliefde senator (Kim Geybels) die zich op sleeptouw liet nemen door haar verslaafde minnaar Bas Luyten en daardoor in een onfris al dan niet geënsceneerd drugszaakje kwam. Belachelijk zeg, al die politici mogen zich wel te plette zuipen, maar het kind mag nog niet eens in de buurt zijn van drugs of er wordt er al met ontslag gezwaaid. En wat een hypocrisie want iedereen weet toch dat coke schering en inslag is bij de hooggeplaatsten van dit land zoals advocaten, politici en zeker BV's. het valt niet op dat die laatsten tegenwoordig bij hoog en laag zitten te verklaren dat ze nog nooit drugs hebben gebruikt maar wel veel drinken. Precies alsof alcohol geen drug is. Er is een Britse columnist die pleit voor legalisering. En ik geef hem groot gelijk, dan stoppen al die drugsoorlogen in Mexico. En dan hoeven die dealers niet het zuivere spul te mixen met allerlei gevaarlijke ingrediënten. Iets uit de legaliteit halen stopt oorlog en fraude.

Gemengde gevoelens

2009-12-06T21:58:00.005+01:00

Ik zou eigenlijk deze blog van het net halen want om een job te vinden, moet ik verzwijgen dat ik ADHD heb, met andere woorden, ik moet liegen. Verzwijgen is een deel van de waarheid achterhouden en daarna mijn nieuwe werkgever voor een voldongen feit stellen.
De crisis is al een tijdje volop bezig en in de journalistiek is er voorlopig geen werk voor mij, ontslagen vielen bij Sanoma enkele weken geleden, gelukkig maar 36 in plaats van 76, zoals men eerst meende.

Nu, ik ben best bereid om te werken als adminstratief medewerker, receptioniste of secretaresse zolang het een afwisselende job is en men mij met respect behandelt. Ik heb al genoeg miserie meegemaakt in het verleden en dat allemaal door een neurologische aandoening waarvan ik verlost ben, dankzij de Rilatine. Maar wanneer krijg ik verdomme nog eens de kans om me te bewijzen? Ik heb geprobeerd me te vestigen in de journalistieke wereld, maar het is knokken, meer dan in andere sectoren en er moet terug meer dan brood op de plank komen. Als Leterme een tweede kans krijgt, waarom ik dan niet? Ik ben zogezegd een gehandicapte maar dat ziet men niet aan mij. Ik heb de verschijnselen grotendeels kunnen terugdringen door medicatie en therapie. Ik ben bijna hoogbegaafd qua taal. Maar door de vele jobs die ik heb gedaan in het verleden, ben ik nu extra voorzichtig met het nemen van een job waarvan ik weet dat ik ze niet aankan, ik ken mijn beperkingen en ik ken mijn talenten, ik weet wat ik aankan, wat niet, maar ik moet zwijgen over wat ik heb, alsof ik aan lepra lijd, maar hoe kan ik godverdomme mezelf blijven aanvaarden als andere mensen het blijven zien als een stoornis of een aandoening, wat ons zelfbeeld dat al gekleurd is door negatieve ervaringen en mislukkingen, onbegrip over wie we zijn, talloze misvattingen nog wankeler maakt? En dan heb ik het over de groep die te maken had met een negatieve omgeving, want degene die opgegroeid zijn in een stimulerende liefdevlle omgeving groeien uit tot succesnummers maar zijn dan wel zo laf en hypocriet om hun minder bevoordeelde medesoort te verloochenen en te doen alsof er niets aan de hand is. neen hoor, ik kan er best mee leven, tuurlijk als je je droom altijd hebt mogen volgen, krijg je heel wat meer bagage mee dan anderen die tegengewerkt zijn. Vrouwen met ADHD hebben het trouwens erger dan mannen om dan nog maar te zwijgen over PMS. En ja, ik heb PMS en neen ik zie ADHD niet als een excuus, zeker niet, ik kan hyperfocussen als het me interesseert, ik kan over geweldig veel dingen meepraten,ik heb inlevingsvermogen, ik ben niet oordelend, sociaal, intelligent, ik ben zeer empatisch, ik kan gemakkelijk contacten leggen met allerlei lagen van de bevolking, ik heb een luisterend oor, maar wie geeft er mij een tweede kans? Als eindredacteur, ghostwriter of journaliste zou ik al erg tevreden zijn mijn brood te verdienen, maar ook als researcher of bij de radio? Ik weet waar mijn talenten liggen, maar kan ik ze ook laten zien?

Einde?

2008-11-22T14:41:00.005+01:00

Beste lezers

Ik heb afscheid genomen van deze blog. Niet dat ik heb stilgezeten, neen, ik ben volop bezig met schrijven, elke dag, maar ik voelde niet langer de behoefte mijn ei te leggen op internet. Ik schrijf nu vaak met de hand, bij gebrek aan laptop, misschien maar goed ook, echt schrijven is toch veel mooier op papier. Ik ben momenteel wel mijn dagboeken van de laatste maanden aan het overtypen wat overigens enorm interessant is, zo bouw ik een afstand op tussen hetgeen er toen gebeurd is en laat het opnieuw lezen en typen toe dat er een betere versie ontstaat, de fundamenten van mijn roman, mijn bestseller. Het spijt me als dit arrogant klinkt, het heeft me jaren gekost om in mezelf te geloven maar als ik het niet doe, wie dan wel?

Father figure

2008-06-22T13:19:00.006+02:00

Lange tijd niet geschreven. Toch niet op internet, wel in mijn notabookjes en mijn rode Moleskine agenda. Ik had er geen zin in, de gebeurtenissen van afgelopen maanden hebben pas nu een plaats gekregen. Het meegemaakte moest rijpen in mijn hoofd. Dieperliggende oorzaak is dat ik mijn impulsiviteit uit het verleden mij zodanig veel schade berokkende, dat ik nu extra uit mijn ogen kijk wat ik hierin schrijf. Want niet iedereen staat open voor mijn ideeën of denkt dat het geen zin heeft of zit met zijn eigen theorieke. Eigenlijk zijn ADHD'ers best wel eigenzinnige mensen die soms in hun eigen wereldje zitten en daardoor niet horen wat je te vertellen hebt. Ze willen wel hoor, ze bedoelen het niet slecht maar ondertussen dromen ze hun eigen leventje in gedachten, ze horen je wel maar leggen een connectie met hun eigen interpretatie.

Ik besef dat ik in mijn strijd voor een beter leven voor elke AD(H)D'er redelijk alleen ben. Degenen die succesvol zijn, houden zich niet bezig met het helpen van de minder geslaagde, ook zij willen er niet noodzakelijk voor uitkomen dat ze het hebben. Want het wordt te negatief beschouwd. Een regisseur uit de Pallieter die ik al jaren tegen het lijf loop in het Antwerpse nachtleven, bekende dat hij me beter begreep nu hij wist wat mijn ziektebeeld was. En dat ik trots mocht zijn dat ik me had laten testen. Ziektebeeld, puh, ik had op dat moment al echt geen zin meer om veel uitleg te geven maar antwoordde toch wel met de volgende frase

Het is geen ziektebeeld, het is een gave

Maar het is ook zo dubbel want als de mensen in je omgeving het niet als een gave bekijken, verwelk je! Wij hebben nu eenmaal mensen nodig rond ons die ons blijven stimuleren en prikkelen en de verveling uit het bestaan verdrijven wanneer de wolken weer eens samenpakken boven een stralende zon. Op het moment dat je het niet verwacht barst een fijne regen los.

De regisseur J sprak over mijn moed. Wat is daar moedig aan om je te laten testen terwijl je al vanaf je zevende door hebt dat er iets mis is met je? Al heel mijn leven wijdde ik me aan het ontrafelen van mijn geest, die voor mij jaren onbegrijpelijk was. Hoe verwachtte ik dat anderen me begrepen als ik mezelf niet eens begreep. En hoe eigenden bijna wildvreemden zich het recht toe mij in een kader te stoppen en me een open boek te noemen, nadat ze ten prooi waren gevallen aan één van mijn ratelpartijen. Als ik goed gezind was, geen probleem, maar de dingen die ik uitkraamde ten tijde van mijn woeste buien, daarover ben ik soms beschaamd, dat ik mezelf niet onder controle had. Maar nu ben ik toch wel trots op de manier waarop ik overleefd heb. En dat moet ik gewoon gebruiken om verder te gaan in het leven, ondanks het feit dat ik de hele tijd gefnuikt werd langs alle kanten, door de omgeving die mij niet aanspoorde mijn dromen te volgen, integendeel ze de kop indrukte, mijn vader, ach...

Mijn vader, mijn vader, ik heb mijn best gedaan, we hadden acht jaar niet gesproken. Vorige maand belde ik hem, de week daarna zou hij in het ziekenhuis worden opgenomen voor een reeks onderzoeken die dan, volgens hem, zouden bewijzen dat hij een tumor had. Mijn arme vader, het bleek allemaal loos alarm te zijn. Hij is slechts een ingebeelde zieke, hunkerend naar aandacht die hij van zijn kinderen had kunnen krijgen, maar die aandacht, daar verlangde hij niet naar. Tot op het moment dat ik belde en we 48 minuten praatten. Daarvoor dank aan mijn kat Figaro en adoptiedochter Minnie Moe (ervoor Mieuw)

Het valt me te zwaar om in deze blog hierover te schrijven, dus ik hou dit verhaal voor mijn roman, maar het komt erop neer dat mijn vader mij in twee weken tijd, na twee keer gezien te hebben, mij opnieuw heeft afgewezen.

Ik heb genoeg van mannen, ik kan ze niet meer vertrouwen, behalve mijn mannelijke vrienden en homo's, maar zelfs die willen vroeg of laat met mij naar bed of worden verliefd, dus is er wel een vriendschap mogelijk tussen man en vrouw. En wordt niet altijd één van beiden verliefd?

censuur

2008-05-03T12:25:00.002+02:00

op aanvraag heb ik mijn laatste post verwijderd. Ik mag niet praten over hoe een praatgroep in mekaar zit, toch niet die van Wilrijk, ik vind nochtans dat ik niets verkeerd doe maar ik voel hier nu toch even een grondige censuur

Ik denk er even het mijne van en ga me bezighouden met mijn proefopdracht voor Feeling. Het kan misschien ook zijn dat hier negatieve dingen instaan over mijn ex en die zal ik nog wel eens grondig herlezen maar zo'n dingen horen nu eenmaal bij het leven. Moet echt dan alles hier positief verwoord worden? Zo hang ik een fake beeld op van mezelf en daar heb ik geen zin in

Ik voel me gewoon danig teleurgesteld in bepaalde dingen en ik vind het mijn goed recht om daarover te schrijven

ADHD en werk- de presentatie

2008-04-18T09:11:00.005+02:00

Naar verluidt krijgen we een verslagje van de hele avond, maar de schrijfster in mij kon het niet laten om in haar gloednieuwe Moleskine agenda al wat punten te noteren. En gehyperfocust dat ik was. Toch kon ik het niet laten mijn omgeving te scannen, al heb ik dat in dit geval bewust gedaan. Ook al is het een kenmerk, als je dat bewust gebruikt, kan het echt een voordeel zijn. Ongeveer dertien man waren aanwezig, drie vrouwen (waaronder ik) en tien mannen. De spreekster is een vrouw en Ann, die achter de boekentafel zit ook dus (de naam doet het al vermoeden) en nog een dame wiens naam ik niet weet.

De inleiding gebeurt door Fred, een kwieke 64-jarige man die zelf ADHD heeft, nooit TV kijkt en tot in de nacht zit te schrijven. Die nachtraverij heb ik gisteren opgepikt want ik was tot 2 u wakker. Niet om hierover te schrijven, neen ik had ongelooflijke honger (ik at risotto en pannenkoeken, tot mijn schaamte in omgekeerde volgorde maar niet gemengd:)). Dan Dr Phillen, want ik ben verslaafd aan die charismatische Amerikaanse figuur, die altijd komt aandraven met gedegen oplossingen en dan My Mind and Body, omdat ik hoop spoedig Ann Ceurvels te kunnen interviewen, die ik overigens woensdag beter heb leren kennen op de persconferentie van Bart Van Loo, auteur en spreker, die het boek "Als in kok in Frankrijk" uitbracht.

Maar goed, laat ons tot de essentie komen! "Niet weer een ontslagbrief" was de treffende ijsbreker van Fred: "het had evengoed de titel kunnen zijn van deze voordracht". Ik knik al instemmend. (Enthousiasme)

Vervolgens gaf hij het woord aan Gil Borms, die ons al onmiddellijk met een statistiek rond de oren sloeg, het resultaat van een onderzoek bij 54 volwassenen met ADHD tussen 18 jaar en 56 jaar. Ik viel in ieder geval al compleet buiten die statistieken want men had het over een maximum van 9 jobs. Negen jobs? Ik zou een gat in de lucht springen. Ik durf niet meer tellen, ik scandeer gewoon het cijfer 26. Geen wonder dat ik niet meer wil solliciteren voor iets dat mij niet aanstaat. Wees maar al te zeker dat ik een goed zicht heb op mijn kunnen en mijn beperkingen.

39 % werd ontslagen wegens disfunctie of conflicten (ruzie met de baas)
Bijna de helft werkt onder hun niveau, 10 % boven hun niveau (daar wil ik zijn :)) De redenen van ontslag zijn velerlei. Wij onderpresteren in ons werk, we komen te laat. (te laat komen was VROEGER mijn grootste valkuil) Volgens mij kan je ook onderpresteren als je werk verricht dat beneden je intellectuele mogelijkheden ligt. Dat is MIJ voortdurend overkomen. Omwille van mijn toenmalig laag zelfbeeld, beperkte mogelijkheden (geen rijbewijs, geen geld om te investeren) en negatieve omgevingsfactoren tijdens het opgroeien (mijn saboterende vader en steeds de kritiek dat ik nergens voor deugde) ben ik die weg opgegaan. Nu kan ik zeggen dat mijn zelfbeeld min of meer opgekrikt is. Alleen kan dat zo makkelijk aan het wankelen gebracht worden, want wat Monique zegt, is waar: "wij zijn kwetsbaar en zijn al zo vaak afgewezen".

Daarom vermijd ik bepaalde situaties. Ik ga alleen nog voor jobs die ik echt wil doen en dat is in mijn geval: deeltijds receptie of administratie (kan ik aan) en freelancen in de journalistiek (mijn allergrootste droom) met dan als hobby's zingen en pianospelen (voorlopig ook het budget niet voor maar ik zal het nog doen!). Zingen is volgens Monique een goede manier om je gedachten te verzetten, een truc die je toepast als er teveel in je hoofd zit. Meteen een antwoord op de vraag die de jongste van de hoop, Thomas stelde: Hoe ga ik om met dit alles? Thomas neemt namelijk elke dag de fiets van Lier naar Sint-Katelijne-Waver (waar hij naar school gaat, ik vermoed de Nayer, industrieel ingeneer) en tegen dat hij daar aan komt, is er zoveel in zijn hoofd gepasseerd dat hij volledig gestresseerd arriveert. Ik dacht er even over na en was eigenlijk een beetje trots op mezelf, want dat zingen, dat doe ik al lang, alsof het een natuurlijk gewoonte is die me helpt zonder dat ik ervan bewust ben. En ja, het helpt!

Fred raadt aan om mindfullnestraining te volgen, een manier om te ontspannen. (Niet goedkoop!) Je moet op je ademhaling letten. Ik opper dat yoga dan een wel een goede vorm is voor ons. "Klopt" zegt Fred. "En wat vooral belangrijk is, leef in het NU"

Gil heeft het ook over steeds van baan of van functie wisselen en geeft het volgende voorbeeld:

Iemand kan 25 jaar op een afdeling werken maar elke twee jaar van afdeling wisselen. Op die manier kan je het hele bedrijf leren kennen zonder verveeld te geraken.

Verder vertelt ze dingen die ik allemaal al weet, vandaar dat ik nu besluit om het integrale verslag gewoon op mijn blog te plaatsen (na aanvraag tot toestemming of course)

Toch nog enkele dingen die ik niet wist: mensen die te druk zijn en te beweeglijk hebben het moeilijk in een grote groep. Enfin, het klopt maar ik had er nog nooit over nagedacht. Zoals bij vergaderingen, waar verschillende mensen door elkaar praten, ja daar heb ik het extreem moeilijk mee (zonder Rilatine) Dan moet ik me zo hard concentreren en als het dan warm is en ik krijg niet regelmatig de kans om mijn blabla te doen, dan val ik in slaap...Erg hé, in slaap vallen op een vergadering. Ik weet het, ik deed indertijd bij het HV in 2001 alle moeite van de wereld om me wakker te houden en begon dan maar wat te tekenen, maar niets hielp, dertig seconden, die mijn ontslag bepaalden, was ik van de wereld. Het was dan ook een vreselijk saaie vergadering met dingen die tot in den treure werden herhaald. Zoek ik nu een excuus, truus?

Maar wat nu met werk? Men stelde de vraag wie tijdens sollicitaties eerlijk toegaf dat hij ADHD had. Daarop antwoordde ik heel snel en gevat, dat ik niet anders kon, want zoniet gooide men toch sowieso mijn lange cv in de prullenmand.

Fred raadt aan om het toch te verzwijgen. Kan ik dan op zijn minst zeggen dat er een discrepantie is met de werkelijkheid? In het NU trekt minister Vandenbroucke 24 miljoen euro uit voor mensen met een handicap, waartoe wij behoren. Ik bezit namelijk een nummer bij het Vlaams Agentschap voor personen met een handicap en wie mij in dienst neemt, krijgt 30 % procent korting op mij (voel het cynische in mij) en ik ben dan nog een vrouw hé, dus eigenlijk 40 %! Ik vind het erg dat wij onze identiteit moeten verloochenen, maar wat ik ook een regelrechte belediging vind, is dat wij in het hokje worden gestoken van de gehandicapten. Ik heb niets tegen gehandicapten, integendeel, ik draag hen een warm hart toe, maar deze stigmatisering is toch wel een beetje té. De enige manier waarop wij gehandicapt zijn is dat we niet alle jobs kunnen doen maar moeten doen wat we graag doen en dan zijn we BETER dan iemand anders. It is a gift, not a disability!

Er moet dringend een sensibileringscampagne in de media komen die dat negatieve errond opheft. (en daar wil ik aan meewerken, want ik ben een copywriter van opleiding (studie: reclame en marketing) I have splendid ideas maar ik geef die hier niet weg. Schitterende slogans rijzen regelmatig in mijn creatieve hoofdje op. Er moeten cursussen komen voor werknemers die werken met mensen met ADHD, wij moeten niet ALLEEN moeite doen, de hele maatschappij moet op de kar springen

Ik zal me echter voorlopig aanpassen en de raad volgen van Fred: ik zal niet meer spreken over mijn ADHD maar over mijn positieve kwaliteiten die ik hier nu even trotst opsom, kwestie van voorbereiding:

Ik ben enthousiast, creatief, ik schrijf zonder fouten, ik spreek vier talen, ik kan heel snel typen, ik heb een aangename telefoonstem, ik functioneer goed in crisissituaties waarbij iedereen zijn kop in het zand steekt, ik heb een mooie stem in het algemeen, ik ga graag met mensen om en ben daar goed in, ik heb een warm hart en ben een betrouwbaar eerlijk iemand. Ik ben flexibel wanneer men mij op een rechtvaardige manier behandelt, zonder te autoritair te zijn
Daar ging het ook om, hoe omgaan met gezag. Chris vertelde dat hij het daar heel moeilijk mee had. Hij had een mail gekregen waarin zonder overleg heel zijn werkschema overhoop werd gegooid. Opstandigheid alom

Michel zei dat hij het ook moeilijk had met gezag, tenzij dat gezag van iemand kwam waar hij iets van kon leren. Wanneer hij echter het gevoel had, dat die persoon een rol speelde en die rol niet waardig was, kwam ook hij in opstand.

Frank had een manier gevonden om met mensen om te gaan. In plaats van te stressen in de files en prikkelbaar te zijn als hij op het werk kwam, bleef hij eerst wat thuis werken. Zo hoefde hij niemands neus af te bijten en was hij aangenamer om mee om te gaan.

Verder is delegeren ook de boodschap: iets wat je niet kan, geef je gewoon aan iemand door. Vandaar dat het toch wel handig is om in een leidinggevende positie te zitten of zelfstandige te zijn en een juist netwerk op te bouwen van mensen die je kunnen helpen in het verwezenlijken van je doel.

Wat te doen met de chaos, was nog een vraag, waar Monique zeer beeldend op antwoordde met een tip die ze kreeg van een vriendin:

"Chaos is als een grote salami. Ik begin met het eerste schijfje en dan is mijn chaos al verminderd."

Andrea repliceerde daarop dat ze dan teveel tijd spendeerde met het nadenken hoe die salami dan wel verdeeld moest worden en dat ze maar niet kon besluiten hoe eraan te beginnen. Gewoon doen, Andrea, cut that slice!!!

Ik zou hier nog uren kunnen doorgaan en straks komt er ook een nawoordje. Voorlopig besluit ik echter mijn verhaal met een opmerking van Michel, die ook al eens door mijn hoofd speelde en die helemaal waar was

"Ik dacht dat het hier een gekrakeel ging zijn van jewelste. Dat iedereen door mekaar zou praten en niet naar mekaar luisteren. Deze sessie heeft het tegendeel bewezen, iedereen heeft zijn zegje kunnen doen en iedereen wachtte zijn beurt af.

Waarop ik begon te klappen en iedereen meedeed, want zeg nu zelf, dit was toch een gepast moment?

De avond eindigde met nog wat gezellig nagekeuvel. De bardame vond me grappig, ze dacht dat ik mijn vuile was bijhad (in het begin, dan dacht ze dat de was nat was en toen ik zei dat hij droog was, vond ze mij een grappige madame. Nou, ik ga toch geen vuile was hier meenemen zekers? :)

Verder een grote dank aan Luc, sympathieke man, die zelfstandige is in het renoveren van gebouwen en die dan tegen immense prijzen verkopen (grapje, Luc!) die zo lief was om mij thuis af te zetten. Luc, het was een leuke babbel en wij zien elkaar maandag 21 april in Wilrijk, voor de volgende praatavond. Iedereen is trouwens welkom!! We zijn allemaal lotgenoten en allemaal verschillend, dus ik scheer hier zeker niemand over één kam

ADHD en werk- deel 1- in Lier geraken

2008-04-18T08:43:00.002+02:00

Aandacht Lier organiseerde gisterenavond een presentatie over ADHD en werk met als spreekster Gil Borms van de vereniging Zit Stil. Het was voor mij de eerste keer dat ik naar zo een praatgroep ging. Een positieve stap in de aanvaarding van mijn persoontje. Met dank aan neuropyschiater Werner Van Den Bergh, die mij hiervan op de hoogte stelde.

Het was geen sinecure om er te geraken zonder auto, maar ik had het allemaal goed uitgekiend, dankzij de hulp van mijn geweldige moeder, wiens liefde ik zo hard nodig heb en zij de mijne ook. Mijn moeke is 75, maar nog steeds een gedreven vrouw, ondanks alle miserie die ze heeft meegemaakt, ze waakt nog steeds over mij alsof ik een klein vogeltje ben, maar met het nodige respect voor mijn volwassenheid. Gisteren bracht ik zoals gewoonlijk, na een stiekeme ontmoeting met mijn moeder (mijn vader wil al zeven jaar niet met mij spreken, dit is nog maar eens een bewijs van hoe onze relaties verstoord kunnen worden) een bezoekje aan mijn zus, alwaar ik mijn vuile kleren was en die nu eindelijk buiten kan hangen, zodat ze drogen onder een frisse plattelandsbries. Mijn moeke had voor mij de research gedaan, om 18.36 moest ik de bus pakken aan de Leliestraat, wat te voet toch wel ver verwijderd is van mijn zus (pak zeker een half uur te voet) Allemaal goed en wel, maar niet met twee zware zakken was en dan nog eens een Eastpakzak gevuld met boeken en mijn gloednieuwe dikke felbegeerde rode Moleskine agenda (ja, het jaar is al bezig en so what, die agenda van Humo is te klein en ik krijg die bladen ervoor heus wel vol, daar ben ik al mee bezig). Dus één zak had ik in de voormiddag gestockeerd bij de supermarkt van mijn jeugd (vroeger de Vets, dan Cash & Fresh, nu Delhaize, geen vooruitgang, echt niet) Mijn moeke belde die dag wel drie keer om me toch maar op het hart te drukken op tijd te vertrekken en die zak niet te vergeten. Zeer ontroerend en daaruit blijkt hoe goed ze me kende maar gelukkig voor mij ben ik al wat uit die valkuil gestapt van overal te laat te komen. Dankzij mijn Rilatine en motivatie van mijn moeke, stond ik al een kwartier te vroeg aan de bushalte. En dankzij het feit dat ik gelift heb, met een heel tof koppel, die me bijna aan de bushalte afzette. Toen ik uitstapte en wuifde, meende ik het gezicht van Axl Peleman te ontwaren. Vandaar misschien dat alleen de dame tegen me praatte?

Ik mond hier weer uit in lange beschrijvingen misschien omdat mijn Rilatine nog niet goed aan het werken is. Toch vind ik dit noodzakelijk om te bewijzen dat bij een ADHD'er niets vanzelf gaat, toch niet bij mij. Want deze bus stopte niet aan Carrefour, waar ik moest zijn. Nee, ik moest nog een andere bus nemen, bus 130. Daarvoor had ik gelukkig nog tien minuten tijd en ging ik maar even piepen en opschrijven hoe laat de laatste treinen waren. Vroeger zou ik er automatisch op gerekend hebben een lift te hebben naar Antwerpen, maar ook in deze valkuil zou ik niet stappen. Je moet verschillende mogelijkheden onder ogen zien. Het zou uiteraard niet leuk zijn om helemaal te voet naar het station te moeten stappen en dan nog die trein te nemen, maar het is beter om de verschillende realiteiten onder ogen te zien. Een lift naar het station had ik nu wel verwacht.

Maar goed, bus 130 brengt me bijna tot mijn bestemming. Waar ik vroeger impulsief de straat zou ingegaan zijn waar ik afstapte, vroeg ik aan de buschauffeur of dit de Mechelsesteenweg was, waarop ze me deskundig uitlegde dat het de straat was die parallel liep, ze wees de weg aan. Alles onder controle, dacht ik. Ik zie een kerkje opdoemen en herinner me dat men me vertelde dat het daar was. Naast het kerkje, nr 233, een schattig huisje dat iets weg had van dat van Hans en Grietje, maar dan hopelijk zonder heks. Ik stond voor het huisje en belde aan. Er brandde licht en er stonden fietsen opgesteld, voor mij een teken dat er iemand was. Maar er deed niemand open en een lichte paniek maakte zich van me meester. In mijn agenda controleerde ik het adres en dat klopte toch. Allerlei mensen stroomden de kerk binnen. Toen ik een kijkje nam, kreeg ik de deur van de kerk amper open. Een vriendelijke oudere dame aan wie ik vroeg naar de bijeenkomst verwees me naar de achterkant, naar de parochiezaal. Oef, ik was juist en toog met mijn zakken, beladen als een jong muilezeltje naar de zaal. Daar was ik al niet de eerste. Een warme begroeting van Fred, de organisator waarmee ik vanmiddag al had gebeld. Van de emoties had ik dorst gekregen. "Is het voor je pilletje?" vroeg Fred. "Nou neen eigenlijk niet, alhoewel het misschien in dit geval toch raadzaam is, want het is bijna uitgewerkt en ik weet niet hoe erg de rebound gaat zijn in confrontatie met andere lotgenoten." Dus ik nam mijn pilletje uit mijn zak, dat bij het openen al helemaal verpulverd was. "Ik vrees dat het in de wasmachine heeft gezeten" (typisch ADHD, zo'n dingen) "Nou, dan zal het in ieder geval proper zijn", lachte Fred.

Wie zich snel en efficiënt wil laten testen

2008-04-07T09:05:00.002+02:00

kan dit doen door een EEG te laten nemen bij Werner Van Den Bergh uit Leuven.
Gewone testen zijn niet genoeg omdat er zoveel verschillende gevallen zijn en je idd niet iedereen over dezelfde kam kan scheren.

Zoals ik al zei, maar ik doe dit om het mijn lezers gemakkelijk te maken, een EEG kost 275 euro en je krijgt er 215 euro van terug

ADHD, ik citeer een stukje uit Werners' boek, gaat gepaard met andere gedragsstoornissen

oppositionele gedragsstoornis (40%)
gedragstoornis als voorloper van antisociale persoonlijkheidsstoornis (15%)
angststoornis (25%)
depressie (30%)
bipolaire stemmingsstoornis (manisch-depressieve stoornis) (15%)
verslavingen (15 % - 50%
ticstoornissen (7%)
specifieke leerstoornissen zoals dyslexie (20%)
premenstruele dysfore stoornis
borderline persoonlijkheidsstoornis
slaapstoornissen
autisme spectrum stoornis
niet-verbale leerstoornis

Een EEG geeft inzicht van wat er fout loopt in de organisatie van het functioneren van de hersenen en neurofeedback, een alternatief voor Rilatine, kan je genezen omdat het inwerkt wat er specifiek misloopt. Het is één of ander wiskundig programma dat volledig is aangepast aan je. Er lopen echter vele charlatans rond maar ik ga zeker dit programma volgen bij Werner Van Den Bergh die de juiste apparatuur gebruikt. En dan kan ik zien of het leven met Rilatine eindelijk hetzelfde kan zijn als dat zonder.

Men wil wel maar men kan niet, zo was het vroeger

2008-04-07T08:44:00.004+02:00

Dat is een goede quote die ik kreeg van mijn neuropsychiater met wie ik vorige week had afgesproken. We hebben zitten brainstormen over een schitterend idee waarover ik nu niet uitweid want ik herinner me dat mensen altijd gaan lopen met goede voorstellen, al is het in dit geval zo een unicum en hebben hij en ik al besloten om samen te werken, dus misschien is het toch niet erg dat ik het hier spui

Ik zal er eens over nadenken, geen impulsief gedrag!men wil wel maar men kan niet, dat heeft te maken met het feit dat wij ADHD'ers soms slaaf zijn van ons falende neurologisch systeem. Let wel, sinds ik Rilatine neem, heb ik daar geen last meer van. Ok, het werkt wel uit na 8 u maar ik zorg er wel voor dat ik binnen die 8 u alles geregeld heb wat ik moet regelen. Mijn organisatievermogen, het leggen van een waaierverband lijkt wel met 50 procent toegenomen, ongelooflijk!

Men denkt dat elke mens een vrije wil heeft, wel bij ons is dit niet zo, als ons netwerk faalt, dan gaat het gewoon niet. Het is een illusie, die zogezegde vrije wil. Het lijkt alsof ADHD'ers vrijer zijn dan andere mensen omdat zij een verstoord tijdsbesef hebben en zogezegd doen waar ze zin in hebben en daardoor minder onder tijdsdruk leven, maar ze beseffen maar half dat ze tijd aan het verdoen zijn omdat ze niet altijd prioriteiten kunnen stellen.

Mijn prioriteit is nu echter in deze blog schrijven want het is al veel te lang geleden. Nochtans heb ik me zeer nuttig bezig gehouden met solliciteren en het schrijven van brieven het afleggen van een proefinterview voor Steps Deluxe. Ik voel me voldaan dat ik die dingen kan afmaken binnen een redelijke deadline. Vroeger was alles op het laatste moment en daar kreeg ik stress van, nu ben ik veel relaxter. En dat merk ik in alles, als ik naar mijn zus en mama ga, mis ik nooit meer de trein, tram of bus. Mijn interview, daar ben ik direct aan begonnen nadat ik thuiskwam, terwijl ik vroeger alles uitstelde!

En dat allemaal dankzij het wondermiddel Rilatine, dat niet ongezond is! Ik heb het nog eens gevraagd aan mijn neuropsychiater en mijn dokter en het is niet gevaarlijk en niet ongezond. Ik heb er geen last van, van bijwerkingen. Het levert mij alleen maar winst op, de juiste dingen op de juiste moment zeggen. Mijn sociale vaardigheden zijn enorm gestegen, het lijkt wel alsof ik voor het eerst in mijn leven het hele plaatje zie. Ik ben ook terug gelukkig en ondanks het feit dat men vrijdag mijn gas wou komen afsluiten, ik laat me niet kisten door die geldproblemen. Integendeel, ik probeer er op een volwassen manier mee om te gaan en onmiddellijk een oplossing te zoeken (wat in dit geval betekent de rekeningen betalen die ik moet betalen en erop vertrouwen dat mijn creativiteit mij door de rest van de maand loodst)

Ik maak plannen, ik schrijf trouw in mijn agenda, wat me een overzicht geeft van wat me te doen staat. En toch neem ik af en toe de tijd om te ontspannen en te genieten. Ik ben niet langer een kip zonder kop. Als je een kip de kop afkapt, blijft die rondlopen omdat het ruggemerg blijft functioneren. ADHD'ers zijn vaak net zo en ze hebben dan misschien energie te over maar ze gebruiken die niet efficiënt

Maar ik weet wat me te doen staat. Het doet goed om te weten wat ik wil en wat mijn prioriteiten zijn. Het plan voor vandaag is naar de mutualiteiten gaan voor mijn OMNIO-statuut in orde te maken, een sollicitatiebrief te sturen naar Metro voor journalist, te lezen in het boek Neurofeedback en toestandregulatie bij ADHD en daarover een recensie maken en vanavond voor de eerste keer naar de praatgroep in Wilrijk. Ik durf nu eindelijk die confrontatie aan. En zo gaan we elke keer een stapje verder op de ladder van het leven. The sky is NOT the limit

www.adhd-neurofeedback.be

Wat ik dus verschrikkelijk vind

2008-03-24T13:11:00.006+01:00

is dat ik al vijf bladzijden had geschreven over de expo van de geweldige ontwerpster Veronique Branquinho en dat daarna mijn pc is gecrashed en dat ik daarna niet onmiddellijk tijd had (figuratie Loft op 16 maart 2008) dat ik na de zware dag maar een heerlijke dag, heel ziek ben geworden. Mijn griep was al een week aan het sluimeren en zondag is die helemaal geëxplodeerd. En nu ben ik terug in het land der levenden, terwijl die arme Claus denkt dat hij nergens is. Neen, Hugo, je bent hier, ik weet het, wie is het anders die mij die herboren inspiratie ingeeft?

Maar ik ben wel fier dat ik mijn artikel van Veronique bijna af had en dat ik zodadelijk doe moed ga hervinden om het opnieuw te schrijven én af te maken. Ja, mensen, knoop dit goed in uw oren, ik begin aan dingen en ik kan ze beëindigen. Jammer genoeg bestaan er nog heel wat misverstanden daarover en is er nog altijd een vriendin (ze heeft zich verontschuldigd) die tegen andere mensen vertelt dat ik dit niet kan. Ach ja, het kind kent me niet meer. We zijn een beetje uiteengegroeid misschien of ze luistert niet naar hetgeen ik zeg? Maar ik heb haar wel even bij de oren getrokken en gevraagd of ze in het vervolg die visie voor zichzelf wil houden (nou ja, iemands telefoon stond op en ik kon horen wat ze over mij vertelde) want zo'n dingen berokkenen schade aan mijn terug zorgvuldig opgebouwde imago, mijn nieuwe ik. Het kost me al zoveel moeite om de mensen die jaren in mij tijd hebben gestoken en het opgegeven hebben toen ze mijn diagnose hoorde, ervan te overtuigen dat mensen wel degelijk kunnen veranderen en betere versies van zichzelf worden. Hoe dan ook, je moet wel de kans krijgen om je te bewijzen hé

Ik haat

2008-03-24T11:50:00.003+01:00

Ik haat mensen die alles steeds opnieuw zeggen ook al zeg je

je hebt het al honderd keer gezegd, ze blijven het zeggen

Ook, misschien heeft hij ADHD maar ik let nu op mijn woorden,

ik zeg dingen niet opnieuw, tot treurens toe. Ik weet dat ik in het verleden wel veel over Alexander heb gesproken, maar die gast is nu voorgoed verleden tijd, een schoon beeleke met niets dan ellende achter, niets dan duisternis. Een gast die men zou moeten opsluiten. Hij heeft geprobeerd mijn goede romantische ziel te vernietigen met zijn voze spelletjes die ik helaas toen toeliet simpelweg omdat mijn grenzen waren vervaagd en ik niet meer wist wat goed of slecht voor me was

Maar dat weet ik nu wel! Mijn therapeut heeft gezegd dat ik mijn grenzen moet bewaken en dat doe ik. Mèt respect voor anderen, zal ik toch mijn grenzen stellen
en dit doe ik kordaat, om het maar te zeggen met de woorden van die klote ex

Het is te nemen of te laten.

Meer dan ooit zal ik snel beslissen wie in mijn leven een positief aandeel levert of wie mij met negatieve boodschappen naar beneden probeert te halen. Motief? Omdat ze zich zelf slecht en gefrustreerd voelen en niet alleen in dat bootje willen zitten? Zo heb ik een 'vriend'die zegt altijd tegen mij:

wij hebben het altijd gedaan en dan zeg ik: neen, dat was vroeger, ik heb het niet meer altijd gedaan, integendeel, ik het het nu minder dan ooit, ik ben geen slachtoffer en zondebok meer en degene die het waagt, krijgt een trap tegen zijn kont. Die 'vriend' besef ik nu, moet verdwijnen uit mijn leven, schluss. Die vriend geeft mij een slecht gevoel. Zoals hij zegt: "mensen komen altijd zeiken over u" Slecht dat ik mij voelde joeng, toen ik die griep had. En dan, welke mensen? Die gefrustreerde vriendin aan wie ik hem heb voorgesteld, die nymfomane trut die niet weet hoe ze van haar zangcarrière iets moet maken, gewoon omdat ze wat hysterisch staat te brullen? Weg ermee, iedereen die mij niet aanvaardt of probeert in het moeras der ellende te sleuren, moet verdwijnen. Vanaf nu enkel mensen met pos energie die in mij geloven en in wie ik geloof. Geen mensen die altijd in herhaling vallen en ook als je hen erop wijst, lijken ze desondanks er niet van te leren. Integendeel, ze scheppen een sardonisch genoegen in hun compulsief gedrag. Ik hoef deze mensen niet te redden, ook al zijn ze veel minder ver dan ik in mijn huidige ontwikkeling. Ik red alleen mezelf, daarmee heb ik al werk genoeg. Maar, ik ben zeer goed bezig en dat mag gezegd worden

Acties voor een beter functioneermilieu

2008-03-01T16:04:00.000+01:00

Vrijdag 29 februari, als ik terugblik op deze dag (gisteren) besluit ik dat ik tevreden mag zijn over mijn steeds groter wordende organisatievermogen. Om kwart na zeven was ik al uit de veren om vervolgens in mijn dagelijkse ochtendbad te duiken. Zoals gewoonlijk richten mijn nog onwakkere ogen zich naar het opkomende licht dat door de glazen koepel boven me valt. Ik bedenk hoe moeilijk het is om een betere badkamer te vinden dan deze, met een goudkleurig plafond dat nog steeds geen opfrissing behoeft. De prijs die ik nu betaal, kan ik nog net aan. Tien jaar slijt ik al in dit appartementje en meestal voel ik me hier opperbest. Als de buurman en zijn companen me niet teveel lastig vallen.

Ik neem één van de tijdschriften ter hand, die altijd naast mijn bad liggen: Story, TV-Familie. Dit met het oog op de toekomst, omdat ik daar misschie dan ooit aan de slag kan. Mijn lieve zus houdt deze blaadjes voor me bij. Al sinds ik kon lezen, volg ik de ontwikkelingen van de koningshuizen en aantal (inter)nationale beroemdheden op de voet. In het verleden kreeg ik wel eens de (negatieve) kritiek over me heen dat ik "kick op BV's" Eigenlijk is het gewoon te belachelijk om woorden aan te verspillen, dus ik ga dit nu maar één keer doen. Waar ik vroeger krachtig in de verdediging ging, zal ik dit in de toekomst over me heen laten gaan. Ik weet immers beter. BV's zijn ook maar gewone mensen, ik ken er zoveel hier in de stad A en als ik eerlijk mag zeggen, vaak zijn ze minder bevooroordeeld dan de gewone mens, misschien omdat zij al hebben geleerd met kritiek om te gaan. Het feit dat ik zoveel weet over het mediawereldje is gewoon omdat het mijn roeping is als journaliste, schrijfster en eventueel op latere termijn, zangeres en pianiste door het leven te gaan. Mijn kennis daarover is gebaseerd op research en niet op blinde adoratie. Al moet ik wel toegeven dat er een zekere verslaving in schuilt. Het is bijna neurotisch hoe ik elk tijdschrift en elke krant die ik zie liggen moet doorbladeren en liefst ook lezen. Maar niet alles, keuzes maken is nu ook belangrijk. En dat gaat, dankzij mijn Rilatine, is het bos niet meer ondoordringbaar. Genoeg tijd verloren met het opslorpen van niet-relevante zaken, het leven is al kort genoeg en ik hou van het leven. Dus de onnozelaar die op mijn blog heeft vermeld dat ik een teef ben die zelfmoord moet plegen, is eraan voor de moeite. Ik weet wie hij is en hij zou zich beter gedeisd houden

Maar goed-ik dwaal af en ik héb het door. Mijn medicatie werkt, ja, want ik weet dat ik afdwaal. Vergelijk de gedachten van een ADHD'er met iemand die een boswandeling onderneemt. De meeste mensen volgen het geijkte pad, maar wij dwalen voortdurend af. Want we hebben alles gezien maar daardoor zien we eigenlijk niets, we zien zoveel dat we het niet kunnen opslaan op onze harde schijf. Een ADHD'er ziet een mooie bloem, loopt naar die bloem en ondertussen ziet ie vanuit zijn andere ooghoek als één of ander zeldzame plant die zijn aandacht trekt en voordat ie bij die plant is gearriveerd, kijkt hij waarschijnlijk nog drie keer in het rond. Misschien arriveert hij nooit bij die plant, want hij is hem al vergeten door die drie andere impulsen waar hij moet op ingaan. Versta goed, dit gebeurt niet op Rilatine! Dit is maar om te illusteren hoe wij in elkaar zitten als het niet goed macheert in dat woelige hoofd.

Maar het gaat dus wel redelijk goed, want ik zit op het rechte pad. Ik heb veel zaken, die enigzins vervelend waren, tot een goed einde gebracht. Het begon met een telefoontje naar het RIZIV(Rijksinstituut voor ziekte- en invaliditeitsverzekering). Mijn ziekenfonds vroeg of mijn psychiater de vraag kon richten aan deze instelling met betrekking tot gedeeltelijke terugbetaling van mijn medicijnen. Nu weet ik uit ervaring dat de regeling enkel geldt voor jongeren tot 18 jaar. Wat dus een compleet achterhaalde wet is die men dringend moet aanpassen.

Uiteindelijk is deze wet drie jaar geleden van kracht gegaan(2005) en is hij, met het oog op ontwikkelingen van de laatste jaren helemaal passé. En paar weken geleden besteedde Panorama een uitzending aan de problematiek rond kinderen en Rilatine. Daarover heb ik ondertussen een eigen mening (en de mening van een ervaringsdeskundige is minstens even belangrijk als die van een neuropsychiater): kinderen zouden pas vanaf 16 jaar Rilatine mogen nemen omdat
1. er klaarblijkelijk vaak een verkeerde diagnose plaatsvindt en kinderen die er niet aan "lijden" en het slikken, lopen dan gevaar op oververhitting en zelfs hartstilstand. Sowieso is het slecht voor de groei.

2. Kinderen krijgen op deze manier geen zicht op wat er nu met hen aan de hand is en dat is niet gunstig, de symptomen neemt men dan wel weg,de "kwaal" echter op zich geneest niet. Dus kinderen moeten eerst efkes een goed zicht krijgen op wat ze hebben en geholpen worden met therapie en alternatieve geneesmiddelen, zoals omega3 Vitamine B-complex en gingseng, gezonde voeding met veel vis, niet teveel suikers en veel beweging (om endorfines en dopamines vrij te maken en zo moodswings te minimaliseren en betere concentratie te bekomen)

Pas vanaf 16 is het echt interessant om er mee te beginnen. Maar goed, ik ijver dus voor de portemonnee van volwassenen, de X-generation onder andere, die net uit de boot is gevallen(niet gediagnosticeerd) én de pech had op te groeien in een ongunstige omgeving waarin hij/zij zich onbegrepen voelde en op alle manieren werd gefnuikt in de vervulling van zijn dromen en daardoor niet wist van welk hout pijlen te maken en tenslotte ten prooi valt aan allerlei verslavingen, die de bevrediging naar kicks moeten voeden. Als ik van jongs af aan ballet, dictie, toneel en piano had kunnen volgen, had mijn toenmalige tomeloze energie in iets positiefs kunnen uitvloeien. Nu gebeurt dat ook, al is het wel een kart halve eeuw te laat in mijn ogen.

ADHD'ers die hun goestingskes konden doen, moeten hun soortgenoten die dat geluk niet hadden, niet nog eens stigmatiseren door te bewijzen dat zij het oh zo goed doen en dat ze ermee kunnen leven. Het hoeft niet ontkend te worden, het IS er en het is wat het is. Elk geval is uniek en moet bekeken worden vanuit zijn eigen invalshoek. ADHD is geen imaginair iets, dat besef ik nu maar al te goed. Als ik stop met mijn medicatie, weet ik dat ik binnen een paar dagen impulsief word, vanalles kwijtraak en weer opgejaagd ben. En bovenal, ik voel dan de storm in mijn hoofd woeden. Ik ga daarover niet liegen! ADHD'ers kunnen dan misschien wel veel uitvluchten bedenken als ze ergens in falen, over essentiële zaken zijn we heel eerlijk. Een beetje inlevingsvermogen is toch wel wat op zijn plaats.

En nu terug naar de kern van de zaak: terugbetaling van Rilatine voor volwassenen
is nog niet mogelijk. Dan maar zelf het heft in handen nemen. Het centrum "Zit Stil" in Wilrijk plaatste onlangs een petitie op hun website, dankzij het feit dat ik deze stelling in mijn blog zette een paar maanden geleden. Helaas is er precies nog niet veel resultaat behaald. Logisch al je bedenkt dat er misschien maar 2 % volwassenen is die medicatie neemt. Staat men er wel eens bij stil hoeveel verdoken ADHD'ers er zijn die er rondlopen die doen alsof hun neus bloedt? Ze steken liever hun kop in het zand, zolang ze zogezegd normaal functioneren en er zogezegd geen last van hebben, maar dat weten ze niet, de meesten zijn niet zo introspectief dat ze hun tekort aanvoelen. Hier beland men terug bij het punt dat ze zichzelf slecht kennen en dénken dat ze zichzelf goed kennen. Ook ik stapte meermaals in die valkuil en zonder de Rilatine was het me nooit gelukt mezelf te zien door de ogen van "normale" mensen. ADHD'ers die het niet willen weten, begrijp ik ook wel ergens. Ze hebben al een zodanig grote geschiedenis van mislukkingen achter de rug, dat ze liever in de anonimiteit willen verder sukkelen dan "een etiketje" opgeplakt te krijgen. Helaas is dat nu eenmaal de maatschappij, mensen moeten etiketten op iets kunnen plakken om een begrip te kunnen duiden. ADHD'ers kunnen ook zo'n koppige steenezels zijn, altijd overtuigd van hun gelijk. Het is niet gemakkelijk om in een spiegel te kijken en te beseffen dat, alhoewel je er normaal uitziet, het niet bent. Dat is geen belediging, integendeel, eens je tot die wetenschap komt en het aanvaardt, kan je er echt aan gaan werken in plaats van steeds met je kop tegen de muur te blijven botsen. Ik zeg helemaal niet dat het een ziekte is of een stoornis, ik zoek een positief woord, helaas heeft de wetenschap geen positieve eerste benadering gebruikt. Het is allemaal heel dubbel, het is ergens een tekort, een disfunctie maar het kan een ongelooflijke gave zijn, wel als je er zelf aan werkt, niet als je voortdurend dezelfde fouten blijft maken en die maak je gewoon, zonder medicatie. Ik beweer niet dat medicatie heilzaam is op lange termijn, maar het is wel even nuttig. Om inzicht te krijgen in je tekorten en je gedrag, dat vaak ongepast is in andere ogen, aan te passen.

RIZIV:

Het RIZIV raadt me aan naar de producent te bellen. Bij Novartis krijg ik een uiterst vriendelijke arts aan de lijn, die mij aanraadt terug naar het RIZIV te bellen. Drie jaar geleden is er immers een dossier ingediend met die vraag en alleen zij kunnen die beslissing aanpassen. Van het kastje naar de muur dus en opnieuw naar het kastje. Wat kon ik nog meer doen dan mijn blogs door te geven en te hopen dat die instanties beseffen dat we op dit gebied in een stroomversnelling zitten en dat er nog te weinig onderzoek is naargelang de behoeften van de ADHD'er. Dat men zich eens gaat bezighouden met de volwassen generatie. Helaas zijn er te weinig hulpmiddelen, te weinig specialisten en zijn de kosten te hoog. Precies alsof een volwassen ADHD'er die niet het geluk had in een rijk nest te vallen, die kosten er nog eens kan bij nemen.

Tenslotte belde ik naar een neuropsychiater in Leuven, Werner Van Den Bergh, een zeer sympathiek man. Want ik wil op lange termijn stoppen met de Rilatine maar ik weiger terug te keren naar dat horrorachtige bos van mijn duizenden gedachten die verzwolgen worden door levende takken, no fucking way. Neurofeedback is de oplossing. Helaas zijn er in Nederland blijkbaar wat charlatans aan het werk die dus 1800 euro vragen voor 20 sessies. Bij dokter VDB zou ik een EEG-scan kunnen ondergaan en 20 sessies, die gedeeltelijk terugbetaald worden door de ziekenkas. Kostenplaatje is dan 660 euro (anders zou dit oplopen tot 1500 euro. Mijn idee, wat ik overigens al naar Humo stuurde is om dit te doen en er dan over te schrijven

NEUROFEEDBACKTHERAPIE

WAT?
Neurofeedbackbehandeling bestaat uit het trainen van EEG-patronen waarvan men weet dat ze bij AD/HD afwijkend zijn.
Men begint hiervan ook meer en meer te begrijpen wat hun gedragsfunctioneel belang is. Om niet blindweg met een dergelijke therapie te starten is een QEEG-onderzoek wel van belang om het trainingsprogramma optimaal te kunnen instellen. Tijdens de training wordt slechts één actief meetpunt op de schedel gebruikt.
lees verder

BEHANDELAAR
Van belang is dat de behandelaar voldoende inzicht heeft in de neurofunctionele aspecten van AD/HD, en een degelijke opleidings-achtergrond en een specifieke neurofeedbackopleiding en/of supervisie heeft.
Dit is van belang om het trainingsprogramma optimaal geïndividualiseerd te kunnen instellen, de gepaste begeleiding tijdens de therapie te kunnen verzorgen, en de evolutie van de EEG-veranderingen te kunnen opvolgen en begrijpen.
lees verder

APPARATUUR
Een kwaliteitsvolle degelijke behandelingsapparatuur is van groot belang. Niet alleen het gebruikte softwareprogramma met een voldoende performante computer is van belang, maar EEG-meetapparatuur van superieure kwaliteit is minstens evenzeer belangrijk.
lees verder

WERKWIJZE
Een neurofeedbacksessie duurt meestal een halfuur. Er zijn minstens 20 sessies, klassiek 1 per week, noodzakelijk. Soms kan dit uitlopen tot 30, en in zeldzame gevallen tot 40 sessies.

In tegenstelling tot wat velen vaak denken of beweren, komen er vaak geen bewuste strategieën of trucs bij te pas. Het volstaat dat het behandelde kind of volwassene zich beloond voelt op de momenten dat in beeld en geluid positieve feedback optreedt.
Hierdoor worden de gewenste EEG-patronen automatisch geleidelijk versterkt.
lees verder

RESULTATEN
Niet alleen vindt men bij succesvolle neurofeedbacktherapie positieve patroonwijzigingen in het EEG, maar ook in de cognitieve hersen-potentialen die een maat zijn voor aandachtsprocessen en gedrags-remming.

Ook de slaapkwaliteit verbetert, en de hoeveelheid slaapstabiliserende slaapspoeltjes neemt tijdens de slaap toe. Dit aspect op zich is al een goed argument om te stellen dat bij neurofeedbacktherapie geen welbepaalde strategieën of trucs geleerd worden die daarna bewust dienen toegepast te worden.

Onderzoek heeft aangetoond dat er bij 80 % van de gevallen een duidelijke verbetering van de AD/HD symptomen optreedt.
De resultaten zijn vergelijkbaar is met wat men met een behandeling met Rilatine bekomt, maar dan op een blijvende manier

http://www.adhd-neurofeedback.be/

ADHD en werk

2008-02-27T08:54:00.000+01:00

Gisteren had ik een sollicitatiegesprek bij de Gazet van Antwerpen, met de chef Metropool Paul Hendrickx. Hij reageerde nav de mail die ik in november had gestuurd en vroeg om een keer af te spreken in het kader van een mogelijke samenwerking. Op hetzelfde moment mailde één van mijn trouwe bloglezers, Erwin (ik citeer: een bibliotheekbediende met een hart) die mij er attent op maakte dat de GvA een journalist zocht voor de Zuiderkempen (Herentals) Ik nam de telefoon ter hand en belde de heer Hendrickx ivm zijn mail. Terloops liet ik vallen dat als het over de functie voor de Zuiderkempen zou gaan, dat ik dan niet in aanmerking kwam. Ten eerste ben ik absoluut niet thuis in Herentals, Westerlo en omstreken. Ten tweede heb ik helaas geen rijbewijs en auto. Misschien is dat maar beter zo, want in één van mijn ADHD-groups op Yahoo beweert een Nederlandse dame dat als je een ongeval veroorzaakt én Rilatine neemt, alles op jouw rekening komt. Klinkt heel straf en onrechtvaardig, dus deze informatie zal ik maar eens double checken (één van de eigenschappen van een goede journalist is dat hij zijn bronnen niet zomaar klakkeloos aanneemt)

Ik zou heel graag werken onder het bewind van meneer Hendrickx. Voornoemde wil mij wel een kans geven. Helaas bots ik steeds weer op het onzekere leven dat een journalist in het begin leidt: een volledig zelfstandigenstatuut ofwel in bijberoep. De eerste optie is voorlopig uitgesloten aangezien ik geen routine, snelheid en ervaring heb opgebouwd in een krantenredactie-omgeving. Bijberoep is alleen een oplossing als ik een hoofdberoep heb.

De stageplaats waar ik vervolgens naar hengelde, is al ingenomen. Dus, in tussentijd op zoek naar een andere stage dan maar. Ik mag niet hopen op één uitweg, ik zoek er meerdere maar efficiënte keuzes zijn van primordiaal belang en dat lukt, nu mijn hersengolven vloeiend verlopen.

Een vriendin van me (die zelf zeer ongelukkig is met haar job als verkoopster in een claustrofobisch aandoend winkeltje (4 meter op 4) oppert dat ik dan maar eender wat moet aanpakken. Een callcenter zei ze. Wablieft? Een callcenter? Met rillingen over mijn rug, denk ik terug aan december 2006. Een maand heb ik gewerkt op SNT, een telecommunicatiebedrijf dat meer doet denken aan een gevangenis. In een grote zaal zitten meer dan 250 mensen, elk in hun hokje, moeite te doen om mensen die amper cijfers kunnen spellen, te activeren bij Base. Een teamleader loopt heen en weer om te zien of zijn gevangenen wel goed presteren. Als je naar het toilet wil of pauze wil nemen (die elke dag is vastgesteld op een ander tijdstip) moet je codes gebruiken. Als je terugkomt, log je opnieuw in. De kans dat je afgeluisterd word, is groot evenals het feit dat men de prestaties op je scherm kan volgen. Een "call' moet binnen de zes minuten worden afgehandeld. Het zicht dat je hebt, is niet één of ander mooi landschap maar een klein hokje om toch enige intimiteit te garanderen. Al deze factoren maakten dat ik mij een rat in de val voelde. En omdat de helft van de bevolking die belt zich amper verstaanbaar maakt met cijfers, duurde een call niet zes minuten maar soms zestien minuten. Omdat ik goed wou presteren, werd ik op den duur echt gestresseerd van dat soort mensen. Dus werd ik soms wat onvriendelijker:
"Dit cijfer is niet juist, kan u soms Nederlands of Frans leren"
Dit is mij zuur opgebroken. Ik heb een aangename telefoonstem en ben echt wel klantvriendelijk maar een ex-Alacatrazomgeving zoals SNT, raad ik geen enkele ADHD'er aan. Elke dag meer dan honderd activaties, je zou voor minder doorslaan

Dus, neen, ik doe geen toegevingen meer. Ik zoek heel naarstig naar werk, dat wel maar dan wel alleen naar werk vanwaar ik zeker weet dat ik dat goed kan doen en waarin ik mij gelukkig voel. Gelukkig zijn, dat is toch het hoogste goed? Als je gelukkig bent, dan maak je andere mensen gelukkig. Dan kan je energie doorgeven. Dus volgende plan: ik solliciteer bij Creatief Schrijven, die zoeken momenteel een projectmedewerker. Gisteren pleegde ik al een telefoontje met Ann Leenders, die me nog kent van een verhalenwedstrijd, mijn monoloog en nu recent een gedicht.

Super, schrijfinitiatieven opsporen, creatief zijn en dingen kunnen organiseren, een vaardigheid die me erg aanspreekt en die ik de laatste jaren steeds meer eigen ben. En dan terug naar de GvA.

Het doet me goed te timmeren aan mijn leven. Ik wil mijn tijd niet langer verspillen met dingen die ik niet graag doe. "Dat is het leven, zegt mijn vriendin Sylvia, je moet nu eenmaal dingen tegen je goesting doen!" Zij echter kan niet begrijpen dat op een gegeven moment de spreekwoordelijke emmer overloopt. Bijvoorbeeld na een resem van 26 jobs, die ik niet allemaal tegen mijn zin heb gedaan. Helaas hadden die meestal één terugkerend kenmerk: het waren bijna allemaal eenzijdige jobs, die in het begin misschien een uitdaging vormden. Eens echter de werkwijze onder de knie was, veranderde ik van een enthousiaste werknemer in een slaperig hoopje ellende, dat toch weer steeds slachtoffer werd van mijn tot dan toe onbekende niet goed functionerende hersengolven. Zonder Rilatine zou ik nooit de geneugten kennen van het structuren van dingen. Zonder R zou ik nooit de roeping die ik voelde op mijn negentiende (journalistiek) opnieuw opgepikt hebben. Ooit zal ik misschien terug zonder dat wondermiddel moeten leven. Tegen die tijd zal ik al bioneurofeedback ondergaan hebben (helaas, een pakket van 20 sessies kost 1800 euro en om een goed resultaat te bereiken heeft men er 60 nodig, idee om er over te schrijven als journalist, ervaringsdeskundige en op die manier mezelf en andere mensen te helpen) en zal ik me bekeren tot een vitamine B-complex, ginseng en omega 3. Maar tegen dan, heb ik al een ander gedrag aangeleerd, dat wel de gewenste resultaten geeft! Ik geef het niet op, ik ben al zoveel gevallen en ik blijf opstaan. Maar niemand moet mij vertellen wat ik moet doen, ik loop niet meer in de val van vroeger. Ik volg mijn hart

PMS en ADHD

2008-02-20T09:08:00.000+01:00

Vandaag voel ik me bere-ellendig en zal mijn stukje sowieso uitmonden in een tirade van zelfbeklag maar het kan me verdomme niet schelen. Bijna alles steekt tegen, behalve het feit dat ik dinsdag een sollicitatiegesprek heb bij de Gazet van Antwerpen. Het is echter niet zeker dat het gaat om een betaalde job, dus mijn geldellende wordt misschien nog niet opgelost.

Ik heb hoofdpijn, ik heb buikpijn, ik heb koude rillingen. Ik ben één maand met mijn anticonceptiepil gestopt (ik kon ze niet betalen) en ik voel me beven vandaag. Ik heb een vreselijke droom gehad vannacht. Ik zat aan een computer en via het scherm daalden zwarte katten naar beneden. Als ik die niet op tijd wegklikte werden die echt. Zo kwam het dat ik ineens met zes zwarte katers zat opgescheept, die bijna allemaal leken op mijn zoete Figaro. Als ik ze wou buitenzetten, na een grondige monstering, sloegen ze er in om weer binnen te glippen. Ik sloeg in paniek, want waar was mijn baby? Ik moet dringend terug met die pil beginnen, acuut progesteron- en oestrogeentekort. Daarbij is het volle maan en ook dat heeft een invloed op mijn stemming. Ditmaal geen positieve. Ik heb zware PMS en ik wens dit niemand toe. De meeste mannen weten niet eens wat het Premenstrueel Syndroom is omdat er maar 5 procent vrouwen tot de zware gevallen behoort. Als ik mijn pil neem en in een liefdevolle relatie zit, is dit nog enigzins in te tomen, maar momenteel zijn de omstandigheden er echt niet naar.

Ik wil zo graag verhuizen maar dat is momenteel onmogelijk. Het liefst van al wil ik blijven wonen maar ik kan geen rust vinden hier. Mijn appartement is dan nog wel netjes dankzij de kunstige schoonmaaktoeren van Sien en Maria, maar het probleem buurman komt weer terug. Buurman hield zich even koest, na de problemen van afgelopen maand. Hij zit veel bij zijn vriendinnetje nu, dus je zou denken dat het stil is hiernaast. Neen hoor, want wat doet buurman? Hij laat wat vriendjes logeren die naar hartelust kunnen gebruik maken van zijn muziekinstallatie. Nu zijn ze nog aan het slapen, maar hoe lang duurt het vooraleer ze wakker zijn en mijn Peeters & Pichalochtendje verstoren? Ach ja, ik moet toch zodadelijk naar de belastingen fietsen om papieren op te halen voor mijn Omniostatuut (een verhoogde tegemoetkoming bij mijn steeds hoger wordende medische kosten)Wat is er nu juist gebeurd? Wel zaterdagavond kwam er een vriend van me langs, ik was er niet. Twee vriendjes van de buurman lieten hem binnen via de parlofoon (mijn parlofoon werkt niet meer en volgens de huisbazin moet ik die herstellen) Ze vroegen of ik er was en of ze dan via de dakgoot bij mij binnen konden om even buiten te kunnen. Ze stierven van de honger en hadden een dringende behoefte aan nicotine, buurman echter antwoordde niet op hun berichtjes. Wat heeft die vriend van me in een impuls gedaan? (hij heeft ADD) Hij heeft de deur opengestampt om hen te bevrijden. De volgende morgen, ik was aan het slapen, komt er een woeste buurman aan mijn deur kloppen. Hij schreeuwde tegen mij, ik riep terug. Hij gooide mijn boekenrek om (er is nu een wiel afgebroken, stampte mijn parlofoon helemaal uit elkaar, duwde mij op het bed, plantte zijn vinger op mijn oog en brulde dat hij mij in coma ging slagen. Zijn vriendjes stonden aan de deur te luisteren om in te grijpen, vertelden ze achteraf. Wanneer, als ik in coma lag?

Die vriend van me is dan afgekomen om hem te kalmeren. Hij zal de herstelling deze week uitvoeren, de deur gaat in ieder geval al terug op slot. Ik heb hier niets mee te maken, behalve dat hij een vriend is van me. Ik heb al ergere dingen gemaakt met buurman. Er is nu een vriendje van hem dat terug in de gevangenis zit. Dat vriendje is hier twee jaar geleden binnengebroken en heeft mijn pc gestolen, dat heeft ie bekend! Mijn deur, daar zit een bluts in. Mijn schuld zegt buurman, ik had de deur maar niet voor mijn neus moeten dichtslaan. Nee, ik had me gewoon tot moest moeten laten slaan ofwat? Ik kan niet voortdurend naar de huisbazin gaan, neen, want als er nog iets mis is, gaan we er allebei uit. Is dat fair? Neen, wat ik woon hier al tien jaar en ik heb misschien in het verleden ook wat feestjes gedaan, maar ik probeer nu een rustig leven te leiden en niemand lastig te vallen. Buurman echter en zijn vriendjes denken dat het hier een nachtwinkel is: sigaretten komen ze bedelen, waterkoker lenen, batterijenoplader en ik die dat dan uitleen voor de lieve vrede, moet er zelf altijd achteraan hollen. Ik ben het kots kots kots beu

De dag erna zie ik buurman voor het huis van mijn ex zitten. Meneer was daar een joint aan het rollen. Ik reed voorbij met mijn fiets. "Hey, Kristiane" Wat denkt die klootzak? Dat ik daar ga stoppen? Ik heb niets meer met mijn ex te maken, behalve dan dat ik met veel bitterheid en nog steeds verdriet terugdenk aan die fucked op relatie. Ik heb compleet over mijn grenzen laten gaan omdat ik stapelverliefd was en in een wedergeboorte zat (omwille van de ontdekking van mijn ADHD, te weinig medicatie, was het nog erger met mij dan voordien) Nu heb ik alles op een rijtje maar het is niet gemakkelijk om je mislukkingen onder ogen te zien.

Nog later op de dag (gisteren) is die vriend bij mij, die de deur gaat maken Buurman klopt en komt binnen zonder antwoord af te wachten. Nu kan je zeggen, doe de deur dan op slot, maar als ik niet antwoord, doet hij de deur open, ook als ze op slot is en dan erger ik me aan het geluid van de gesloten deur en zijn acties om die open te doen. Ik zeg tegen hem: ik wil afstand van jou (godverdomme die gast is mijn lief niet en ik ben alles van de laatste weken aan het opkroppen: dat wil zeggen, ik probeerde met buurman overeen te komen, maar dat gaat niet. Buurman geilt op alles wat vrouw is en ik ben zijn seksueel getinte opmerkingen beu. Ik zou hier nog vanalles kunnen schrijven, maar uit voorzichtigheid laat ik dit even. Ik wil namelijk echt dat hij met zijn vriendin gaat samenwonen, zo snel mogelijk. Dat ik hier terug het rijk voor mij alleen heb. Na die afwijzing van mij (afstand) trapt buurman het af. "Waar is mijn batterijlader van Sony (ok, ik heb wel geen digitaal fototoestel op het moment, maar dat geparasiteer moet gedaan zijn) Hij gooit die aan mijn deur op de grond. Ik moet op dat moment een sollicitatiebrief schrijven en zijn boxen beuken weer door de muur (omdat ik niet met hem wil praten, kloot hij mij op die manier)

Gisterenavond, elf uur, ik wil slapen. Hij is er niet, maar zijn vriendjes wel. De muziek staat niet luid, echter wel genoeg om mij uit mijn slaap te houden. Ik klop tegen de muur. Geen resultaat. Nog eens, weer geen uitkomst. Ik ga de gang in en zeg vrij hard: ik wil godverdomme slapen. Vijf minuten later, krijg ik een berichtje van de Marokkaanse buurvrouw. "Ik ben uw geroep beu en ga nu naar de huisbazin bellen. Hoe durft dat mens? Vorige week heeft die hier een half uur zitten roepen in de gang tegen haar vriend en ik bel niet eens, want ik ben verdraagzaam en wil mijn huisbazin niet lastig vallen voor het minste. En zij gaat om elf u eens bellen ofwat en mij weer in diskrediet brengen. Toen haar vriendje in de gevangenis zat, was ik wel goed om haar tijd op te vullen. Daarna zag ze me niet meer staan en begon direct ambras te maken voor een onbenullige zaak, die ik me niet eens herinner.

Ik moet een job hebben, een betaalde en dan zoek ik mij een rustig appartement. Ofwel moet ik maar zelf naar het vredegerecht stappen. Want die dreiging van de huisbazen (de ouders van mijn huisbazin) vind ik ook maar niets: als er nog iets tussen buurman en mij misloopt, willen ze ons allebei buiten. Is dit dan gerechtigheid?

Andere blogs en allerhande dingen

2008-02-13T18:47:00.000+01:00

http://www.secretdiaryoflaurapalmerthe8th.blogspot.com/

http://www.myspace.com/kristianethewriter

je kan ook googlen op mijn naam, dan vind je nog wat artikels voor Het Nieuwsblad en

Cutting Edge etc.

Mastering

2008-02-13T16:02:00.000+01:00

Wat ook zo typisch is aan ADHD, is dat je aan zaken begint en die niet afmaakt. Ook ik heb daar nog af en toe last van. Vandaar dat ik vandaag in mijn archief begon te struinen en nog een paar teksten ontdekte die ik in december heb geschreven. En die toch wel de moeite waard zijn om gelezen te worden.

Hiermee wil ik een statement maken: ik vergeet de dingen niet meer en ik maak ze af en wat voor een zalig gevoel geeft dat, ik kan het alle soortgenoten aanraden!Ik wil zeker dat deze blog perfect oogt, zonder fouten, dus vandaag zal ik de dag doorbrengen met herlezen. Want Iris van het productiehuis Fremantle belde me vandaag. Ze vroeg naar mijn blog, yes, 550.000 kijkers per aflevering, er is een kans dat, nu ADHD eindelijk wat aandacht krijgt (hoe grappig want ADHD'ers lijden aan aandachtstekort, wat niet wil zeggen dat zij te weinig aandacht krijgen, maar dat ze niet altijd hun aandacht er kunnen BIJHOUDEN en bijgevolg idd wel meer aandacht verdienen dan andere mensen, dit niet omwille van hun EGO of het feit dat ze verwend zouden zijn, wel door die neurologische ... (ik zoek een positief woord in plaats van stoornis, want wij zijn geen "gehandicapten" (zo worden we nu bestempeld, als een persoon met een handicap, toch een dank aan de Lijn voor mijn gratis tram- en busabonnement)

Voor degenen die het nog niet wisten, als je je aanmeldt voor een Vlaams Fonds Erkenning, dan krijg je een gehandicaptennummerke en als men je dan in dienst neemt, dan krijgt de werkgever de eerste twee jaar dertig procent korting op jou. Ook al heb je geen rolstoel nodig of aangepaste werkkledij, je moet dat gewoon zeggen, tijdens een sollicitatiegesprek. Bij de werkwinkel zegt men wel, dat je dat moet zeggen als je wordt aangenomen. Aha, dan moet je eerst je toekomstige werkgever een rad voor de ogen draaien, het contractje tekenen en dan terloops vermelden:

BTW, ik heb ADHD maar das supergoed voor uw BTW

Het moet nu echt maar eens gedaan zijn met ons negatief af te schilderen. Het is niet omdat we af en toe traag zijn in het aanleren van dingen en soms minder geconcentreerd in de zaken die we haten, dat wij minder bekwaam zijn, voor de honderdste keer, gewone mensen, luister eens (want wij krijgen ook altijd het verwijt dat WIJ niet luisteren maar de pot verwijt de ketel dat hij zwart ziet, weet je) er zijn ongelooflijk veel ADHD-talenten op alle gebied die de wereld positief kunnen maken en veranderen, zolang ze maar steun en geloof krijgen. Zie maar naar Bill Clinton, Einstein, Frank Loyd Wright en mijzelf :)

Een kleine stap vooruit in mijn schrijverscarrière

2008-02-13T15:02:00.000+01:00

Dit kreeg ik vandaag in mijn mailbox, alleen dacht ik dat ik toch tenminste een exemplaar kreeg toegestuurd, omdat mijn gedicht hierin verschijnt, maar neen, ik moet verdorie nog zelf het boek betalen, ofwa? Wel, dat zal niet gaan, tenzij de koning mij een dotatie geeft. Een andere mogelijkheid is dat iedereen naar mijn blog gaat dankzij mijn verschijning vanavond in het programma "Schoon en Meedogenloos" en ik zo de verkoopcijfers van de bundel kan opkrikken...Marketingmind is nog steeds aanwezig al heb ik er niet veel mee gedaan. terwijl ik dit schrijf, maakt mijn lieve Figaro een sierlijke sprong van de stereo-installatie naar mijn tafeltje naar de boekenkast om uiteindelijk te belanden op de hoogste groene seventiesprint kartonnen doos van mijn andere rek, daar bevindt zich zijn stekje. Eén van de stekjes, want mijn zwarte engeltje doet niets liever dan de hoogste plekjes opzoeken. The only way is up, Baby! :) Maar goed, hieronder de mail:

Beste schrijver,

Op 12 februari verscheen het eerste liefdesboek, waarin onder andere JOUW brief staat. Het boek bevat brieven van 91 verschillende schrijvers. Gevarieerde odes aan de partner, hoopvolle dromen, verborgen gevoelens, pure passie en warme romantiek, maar af en toe ook eenzame tranen en kille pijn. Jonge striptekenaars maakten illustraties bij enkele brieven.

Het boek kost 12,95 euro. Vlei je neer en laat je verrassen door de liefde! Bestellen kan via www.wwaow.com.

Mvg,

Greet Van Opstal

Creatief Schrijven

[a] Zirkstraat 36

2000 Antwerpen

[t] 03 222 40 99

[e] greet@creatiefschrijven.be

[w] www.creatiefschrijven.be

Gespletenheid

2008-02-06T00:57:00.000+01:00

In het begin van de dag was ik suf. Ik kon mijn bed niet uit. Dat heb ik al een paar dagen, omdat ik minder medicatie nam. Ergens is het zalig niet uit je bed te moeten en te kunnen blijven liggen, maar dat kon ik eigenlijk niet!

Het toppunt is dat ik wel uit mijn bed moest vandaag, ik had een afspraak om 9 u. Die is misgelopen omdat ik gisteren onverwacht naar een travestietenshow ben geweest
(Cabaret Follies in het Fakkeltheater, een aanrader voor een Bling Bling night met de fantastische Ginger en natuurlijk de organisator Miss Lucifer en nog zes andere wijfmannen) met mijn dierbare getalenteerde gayfriend P(die nu een tweede collectie kleren gaat customizen voor Sussies, de vintageshop aan de Oude Koornmarkt, in Antwerpen, allen daarheen.

En ik kreeg opnieuw ADHD.

Eerst was ik mijn ticket bijna kwijt, dan lag mijn gsm onder een stoel van het Fakkeltheater, het was weer een zoektocht die avond...wat een tijdverlies.

Het was me echt een boeltje, de rebound zette zich in. Het verschil met vroeger is dat ik mezelf bezig zie maar ik kan het beter plaatsen en ik maak me er niet al te druk meer om. Vroeger kon ik zwaar in paniek raken, wat merkbaar was aan mijn stem, die de hoogte inschoot. Net zoals bij M, het vriendinnetje van Buurman. Langzaam aan is mijn observatievermogen sterker dan ooit: ik zie mensen om me heen die mij een spiegel aanreiken van degene die ik vroeger was. Degenen die zeiden dat ik nooit zal veranderen, zullen me binnenkort niet herkennen. Want de innerlijke transformatie die ik onderga is spannend maar ook heel gestaag. Ik moet alert blijven, maar nu ga ik slapen. Want als ik té alert word en mijn medicatie werkt uit, dan blijf ik verder denken in mijn slaap en dat is wreed vermoeiend, believe me

Zelfbeklag?

2008-02-05T10:52:00.000+01:00

Dit is de reactie van Anoniem waar ik toch wel even wil op in gaan. Mag ik ondertussen Erwin bedanken voor zijn POSITIEVE reactie?

Als je een job wil moet je wel wat anders schrijven dan alleen zelfbeklag. Is erg maar je moet je omhoog krikken met positief energie, naar waar je in geloofd en kunt en weet. en te zorgen dat je op eigen benen staat . Ik ken nog mensen die van heel ver komen en nu heel goed zijn geworden, natuurlijk door naar een therapeut te gaan en daarna je medicatie te laten, je mag niet blijven denken dat je ziek bent dat is een excuus dat je gbruikt .En je mag dat zeker niet meer gebruiken om er bovenop te komen werkt omgedraait

Punt één: ik beklaag mezelf niet, ik vertel gewoon hoe mijn leven nu in elkaar zit. Als ik geen positieve energie had, kon ik zelfs niet in deze blog schrijven. Punt twee, ik ben al van heel ver gekomen ZONDER medicatie en ik neem die nog geen jaar zelfs, het gaat hem trouwens om de combinatie van medicatie en therapie. Ik vind van mezelf helemaal niet dat ik ZIEK ben en ik gebruik mijn ADHD helemaal niet als excuus nu maar ik vind wel dat ik het mag gebruiken voor ontelbare dingen die mijn leven in de war hebben geschopt, dankzij dat defectje in mijn hersenen, ik noem het geen ziekte. Ik wéét dat het een talent kan zijn, als ik maar op de juiste plaats zit. Vervolgens, ik sta op eigen benen, ik ben een single vrouw die alleen woont.
Eigenlijk ben jij, Anoniem, degene die mij naar beneden probeert te trekken.

Dankzij jou heb ik een paar dagen niet geschreven. Maar das dan weer een punt van mij zeker, dat ik moet leren omgaan met kritiek? Kan jij, Anoniem, begrijpen, dat ik al heel mijn leven een vlaag van onterechte kritiek over mijn hoofd heb gehad en dat ik daar een beetje allergisch ben tegengeworden.

Trouwens, wat is er mis met een beetje zelfbeklag? Moet ik dan maar de hele tijd mezelf bedriegen, continu het hoofd recht houden en zogezegd fake positief zijn? Ik vind mezelf al vrij positief hoor, ik geef het niet op, ik blijf doorgaan om de job van mijn dromen te krijgen. Mag ik dan in deze blog enige vrijheid van mening uiten? Als ik mezelf niet af en toe kan "beklagen" zoals jij dat noemt, dan zou het wel eens wat erger kunnen aflopen.

Ik zit hier toch maar weer, achter mijn PC, te schrijven. Hierna ga ik sollicitatiebrieven schrijven, naar de psychiater voor mijn tweede gesprek bij Andante, daarna naar de ziekenkas, dan weer schrijven. Het is niet zo dat ik bij de pakken blijf zitten en zielig in een hoekje zit te huilen.

Trouwens, je hoeft mijn blog niet te lezen, als je hem niet goed vindt. Ik twijfel erover of je ADHD hebt...Misschien wel, want je schrijft veel fouten...No offense, positieve kritiek!

Een stap naar groei

2008-02-05T10:38:00.000+01:00

Vandaag heb ik een tweede afspraak met Andante, het centrum voor Geestelijke Gezondheidszorg. Ditmaal met een psychiater die met mij gaat bespreken of de medicatie die ik neem wel genoeg is.

Brief aan de Koning

2008-01-28T22:54:00.000+01:00

Vandaag zag ik een kennis van me, Johan, die waarschijnlijk een goede vriend van me wordt. Dat gevoel heb ik toch. Johan heeft mij vandaag goed geholpen want om eerlijk te zeggen, ik had geen geld meer. Ik ben een mooie, slimme; getalenteerde; niet domme, blonde griet op de rand van de armoedegrens. Op de rand van het faillissement,
onlangs nog bijna uit mijn gezellige, doch veel te kleine appartementje verjaagd door onmin met de buurman (generatiekloof: hij feest- ik feest niet meer)

Klaar om het Koninklijk Paleis te bestormen en aan de geliefde koning te vragen om mij 20.000 euro te geven, die ik nuttig zal besteden aan mijn schulden, een laptop, een reis naar NYC (om een artikel te schrijven en dat te gebruiken als middel om bij een reismagazine voet aan grond te krijgen, want ik wéét dat dat één van dingen is die ik het beste kan, simpelweg omdat ik als ik reis zo ontzettend veel nieuwe impulsen krijg dat ik de hele wereld aankan en kan afreizen)

Of een reis naar Brazilië, om te schrijven over het goede werk dat Rudy van Tilborgh verricht door naar de favela's te gaan en de huizen te schilderen die de mensen langzaam terukgrijgen van de grootgrondbezitters, ja een goed doel steunen, das in en dat wordt meer begrepen dan een reisje naar NYC

Alhoewel, die laptop moet ik in NYC kopen met die lage dollar...
Dus eerst NYC, dan Brazilië. Misschien kan er iemand mee van het koningshuis,
mijn voorkeur gaat uit naar Mathilde, ik denk dat zij en ik wel vriendinnen kunnen worden.

Wat heb ik nog nodig? Geld om een nieuwe bril te kopen(ofwel tenminste toch voor dat ene glas van mijn oude bril, meedogenloos vertrapt door militair Mike(was meteen het einde van onze vriendschap omdat hij de zaak even meedogenloos ontkende) Ja, dit klinkt belachelijk...sowieso waren er andere redenen dan dat,de arme Mike
kon het niet aan dat we al zes jaren slechts vrienden waren. Wat dacht hij, dat hij mijn hart kon veroveren door mij omhooggevallen pseudo-schrijfsterke te noemen? Dat mag hij wel, maar dan moet hij op zijn minst wel iets van mij gelezen hebben. Vreemd dat hij dat niet wou. Misschien kan hij niet zo goed lezen?

Geld om zangles te volgen, mediatraining bij mijn favoriete presentator Jo De Poorter, om piano te leren spelen, om de echte ik, naar buiten te laten komen. De ik die ik nooit mocht zijn.

Hoe noemt hij nu weer, die man die Sarkozy en Bruno had gefotografeerd en 11.700 euro aan een goed doel had gegeven? Emile Boël? Emile Boey?

Natuurlijk iets voor kinderen, want kinderen zijn de toekomst. Maar dat is nu net mijn point! Wanneer gaat er iemand eindelijk eens inzien, dat ik ook, in se, een kind ben, opnieuw, want ik kan het gedragspatroon van vroeger niet langer meer aanhouden. Daar gooi ik, als VROUW, continu mijn deuren mee in, dat mag ik niet meer doen. Ik zou lessen moeten krijgen over etiquette. Ik ben een onschuldig kindje met de wijsheid van een 36-jarige, die 34 jaar heeft zien passeren en terug kijkt en denkt: neen, ik moet het anders doen. En dat wil ik...Ik ben nog Steeds Alice In Wonderland die verbaasd kijkt en beseft dat de wereld veel gemener is dan ik dacht en ook veel duidelijker. Ik kan gemakkelijker het kaf van het koren scheiden en zeggen tot hier niet verder. Maar ik kan nog veel meer. Naast mijn mediajob, wil ik misschien ooit wel therapeut worden, maar dan alleen voor ADHD'ers.

Zelfdiagnose was wedergeboorte, jezelf zien als embryo, een nieuw leven krijgen,
maar niemand weet dat een deel van je dood is, een gevolg van een genetisch defectje en dat de parel nog naar boven moet komen, maar achtervolgd wordt door stigmatisering uit het verleden.

En dan terug groeien, de foute man tegengekomen, die mijn tere zieltje verwoestte, volledig over mijn grenzen ging en mij dan in de steek liett, hij heeft mijn mooie kijk op het leven een beetje grimmig gemaakt en ik moet nu terug proberen vertrouwen te hebben in de mensheid. Maar hoe kan dat, hij was de man van mijn leven en dat is hij nog steeds. Als hij zijn fouten zou inzien en ons een oprechte kans zou geven, zouden wij een prachtkoppel zijn, dat voel ik in hart en nieren. Jammer dat hij zo ver van zijn kern is verwijderd en niet meer in ons geloofde. Jammer dat hij onze relatie zo eenzijdig bekeek en mij niet echt leerde kennen. Na 20 maanden. Shut up. Niet weer over Alexander...Snik.

Ik heb zoveel fantastische ideeën maar niet téveel meer, ik pik er nu de goeie uit.
Zou Koning Albert een miniscuul deel van zijn dotatie kunnen missen om mij de kans te geven mijn toekomst brilliant en bright te maken, zodat ik met hernieuwde kracht andere mensen kan helpen? Ik ben nog zo kwetsbaar, maar ik ben eerlijk. Ik heb waarden en normen en kan mijn steentje bijdragen om alle ADHD'ers in België hun plaats te helpen zoeken en hen te laten doen wat ze graag doen, al gaat het maar om vijf procent, als we tewerkgesteld worden op de juiste plaats, gaan er dingen gebeuren! Er gaat een nieuwe vorm van creativiteit loskomen, die een golf over het hele land zal veroorzaken. Een zachte golf maar in een positieve zin.

The King Albert Foundation, dat klinkt wel goed...

Koning Albert, een gelukkig Nieuwjaar
Help mij, ik ben een dochter van België, steeds een liefhebster van het Koningshuis geweest maar nu, mijn lieve koning, 13 miljoen euro, daarvan kan u toch wel een beetje missen? Ik beloof u dat ik ons land niet zal teleurstellen. Ik beloof u dat ik onze internationale trots zal worden en een roman schrijf die wereldwijd bekend wordt wegens het herkenbare gevoel dat veel mensen zullen hebben. Ik beloof u dat u in mijn boek een prominente rol krijgt.

Ik neem al vijf dagen minder Rilatine omdat mijn medicatie bijna op is en ik moet rantsoeneren. Volgens de regels mag dat niet naar het schijnt, je moet een zelfde hoeveelheid een tijd innemen. Maar lieve koning, ik kan mijn Rilatine niet betalen
met 800 euro per maand. Ik wil wel werken en ben een persoon met een handicap maar ik ben een hoogbegaafde gehandicapte, snapt u? Ik zie door mijn schulden soms troebel
(en omdat mijn maandlenzen bijna versleten zijn en ik die arme lieve opticien die in mij gelooft nog 900 euro van me moet. Begrijpt u, mijn toestand is schrijnend, ik ben een geval van Verdoken armoede, je ziet het niet aan mij, ik draag nog steeds mooie kleren, dat wel...ik heb ook mijn trots

Ik neem nu al vijf dagen 20 mg ipv 30. En wat zijn de constaties? Ik word terug avontuurlijker maar niet impulsief. Ik heb terug meer ideeën en voel me ook terug wat brutaler. Ik heb de neiging om dingen eruit te flappen maar denk wel na over wat ik zeg.
Behalve toen ik met die kennis, Johan, die in een rolstoel zit omdat hij MS heeft, het café binnen wou gaan en tegelijkertijd een zware deur moest openhouden en buiten opnieuw achter hem gaan staan om hem tegen te houden terwijl met hij zijn voorste wielen het mini verhoogje wou trotseren . Ik wou de deur vastzetten met mijn 10 kg kattenzand maar daar was niets aan te doen, de deur schoof dicht. En iedereen kijken maar niemand komen helpen. Ik keek boos naar een man die het dichtst bij de deur zat, een neo-hippie met lang blond haar, zo weggeplukt van Goa, maar dan niet in trance en riep niet overdreven hard: bestaan er dan geen galante mannen meer? Kan er misscheen eens iemand komen helpen. En daar was dan de charmante barman van wie ik dacht dat hij Thomas noemde. Het was dus Filip of Philip(pe), de galantste man van het café en niet alleen omdat hij daar werkt, vermoed ik. Achteraf heeft de hippie de deur opengedaan, toen het eigenlijk niet meer nodig was. De hippie lachte vriendelijk naar me en zei: "jij bent een deugnietje hé".

Om maar te zeggen, Johan, die zeker een goede vriend gaat worden en me vandaag heeft geholpen met kattenzand en kattenvoer en chocolade, vond dat ik meer lachte en toegankelijker was. Dus dat doet de Rilatine wel ergens, een soort muur creëren. En toch is dat de defensie die ik nodig heb. Waarom? Omdat ik in mijn leven al veel te veel over mijn grenzen heb laten gaan, op alle gebied. Op deze manier kan ik mijn grenzen bewaken, de kat uit de boom kijken en eerst eens testen wie het echt goed met mij voorheeft. Johan meent het goed met mij, denk ik. En u, Koning Albert? Of Emil Boey? Die had toch ook teveel geld?
Ik ben een goed doel!
Basta

EEG-biofeedback, één instrument in het orkest

2008-01-24T16:08:00.001+01:00

Dit komt van de site www.ADHD-volwassenen.be:

EEG-biofeedback is een interessante methode voor een duurzame behandeling van AD(H)D. Succes, ook op langere duur is echter niet bij voorbaat verzekerd. Wat ik daarmee bedoel is dat een dergelijke behandeling niet als een panacee moet worden gezien. Het is slechts een startpunt. Verdere begeleiding van de patient en zijn/haar partner of ouders is noodzakelijk om ook daadwerkelijk gemotiveerd aan de verdere ontwikkeling te werken. Vooral (jonge) volwassenen die veelal een scala aan negatieve ervaringen hebben doorgemaakt hebben vaak langdurige ondersteuning nodig om blijvende verandering te kunnen bewerkstelligen en gemotiveerd te blijven. Leren omgaan met sterke emoties, en het aanpassen van sociaal gedrag kan nu eenmaal niet in korte tijd. EEG-biofeedback is slechts éen instrument in het orkest: bepalend voor het uiteindelijke muziekresultaat, maar niet solo.

Praatgroep

2008-01-24T13:29:00.001+01:00

Normaal gezien ging ik maandag voor de eerste keer naar een praatgroep gaan. Via de site http://www.adhd-volwassenen.be/ vernam ik dat er één keer per maand in Wilrijk een praatsessie wordt georganiseerd. Dit ook in andere steden.

Ik belde voor informatie met een zekere Carla en we spraken over het gegeven. Zij is 56 en heeft zelf ook ADHD. Ik vertelde haar over mijn Rilatine-gebruik.

Zij antwoordde met iets dat mij zeer verontrustte: het effect van Rilatine zou tijdelijk zijn, de chaos komt terug. Ik was daar echt niet goed van en in plaats van naar die praatgroep te gaan, ben ik depri op de zetel blijven liggen en heb dan maar naar "Wie wordt de man van Phaedra?" gekeken.

Wat was mijn gevoel nu? Ik wil niet terug naar die toestand. En ik heb er mijn bedenkingen bij dat het effect tijdelijk is. Waarschijnlijk wel, als je niet leert van je fouten. En dat kan je juist wel, dankzij die Rilatine. Vandaar dat het zo belangrijk is om therapie te krijgen in die periode. Om je fouten in te zien en zo andere gewoonten aan te leren.

In Andante (Centrum voor Geestelijke Gezondheidszorg) bracht ik dit onderwerp ten berde. De dame die mijn "intakegesprek" afnam, zei me dat ik me daar niets hoefde van aan te trekken, van de mening van één persoon. En men heeft in het verleden inderdaad wel testen gedaan bij een aantal proefpersonen, maar hebben die personen wel therapie gehad daarbij?

Van een getalenteerde vriend van mij, die nu aan de Concerta zit, kreeg ik de volgende tip: praatgroepen zouden effectiever zijn dan therapie omdat je zo je ervaringen met lotgenoten kan delen. Maar één keer per maand praten, vind ik dan toch te weinig. Waarom niet elke week? We hebben al zoveel tijd verloren en er is zoveel in te halen. Waarom moet dit dan zo traag gaan? Omdat wij zogezegd traag zijn? Wij zijn niet ALTIJD traag, er zijn momenten dat onze slakkige houding verandert in een motor op supersnelheid. Op die manier kunnen we de achterstand inhalen en op gelijke snelheid komen met onze zogezegde voorgangers.

Valkuilen op het werk-deel 1

2008-01-24T13:16:00.001+01:00

Als ik mijn CV overloop,die zowel een visie geeft van mijn mislukkingen als mijn successen, zijn er een aantal terugkerende zaken die mij de das hebben omgedaan.

Ten eerste heb ik veel jobs op mijn palmares staan die een repetitief karakter inhielden. Om even wat concreter te zijn: Ik werkte een tijd voor de stad Antwerpen en werd op een gegeven moment overgeplaatst naar het Museum Maeyer Van den Bergh, alwaar ik de godganse dag de voorwerpen van het museum moest invoeren met behulp van een registratiesysteem, genoemd de Tinreg.

Dat is dus de dood van een ADHD'er. Wij hebben prikkels nodig, een veranderende stimulerende omgeving, waar bij voorkeur regelmatig iets nieuws gebeurt.

Hoe uitte mijn deficit zich in deze job? Ik viel elke dag steevast even in slaap om half drie. Want ik deed zoveel moeite om me te concentreren, dat ik er gewoon erg moe van werd. Natuurlijk niet bevorderlijk om een job te houden als er toevallig iemand binnenkomt die een ingedommelde werknemer ziet.

Verder nam ik soms deel aan vergaderingen, die soms ellenlang duurden (zoals bij het Humanistisch Verbond). Voor die vergadering begon, nam ik alvast pen en papier en probeerde mijn aandacht zo goed mogelijk bij de zaak te houden. Helaas kwam toch het moment van de afdwaling en het knikkebollen. Ik weet zeker dat dit mij niet overkomt met medicatie. Ik was me er ook niet van bewust hoe lang ik "weg" was en begreep dan ook niet de afwijzende blikken of het rare gesmoes achter mijn rug. Hoewel er altijd wel collega's waren die mij graag hadden omwille van mijn bruisende, vriendelijke persoonlijkheid, waren er evenveel die mij bekeken als een raar wezen, een vreemde eend in de bijt.

Zeker als je opschrikt uit die toestand van onbewustzijn en probeert dat te verdoezelen door met een zogezegde intelligente vraag af te komen, die dan soms onthaald werd op verwonderde blikken. Waarschijnlijk omdat de vraag al niet meer relevant is, maar ADHD stopt soms de tijd in je hoofd en het is gewoon niet aan je te zien.

Vandaar dat ik Rilatine zie als een wondermiddel, eindelijk ben ik in staat die gaten uit mijn geheugen te wissen, eindelijk ben ik alert en bij de zaak.

En dat zou nog veel beter kunnen worden, als ik de job van mijn dromen kan uitoefenen, mijn mediadroom, dan zou ik niet meer in slaap vallen of er niet meer bij zijn maar integendeel zo gehyperfocust zijn dat niets me nog ontglipt

believers en non-believers

2008-01-24T13:06:00.000+01:00

Zogezegd is er 5 % van de Belgische bevolking die ADHD heeft. Volgens mij is dat minstens 7 % want hoeveel mensen zijn er NIET gediagnosticeerd en beseffen niet dat ze het hebben?

Je hebt verschillende soorten ADHD'ers:

degenen die een job doen die ze graag doen en die dan waarschijnlijk ook met succes uitoefenen en er naar eigen zeggen geen last van ondervinden en geen medicatie nemen omdat ze hun energie op de juiste manier kunnen kanaliseren.

degenen die het op vroege leeftijd ontdekt hebben, medicatie namen en er zogezegd uitgegroeid zijn (maar dat is niet, men groeit er niet)

degenen die het op late leeftijd ontdekken, medicatie nemen en geen job vinden

degenen die het hebben, maar er zich niet van bewust zijn en het ook niet willen weten en op die manier blijven voortsukkelen in de woestijn, zonder het licht te zien. (de Non-believers)

de oudere generatie, die al op pensioen is en er in zijn leven niet veel last van had, omdat de eisen op de arbeidsmarkt toen niet zo hoog waren.

Nu ik toch met mijn lieftallige hoofdje op TV kom

2008-01-23T11:08:00.000+01:00

doe ik een oproep aan een aantal mensen die Schoon en Meedogenloos gezien hebben
en een uitzonderlijke empathie voor me opvatten

1. Welke neurochirurg wil mij helpen zonder dat ik minstens 300 euro moet betalen voor een CAT-scan? Ik wil weten hoe érg mijn ADHD is en ik weet wel hoe erg het voelt zonder medicatie maar ik ik kan helaas niet mijn eigen hersenen scannen

2. Wie is er gespecialiseerd in ADHD-therapie en wil mij daar kosteloos mee helpen? Het zou wederzijds een win win situatie kunnen zijn want ik heb veel zicht op mijn eigen problematiek maar heb behoefte aan gedragstherapie, juist omdat ik zoveel dingen in mijn leven fout heb gedaan

3. Wie wil mij sponsoren om een foundation op te richten voor volwassenen ADHD'ers die er niet in geslaagd zijn een zinvol bestaan op te bouwen. Het geld van de foundation zou gaan naar medicatie, therapie en begeleiding naar de geschikte baan?

4. Wie wil mij sponsoren om dit jaar mijn roman af te maken? Een laptop, een reisje van een paar dagen om daar in alle stilte te kunnen werken. Ik ben vijf jaar niet op reis geweest en zou zo graag eens wat afstand van de hele situatie willen nemen en dat gaat soms letterlijk het beste

5. Wie wil mij paardrijlessen aanbieden? Ik heb gelezen dat paardrijden heilzaam is voor ADHD'ers. Ik heb vroeger als eens paard gereden maar dat beest sloeg op hol. Gelukkig ben ik er niet af gevallen, dus ik denk dat ik toch wel enige feeling heb met deze elegante beestjes.

Dit was voorlopig mijn wensenlijst.

Let them become true, finally

De problemen van afgelopen week

2008-01-23T10:45:00.000+01:00

Mijn excuses voor lange tijd niet in deze blog geschreven te hebben. Ik was meer dan een week internetloos en telefoonloos omdat er op vreemde wijze een kabel was doorgesneden in de gang. Ik heb dit niet op mijn geweten uiteraard, ik ga mezelf niet in die mate saboteren en mijn buurman doet alsof zijn neus bloedt. Hij wil nu ook weer vrede stichten, mij goed, zolang hij maar weer niet denkt dat hij mijn deur kan platlopen, I want some privacy, please!

Ondertussen is de man van BC al een derde keer, af en toe zijn er nog problemen, namelijk om de paar minuten valt mijn verbinding uit.

De kommer en kwel is dus nog niet voorbij. Miserie trekt miserie aan, zegt een kennis van me. Blijkbaar maar in dit geval blijft het al een paar jaar van kwaad tot erger gaan. Financieel gezien.

Op het vlak van de liefde heb ik ook nog niet veel geluk gehad, dat mag ook wel eens gaan komen. Maar ja, veel mannen zijn bang van mij, ze denken dat ze me niet aankunnen en gelijk hebben ze. Ik heb echt een intelligente man nodig, die mij doorziet. Jammer genoeg ben ik er nog niet zo veel tegengekomen. Wat me ook echt tegensteekt, is dat de meeste mannen mij zien als een seksobject. Dat wil niet zeggen dat ik gekleed ben als een hoer hé, ik draag wel eens een decolleté maar niet van hier tot in Tokio. Het komt waarschijnlijk vooral door mijn stem. Mijn stem klinkt nogal zwoel en sexy en zeker als ik keelpijn heb. Blijkbaar brengt dat mannen op hol. Nou,ik vind de stem ook wel belangrijk hoor, absoluut. Een Hollands accentje kan me niet deren maar het onverstaanbare Brugse is soms moeilijk om te pruimen en ik denk evenmin dat ik door het leven ga stappen met een Bruggenaar.

Had ik al vermeld dat mijn elektriciteit weer is uitgevallen eergisteren? Tsja, het was te verwachten hé, mijn limiet was verstreken. Ik dus gaan opladen met mijn laatste geld, ja, u leest het goed, voor 12 euro gaan opladen en voor 8 euro heb ik nu elektriciteit. Ik besef dat ik aan de armoedegrens zit en ik ben helemaal niet gek van dat idee. Ik word er gewoon horendol van dat ik in een vicieuze cirkel zit te bewegen en dat allemaal door geldproblemen. Ik ben het zo kotsbeu en het wordt er niet beter op. Want ik heb therapie nodig, gedragstherapie.

Ik ben net naar Andante geweest, het centrum voor Geestelijke gezondheidszorg. Zij worden gesubsidieerd door de overheid maar niet heus want na een intakegesprek van een uur, kreeg ik te horen dat men mijn geval in overweging gaat nemen en dan kom ik op een wachtlijst, die vrij lang is. Tof! Alles wat ik uitgesteld heb in mijn leven door mijn "handicapje" (ik haat dat woord) wordt nu nog maar eens op de lange baan geschoven door het therapeutentekort. Dat is pas een knelpuntberoep hier in België. Om dan nog maar te zwijgen van het feit dat er te weinig therapeuten zijn die de ADHD-problematiek op een heldere wijze kunnen begrijpen. Want ik ben van mening, je weet niet wat het is, zolang je het niet hebt. Misschien moet ik maar therapeut worden binnen een paar jaar, als de bestorming van de media niet helemaal lukt. Maar ach, ik moet positief zijn, het moet lukken, ik heb gewoon mensen nodig die in mij geloven, die niet alles naar goede doelen geven voor kinderen maar beseffen dat ADHD'ers die ontdekken op late leeftijd wat ze hebben, door een complete ID-crisis gaan en ook hulp nodig hebben. Medicatie, therapie, een gepaste job (wat wil zeggen in ons geval, doen wat je graag doet en het bijgevolg ook heel goed doen, dan is er geen sprake meer van een handicap maar van een TALENT). Financiële hulp, kwijtschelding van schulden, ik heb het nog al vermeld vroeger in mijn blog maar ik blijf er bij: ik kan een nuttige bijdrage leveren aan deze maatschappij en andere mensen helpen maar ik moet wel zelf eerst uit het moeras getrokken worden.

De jobs van mijn dromen

2008-01-12T13:33:00.000+01:00

droomjob één: journaliste liefst in de volgende gebieden: film, muziek, life style, hedendaagse kunst, literatuur, poëzie

bij Sanoma, maakt niet uit, Story, Libelle, Flair, Dag Allemaal.

Wat zijn mijn troeven? Ik bne op de hoogte van alle nieuwtjes van de sterren, ik ken heel veel namen en kan de gezichten erbij plakken.

Mijn contacten zijn heel uitgebreid, ik ken zowel Luc Tuymans als Marie Vinck als de ganse Belgische muziekscène als Erik van Looy, Jan Verheyen, Tess Goossens, Marcel Vantilt, Jess Degruyter, Heleen Van Royen en nog vele anderen

Ik ben een vlotte prater en kan sinds enkele jaren heel goed luisteren. Ik ben goed in interviewen, tenminste als ik daar de kans voor krijg. En kansen heb ik nog niet veel gehad, veel te weinig.

Ik heb echt een mooie stem. Ik heb een jaar dictie gedaan, een jaar toneel. Er zijn al heel veel mensen die me gezegd hebben dat ik een radiostem heb en ik weet dat ik me op de radio ten volle zou kunnen uitleven.

Voice over voor TV-programma's of een personage inspreken voor een animatiefilm, waarom moet het altijd naar de winnaars van Idool gaan of BB, waarom mij niet een kans geven? Omdat ik niet bekend ben, that is why. En hoe word ik bekend? Door één aflevering van "Schoon en Meedogenloos"? Ik denk het niet, ik ben te nuchter geworden, stop dreaming Kristiane en neem alle kansen die vanaf nu aan je pad kruisen, want dàt is geluk hebben, alle opportuniteiten benutten die écht verder kunnen brengen in plaats van je te laten leiden door loze beloften van nitwitten.

Een collega-journaliste van HN zei tegen me van de week:

"Je hebt in deze wereld iemand nodig die in je gelooft en je wil helpen" En daar heeft ze gelijk in. Misschien wil Leo Stoops me helpen, de sympathieke gerechtsverslaggever van VRT die ik op 28 december tegen het lijf liep, vlak aan mijn appartement? Ik heb hem een mail gestuurd maar die man heeft het ook geweldig druk zoals iedereen die met NIEUWS bezig is

Gisteren zag ik een nieuw programma op Canvas (die hun programma-aanbod gerestyled hebben). Fantastisch, ik heb me rot gelachen. SPAM is een satire op de actualiteit en doet me denken aan Satire (met Herman Van Molle) uit de jaren tachtig.

Dit was gewoon nodig, zo een programma dat de actualiteit eens deftig op de korrel neemt. Nieuws voor de mensen die De Decker steunen, om maar even te tonen hoe subjectief het nieuws kan zijn. En dan denk ik, verdorie, wat een prachtprogramma, als ik nu maar eens de kans kreeg om daar aan mee te werken. Als ik maar een deftige screentest mocht doen of een test voor de radio (waar geen 600 man aanwezig was). Het had allemaal gemakkelijker geweest als iemand uit mijn omgeving indertijd mijn dromen had gestimuleerd in plaats van me te saboteren en uit te lachen. Ik wéét dat dit geen excuus is voor het heden, maar het maakt het allemaal niet eenvoudiger.

Besluit dat ik nu neem is, ik ga ervoor, I am growing stronger, ik ben niet langer een slaaf van mijn impulsen, op het moment heb ik zelfs een lichte hekel aan impulsiviteit terwijl ik vroeger de spontaniteit erin kon waarderen. Nu echter brengt het me uit mijn evenwicht. De broodnodige structuur die ik vroeger ontbeerde, probeer ik nu in te halen. Dat het leven daardoor meer voorspelbaar wordt, stoort me niet, integendeel, ik voel me er veiliger bij. Als je met mij een afspraak wil maken, dan pak ik mijn agenda. Als je me vandaag belt en je wil me NU zien, wel vroeger ging dat, nu? zeg maar fifty fifty. De kans is echter groter van niet, want meestal heb ik me al de dag erop ingesteld van wat ik ga doen en hoe laat. En vroeger was het geen probleem als je mijn plannen in de war stuurde. Ik had je wel gevolgd. Nu daarentegen, heb ik graag zelf mijn leven in handen, in plaats van te dobberen op de oceaan en me te laten voeren waar de wind dat wil.

De missionarishouding

2008-01-12T13:08:00.000+01:00

Ik merk van mezelf dat ik de laatste maanden als een missionaris op pad ben om andere ADHD'ers te ontdekken en die zelfs te diagnosticeren. Ik weet zeker dat dit ook weer een fase is in mijn groeiproces. Ik vind het zelfs edelmoedig van me want ik wil die mensen helpen maar dat is nu net het moeilijke met AD(H)D'ers: ze horen je wel maar het dringt niet tot hen door. Ze vangen flarden op van het geheel maar interpreteren vaak dingen verkeerd en maken een vervormde puzzel van de realiteit. Hetgeen zij essentieel achten en als hoofdzaak zien, is voor anderen slechts een bijzaak. Omdat zij concentratiestoornissen hebben, vangen zij niet alles op. Ze missen een deel van het geheel. Zie je als je aan iemand vraagt of hij weet wat ADHD is, dan antwoordt men meestal: "Nou ja, das hyperactief zijn, hé. Pff, hyperactief zijn, precies alsof dat dat zoveel voordelen heeft, ik ben mijn hyper gelukkig kwijt en het is inderdaad dat zo dat je een tomeloze energie kan hebben en als je die kan focussen, ben je inderdaad vertrokken maar meestal wordt dat teveel aan energie kwijtgespeeld aan dingen die toch niet worden afgemaakt, dus wat ben je ermee, je komt uit op een nuloperatie, want je doet dingen trager dan andere mensen als je het niet direct door hebt hoe een procedure in mekaar zit en juist omdat je zoveel moeite moet doen om te focussen, gaat je overvloed aan energie daar aan op en kom je in vergelijking met "gewone mensen" op hetzelfde uit.

Ik ben zo blij dat ik dit allemaal begin in te zien, want ik voelde me stilaan verdwalen in een woud waar steeds meer bomen groeiden, zodat ik niet meer wist waar ik naar toe wou. Nu weet ik dat maar al te goed waar ik naar toe moet en begin ik dingen juist te interpreteren en de wereld te zien zoals hij is, terwijl ik dat vroeger amper kon geloven dat mensen zo wreed konden zijn zoals ze zijn. Ik voelde dat wel aan, intuïtief, nu is mijn intuïtie verzwakt, maar mijn rationeel gevoel is wel gegroeid. Ik ben voorzichtiger geworden in mijn uitlatingen en daar ben ik blij om.

Ik merk wel dat mijn interesse erg selectief is en ik niet meer de moeite kan opbrengen om dingen te leren die mij niet in het minst interesseren. Zo heb ik deze week Belgacom Tv laten installeren en de man in de shop Jezussstraat vroeg me of ik het misschien zelf kon. Ik ben mij zodanig bewust van die beperking dat ik zonder aarzelen antwoord dat het echt niet My peace of cake is. Thuis deed ik dan wel even de moeite om de handleiding te bekijken, maar gooide die al gauw weer opzij, beseffend dat ik me nodeloos zou ergeren in het tot stand brengen van mijn verbinding.

Maar goed, ondanks alle ellende die ik heb meegemaakt, kan ik nu terug zeggen dat ik een sterke vrouw ben en dat ik me niet meer laat kisten door oneerlijke mensen die mij een rad voor de ogen proberen te draaien. Nu moet ik me richten op mensen die in mij geloven en die inzien, dat de situaties waarin ik ben terecht gekomen, een gevolg zijn van die ADHD. Een vriendin van me zei (die het zelf heeft maar het niet wil weten): "je kan niet alles op die ADHD steken" Jawel, dat kàn je wel, want cruciale handelingen in het verleden waren vaak impulsief en totaal niet berekenend maar vanuit een onbestemd gevoel dat kwam opduiken als een haaienvin in de zee en pas verdween als het kwaad geschied was. En het ergste van al, is dat je de helft van de tijd nog niet eens bewust van wat je dan wel verkeerd gedaan of gezegd had. Het lijkt dan precies een vlaag van verstandsverbijstering en voor je het weet, heb je weer al dan niet onherstelbare schade aangebracht in je omgeving. En dat wou je niet, want neen in de fond ben je geen ambrasmaakster. Je speelt geen spelletjes, je bent niet berekenend, agressief en gemeen. Tot je receptoren weer beginnen te flippen omdat ze te weinig dopamine krijgen.

Ik ben gelukkig dat deze periodes stilaan voorbij zijn. Ondertussen ben ik al wel 36 en moet ik aanvaarden wat er mis is gegaan. Maar bovenal verdien ik een nieuwe kans, een kans op de job van mijn leven, een kans op een normale liefhebbende relatie en om gelukkig te zijn en andere mensen die hetzelfde meemaken of zullen meemaken te helpen. Een communicatiestroom op gang brengen die bruggen bouwt in plaats van muren

Hersenspinsels

2008-01-07T11:43:00.000+01:00

Vanochtend kon ik mijn bed niet uit. ik wist dat ik mijn Rilatine moest pakken maar ik had geen zin om op te staan. Dat gebeurde me vroeger de hele tijd. Nu heb ik nog geen werk maar in het verleden zorgde deze non-actie er wel eens voor dat ik te laat kwam op het werk.

Ik bleef maar ronddolen in mijn dromen, het was echt supervermoeiend, continu rotondes maken in je geest en het kwam steeds bij hetzelfde uit, ik zocht de achternaam van éne Wouter die bij Focus Knack werkt en een aantal jaren geleden de huisgenoot was van mijn ex-vriendje Darcy, de liefde die ik had voor ik met Alexander was. Ook een relatie die ik heb verpest door mijn ADHD-zijn. Zie je, Darcy was een ongelooflijk gedisciplineerd iemand en ik was in die tijd een wervelwind die veel stof achterliet maar weinig actie. Of misschien wel actie maar de verkeerde actie. Terwijl hij toch zeven jaar jonger was en ik de meest wijze had moeten zijn, was ik dat helemaal niet. We zijn twee jaar samen geweest en het heeft ons nog eens twee jaar gekost om van elkaar af te geraken. Het jammere is dat we geen vrienden zijn, ik denk dat hij te zeer haat hoe onvolmaakt ik was in die tijd.

Ook nu voel ik me nog steeds onwennig in mijn nieuwe ik. Ik heb echt gedragstherapie nodig maar waar is een goede therapeut te vinden? En waar haal ik het geld? Ik heb zelfs amper geld om mijn medicamenten te betalen. Zou ik een brief schrijven naar Kim Clijsters en vragen om haar hulp? Maar dat kind is hoogzwanger, die zal nu wel geen tijd hebben...

Maar goed, het ging dus over die hersenspinsels in mijn gedachten. Hoe heb ik daar vroeger toch mee kunnen leven, dag in dag uit? Ik heb nu twee uur te laat mijn Rilatine genomen en ik voel me nog onwennig. Ik heb weer moeite om te focussen. Ik denk aan teveel dingen tegelijk. Ik moet werk vinden maar die sollicitatie die ik vrijdag heb gedaan, heeft me zeer ontmoedigd. Ik zou een database moeten invullen met alle info die men kan vinden over adverteren in het Vlaamse medialandschap. Eén uur heen, eén uur terug en dat voor een job die ik naar eigen denken niet aankan.Zelfs niet voor twee maanden, het is erg om te bekennen maar als je mijn CV ziet met 26 jobs dan zou je het misschien begrijpen dat ik die historie van afwijzing niet meer verder kan zetten, de moed zinkt me in de schoenen bij de gedachte

Ik voel me net een jongvolwassene die komt kijken in de wereld en wel weet wat hij wil, maar het zo zwaar vindt om ervoor te gaan, ik heb hier wel even een schuldenlast van 5000 euro en ik voel me alleen. Ik heb liefde nodig en ik kan ze wel krijgen maar ik durf het niet aan. Ik denk aan de vrienden die afstand genomen hebben omdat ze op een gegeven moment vonden dat ik in cirkeltjes aan het ronddraaien was, maar ik ben nu eindelijk uit die cirkel en wil "rechtendeur" zoals mijn Alexander dat zei, maar ik heb echt die gedragstherapie nodig. Dat niet alleen, ik wil met mijn vrienden op een andere manier leren omgaan, ik zie nu in dat de raad die zij mij ooit gaven, goed bedoeld en juist was maar ik wou het niet inzien.

Maar goed die hersenspinsels in mijn hoofd met die Wouter...Misschien moet ik Wouter maar eens een e-mail sturen maar ik vrees dat hij me ook maar niets vond en denkt dat ik geen talent heb. Ik moet leren om risico's te nemen en kansen te creeëren maar voel ik me sterk genoeg om dit aan te kunnen? Ik ben nog steeds Alice in Wonderland, ik kijk nog te verwonderd naar hoe de wereld in mekaar zit en moet nu dubbel zo snel als iemand anders die indrukken verwerken en vertalen naar de werkelijkheid zoals ze is en niet zoals ik die altijd zag.

Van de regen in de drop, op weg vanuit de onderwereld

2007-12-26T19:53:00.000+01:00

Zo gaat dat dan, met volwassen ADHD'ers die geen job vinden omdat ze al 26 jobs hebben gedaan. Ik moet een deurwaarder betalen, 50 euro. Ik moet mijn Belgacom-rekening betalen, 114 euro. Ik kan het niet. Ik heb nog 10 euro om de maand rond te komen. Mijn medicatie is bijna op, ik haal het misschien nog net tot Nieuwjaar. Ik heb geen liefhebbend vriendje, neen, ik vertrouw geen enkele man meer na hetgeen ik met Alexander heb meegemaakt. Ik ben niet meer creatief, ik ben depressief. Iemand beloofde me enkele maanden geleden uit de nood te helpen. Ik moest wat geduld hebben, zei hij. Weet hij dan niet dat deurwaarders geen geduld hebben?

Ik heb geen hopen kerstcadeaus ontvangen, nooit trouwens. Ik heb gisteren wel een chocoladefonduestelletje gekregen van een lieve vriendin, Esther. Met haar en haar man en drie kinderen heb ik de kerst doorgebracht. Allemaal heel fijn, behalve dat ik op kerst net mijn maandstonden kreeg en dan ben ik heel depri. Zo depri dat ik zwarte gedachten heb. Zo zwart zijn mijn gedachten dat als ik op de trein zit te wachten, ik denk om eronder te springen. Maar gelukkig ben ik niet meer zo impulsief. Ik heb dat altijd gehad als ik depri ben, dat ik onder de trein wil springen. Maar dan denk ik aan mijn lieve moeder en mijn zus, dan denk ik aan Esther en nog een paar vrienden die ik over heb. Maar ik ben het soms allemaal zo beu, dat van de regen in de drop belanden. Binnen twee dagen heb ik geen internet meer. Dan ben ik nog verder van mijn doel verwijderd.

Mijn dokter vroeg me vandaag of ik soms Sulpiride wou nemen. Pff, dat heb ik al geprobeerd en dan zit ik daar als een plant, idioot te glimlachen. Ik wil niet meer vluchten in roesmiddelen vandaar dat de pijn die ik voel zo heftig is. Ik heb nog steeds liefdesverdriet om Alexander, die mij eigenlijk echt rot behandeld heeft. Met mij gaan slapen, ja dat wou ie nog wel vorige week zelfs. Omdat ik niet direct positief antwoordde, ontkende hij daarna dat hij dat nog wou. Hij wou me gewoon bedanken voor het cadeautje dat ik hem had gegeven. En neen, hij wou me niet vergeven dat ik hem ervan verdacht iets met mijn vriendin gehad te hebben. Dat dacht ik al meer dan een jaar maar daarover wou hij pas een paar maanden geleden praten, toen er al stof begon te zitten op de hersenspinsels die ontstaan waren daaromtrent. Gelukkig heb ik het eindelijk met Sylvia kunnen uitpraten en ik begrijp haar dat zij ook geschrokken was van mijn veranderende persoonlijkheid vorig jaar die nog niet op punt stond door die te weinig medicatie. Maar hij, hij is volstrekt niet communicatief en deed geheimzinnig en nam me vanalles af maar wou nog wel dat ik zijn kinky grilletjes opvolgde. Wat ik deed, in de hoop zijn liefde terug te winnen. Met het gevolg dat ik mezelf steeds meer en meer verloor. Ik had gewoon zijn vriendschap nodig maar dat kon hij me niet meer geven. Ik werd een slachtoffer van zijn spelletjes. Net zoals Euridikè zat ik in de onderwereld en denk je dat hij, Orpheus mij er wou uit halen? Ja, maar hij keek om en nu moet ik op mezelf uit die onderwereld geraken. Ik ben halfweg. Maar het is nog steeds donker

Zit Stil- invloed ADHD'ers- Mijn radio-ambities

2007-12-21T20:23:00.000+01:00

Ik vind het wel fijn hoor dat Zit Stil stilaan is rechtgestaan en nu al een petitie heeft op de site sinds september. Ik heb hen dan ook mijn blog gestuurd en ik geloof dat hetgeen ik schreef toch wel enigzins de zaak versneld heeft.

Lees maar in mijn stukje over: als ik in de politiek zou zitten...

Waar Zit Stil nu eindelijk dan voor ijvert, is de terubetaling van geneesmiddelen voor volwassenen. Tegenwoordig betaal ik toch al zo'n vijftig euro en dat is dan nog een minimum want als ik echt de maximum hoeveelheid Rilatine zou nemen, kom ik pas toe met 100 euro.

En nog meer, woensdag 14 december stond er een artikel in de krant, ook weer over Zit Stil met de stelling dat de wachttijd kan oplopen tot 2 jaar, inderdaad, ook weer net wat ik had geschreven.

Ik ben er ergens wel fier op hoor, dat ze mijn ideeën ter harte nemen. Enfin, dat denk ik toch hé. Ik zal volgende week eens contact met hen opnemen, want ik heb wel zin om in een praatgroep te gaan nu. Hopelijk kan ik het aan, want het is best wel heftig soms, het contact met andere ADHD'ers, vooral degenen die het nog niet door hebben van zichzelf dat ze het hebben. Zo kwam er bij mij een kennis, Anneke, ik ken haar zeer oppervlakkig, al jaren. Het was de eerste keer dat ze bij mij langskwam en ik liet haar mijn blog zien. Ze herkende zichzelf volledig, dus de kans is groot dat ze ook ADHD had. Wel, ze zei iets dat in mijn hoofd is blijven spoken. Ze had het wilde uitgaansleven min of meer vaarwel gezegd maar één keer per maand moest ze toch nog eens uit de bol gaan, want anders was het leven te saai. Wel, ik was het daar niet meer mee eens, aangezien de Rilatine de serieuze verantwoordelijke Kristiane in mij naar boven brengt. Maar ergens knaagt het, die opmerking in mijn diepe binnenste.

Daarna zag ik een andere vriendin. Wij hadden vroeger echt wilde tijden samen. We zijn allebei superbraaf geworden. Gewoon gezellig keuvelen, één glaasje wijn drinken en dan naar de cinema gegaan (We own the night met de steeds sexier wordende Joaquin Phoenix of hoe een hazenlip dankzij hem nog een schoonheidsideaal kan worden. Ik kaartte de kwestie bij haar aan. "Zie je Tine, zei ik, ik ben gewoon saai geworden. Ik ben een grijze muis die verdwijnt in de massa. Mensen vinden me niet raar meer en ik steek er niet meer bovenuit, ook niet op een negatieve manier." Ik voel me soms opgesloten in een keurslijf dat ervoor zorgt dat ik op een aanvaardbare manier door het leven stap, maar is dat wat ik wil? Ze antwoordde, lieve vriendin, dat ze is:

"Jij zult altijd anders zijn dan de rest, niet normaal en das maar goed ook. Je bent gewoon ouder geworden en je zit in een rustige periode.

En dan zie ik Peter Van De Veire gek doen in het Glazen huis en ik herken zoveel van mezelf in zijn gekheid, dan denk ik, heeft die man nu ook ADHD? Het verschil is gewoon van mannen wordt dat aanvaard, dat ze zo gek doen, van vrouwen echter, ik weet het niet. Ik zal nog even mijn eigen zelf terug ontwikkelen met de medicatie maar ik moet gewoon allerlei alternatieve trainingen gaan volgen, tenzij er nu eens iemand is, bijvoorbeeld bij Radio 2 (die zochten mensen) die mij de kans geeft mij te bewijzen voor radio. Ik weet dat ik de geschikte stem heb daarvoor, ik ken veel van muziek, ik kan schrijven en ik ben creatief. Alleen op het moment dat ik bij de radio solliciteerde een aantal jaren geleden, was het diezelfde ADHD die me dwarszat en die ik niet goed kon kanaliseren. Ik wist niet goed hoe ik dingen moest aanpakken als ik ze niet had gezien eerst, vandaar dat ik zo tevreden ben dat ik de presentatoren nu ook eens aan het werk kan zien en mij een beeld vormen van hoe het in mekaar zit. Wie weet moet ik mezelf maar eens laten veilen? Ach ja, das waar, ik ben nog geen BV, niemand wil mij op het moment, boehoe. Maar ik geef toch niet op, want ik ben eindelijk gehyperfocussed in wat ik wil: media, media en media en creatief bezig zijn. Dan ben ik pas gelukkig.

Correctie voor Flair- RAZENDSNEL?

2007-12-04T22:14:00.000+01:00

Er staat in Flair dat mijn relaties, jobs en blabla zich razendsnel opvolgenden. Zo is het niet. Ik heb er wel heel wat gehad, van elk, maar niet al mijn relaties volgden zich razendsnel op en niet al mijn jobs en vriendschappen, dit is echt een overstatement. Om maar te illustreren: Alexander en ik zijn al elf maanden uit elkaar en mijn hart is nog steeds gebroken, door hem. Dus sorry, Griet toch nog even deze eindredactionele opmerking... Maar het moet juist zijn, vind je niet?

22 april 2005. na Tribute to Nina Simone ontmoette ik hem en dacht dat ik eindelijk mijn grote liefde had ontmoet. Ik had al een aantal relaties achter de rug maar toen ik Alexander tegenkwam, was ik er bijna zeker van: "He is the one". Het had zo goed kunnen zijn als hij niet zo fucked up was met zijn verleden. Hij besefte het zelf niet eens (en nog niet) dat hij een relatie aan het verwerken was op zijn eigen vreemde manier en dat ik daar de dupe van was. Maar dat had ik ook niet door, alleen toen het echt te laat was...

Ik was nog maar net begonnen met medicatie, jammerlijk genoeg niet de juiste hoeveelheid. Gevolg was dat ik in een identiteitscrisis zat en dat ik niet wist waar mijn grenzen waren. Als je dan iemand tegenkomt die dat begrijpt en respecteert, dan zit je goed. Helaas was dat niet het geval. Alexander zat teveel in zijn eigen pijn en nam wraak op zijn ex door middel van mij. Hij heeft het niet expres willen doen, dat weet ik maar wie zit er met de miserie? Indeed, me

Alexander en ik waren dolgelukkig het eerste jaar. In het begin had hij gezegd: "ik wil een seksrelatie, met iets meer". Dat was niet wat ik wou maar ik dacht dat hij wel zou bijdraaien, als ik geduld had. Hij léék in ieder geval verliefd. Dus ik verzweeg mijn verliefdheid, tot ik na drie maanden niet meer kon. Ik was ondertussen zo gek op hem dat het gevaarlijk begon te worden. Ik zou er een stop op zetten. Ik bekende hem mijn gevoelens en zei dat het dan maar moest stoppen. Uiteindelijk kwamen we ook niet naar buiten en dat is iets wat je wel doet als geliefden: de wereld tonen hoe weg je bent van elkaar. Alexander wou niet dat ik hem verliet: we hadden het toch zo goed samen? Inderdaad we waren vier dagen op een week samen, dat was waar. En we waren niet vier dagen aan een stuk aan het vrijen, hé. Er waren fijne gesprekken, we luisterden samen naar muziek. Alexander verraste me met cadeautjes, had altijd lekker eten voor ons gehaald. Ik voelde me de prinses te rijk. We keken TV, waren gewoon gezellig samen. Hij was voor mij alles, de rest interesseerde me niet meer.

Maar de omgeving pikt zoiets niet. En ik werd langs alle kantenonder druk gezet. Zodoende ben ik Alexander onder druk gaan zetten, wat normaal is. En toen liep het allemaal mis. Maar daarover later nog uitgebreider. Ik hou het idyllische graag voor dit kadertje

Klikken op ads by Google

2007-12-04T22:03:00.000+01:00

Ik probeer hier toch wat inkomsten te genereren, dus als je zo lief zou willen zijn om af en toe op die Ads te klikken, dan kan ik daarmee mijn Rilatine betalen ;)

Thanks very much!

Ik zit trouwens op het Humo Forum als Alice. Omdat Ik mij daadwerkelijk zo voel ja, ik ben al terug een beetje volwassen maar heb toch de indruk dat er een laag verborgen was voor mij die ik nu mag waarnemen.

Niet dat ik daar zo wreed gelukkig mee ben, naïviteit heeft toch wel zijn charme ergens. En jammer, want die ben ik nu net kwijt se

Gelukkig dat ik wat discipline in de plaats heb gekregen en dat ik wat rustiger ben, al praat ik soms nog wel in mijn slaap. Persoonlijk vind ik dat minder erg dan mensen die snurken. Meningen zijn altijd welkom :)

Andere blog en My Space

2007-12-04T21:49:00.000+01:00

Als bezig ADHD-bij leid ik uiteraard nog een paar andere internetlevens

Waar kan ik al die soms tomeloze energie anders kwijt?

http://www.secretdiaryoflaurapalmerthe8th.blogspot.com/

Of join me on My Space and very soon on Facebook

http://www.myspace.com/kristianethewriter

ADHD en werk

2007-12-04T08:57:00.000+01:00

Al meer dan twee jaar probeer ik een carrière op te bouwen in de journalistiek.
Ik bezit toch al een kleine portfolio.
Deze week ga ik een screentest doen bij "The video factory". Vol spanning wacht ik af of Radio 2 mij een auditie gaat gunnen.Bij het magazine Steps en Pas uit sta ik op de reservelijst. Ik zoek dapper verder. Ik heb tenslotte ondanks het feit dat ik "een persoon met een handicap" ben toch een A1 diploma Reclame en Marketing en een postgraduaat journalistiek behaald.
Ondertussen zie ik zwarte sneeuw: ik heb nog veel schulden af te lossen.
Dat is het probleem, weet je, sinds die diagnose besef ik dat ik alleen maar mijn
droom kan volgen. Helaas heb ik geen bemiddelde ouders.

Ik vind het tof dat de media eindelijk zijn aandacht op ADHD richt, al is men nog iets teveel bezig met kinderen. Humo besteedt nu aandacht aan Rilatine. Ik sluit het niet uit, dat dit gevaarlijk is voor kinderen, maar ik ben een volwassene en heb er tot nu toe meer baat bij mét dan zonder.

Feit is, ik moet uit de problemen geraken. Misschien moet ik maar eens raad vragen aan Edith Vervliet, de vrouw die het Flanders Fashion Institute van de ondergang redde. Zij noemt zichzelf "een professionele bedelaarster" Zo moeilijk moet het toch niet zijn om 6000 euro te verzamelen om mij met een schone lei te laten beginnen?

Onlangs stond er een jonge piloot in de krant. Die moest 80.000 euro per jaar ophoesten voor zijn opleiding en die zette dat gewoon in de krant.

Na dat ik van die schuld van mijn "vorig leven" af ben kan ik me met hart en ziel op mijn project storten: fondens verwerven voor mijn roman over ADHD, die veel mensen kan helpen. Mijn plannen uitbouwen om een bureau op te richten dat volwassenen ADHD'ers op een degelijke manier begeleidt, zowel op het vlak van therapie als met werk te vinden.

Wie mij wil helpen mijn plannen vorm te geven, kan mij bereiken op mijn e-mailadres vertommen.kristiane@gmail.com

En wie zich geroepen voelt om te storten mag dat ook: 320-0054475-31

Alvast erg bedankt. Bedenk maar dat ik nog maar net opnieuw ben beginnen leven maar wel een zeer grote rugzak uit mijn vorig leven meetors

Een ADD story- seems like a neverending story to me

2007-11-26T13:36:00.000+01:00

Mijn vriendin Vicky, die ik al 16 jaren ken, is nog maar pas in de stad Antwerpen komen wonen. Vicky heef al veel meegemaakt en de laatste twee jaar haar deel van de slechte koek wel gehad. Nu nog eens liefdesverdriet op de koop toe. Daar ben ik al een expert in geworden, de laatste elf maanden. Pas op hé, begrijp me niet verkeerd. Ik heb allerminst de intentie mijn lijden te cultiveren. Maar ik kies er wel voor het te verwerken in plaats van het te verdringen. Verdringen heeft geen zin want op een dag komt het toch: a slap in your face. Als je niet goed nadenkt, heb je het zelfs niet door dat je in een doodlopend straatje zit.

Ik moet wel zeggen dat de wonden van mijn verdriet telkens opnieuw zijn opengereten
Omdat, ondanks het feit dat het al elf maanden uit is tussen mijn prins Alexander en mij, toch is er nog een zekere aantrekkingskracht Ik hoef hier geen tekeningske bij te maken zeker? Maar nu is het echt gedaan. Sinds drie weken. Maar het gaat hier over Vicky.

Vicky houdt zich sterk. Ik probeer haar zoveel mogelijk op te vangen, want ik zie haar graag en we hebben elkaar de laatste jaren wel wat teruggevonden, na een afstand van jaren. Niet omdat we ruzie hadden, we hadden gewoon elk een eigen leven dat op dat moment een beetje uit elkaar lag.
Afgelopen dinsdag bezocht ik haar voor de eerste keer in haar charmante appartement boven kapper Slem, op de Italiëlei. In handen van een Marokkaanse kapper, inderdaad. Ik had beter daar mijn haar laten doen. (gedachtensprong)

Haar appartement is minimalistisch ingericht, vertrokken met het goede voornemen de chaos geen schijn van kans te geven. Geen schilderijen aan de muur, alles verborgen in kasten. Voorlopig nog heel netjes. Rieten mandjes die dienen als klasseersystemen voor haar boeken. Goed begonnen is half gewonnen. Het was gezellig. Ik was net naar de bioscoop geweest om de Schotse film "Hallam Foe" te zien en was vol lof over de schitterende acteerprestatie van de acteur David Crane, die furore maakte door de hoofdrol in Billy Eliot. Kleine Billy was groot geworden en nu getransformeerd in een melancholisch uitziende tienerjongen.

De daaropvolgende dag, woensdag, bezocht B mij en we amuseerden ons te pletter. Zij zocht informatie op over yoga en psychopaten, ik vertelde haar over de de nieuwe schoonheidshype (transplatie van wimpers) en mijn verlangen naar lange wimpers. Wat ze ronduit belachelijk vond, 2600 euro daaraan spenderen. "Dan kun je beter geld spenderen aan een degelijke mascara." (Die ik overigens al bezit)

Om een lang verhaal kort te maken (wat dus niet gaat lukken, ik voorspel het je): we ondernamen een korte shoppingtocht. Eerst was de designlampenwinkel in de Kammenstraat aan de beurt. Vicky had een lamp nodig voor de living. De kers op de taart, de finishing touch. Ze vroeg aan de verkoper de naam van een een platform waaruit wel honderd zilveren tranen druppelden. De man was het antwoord zoek. "Tjsa, peinst Vicky, dat is zo een rainshower" Ja, dat is het, zegt de man. "Ah serieus?" En tegen mij: "Hij en ik hadden zo een douche bij ons thuis..." Even stilte. Ex-verdriet. Ik begrijp het. Ik knik maar zeg niets voor de rest. Soms zijn woorden niet nodig want ze zalven niet altijd. De prijs van de lamp evenmin, 3200 euro. Het leven is bedroevend duur voor single vrouwen die in the city wonen en gevoel voor klasse bezitten. Dan maar verder naar de overkant van de straat. Kijken in de Zappa, één van de hipste schoenenwinkels in Antwerpen. Laarzen passen in de Miss Sixty store, die al een paar maanden open is (maar waar ik tot nog toe niet geraakt ben. Teveel herinneringen aan de Miss Sixty store. Daar werkte Sylvia vorig jaar) (gedachtensprong)Vicky, net afgestudeerd stiliste maar voorlopig nog werkend bij de overheid,probeert me te overtuigen dat ik best laarzen met hakken zou dragen. Tsja, zij is dan ook een getalenteerd hakkendraagster. Ik heb ook wel laarzen met hakken maar die zijn niet hoger dan zes cm. En bovendien het mooiste paar was weggelopen uit "the assassanition of Jesse James. Ik zag mezelf al in mijn sexy Miss Sixtyjeans door the city stappen, met die boots. Zwart, halflang en rond de enkel kettingen. Een hemel voor moeilijke voetjes zoals die van mij. Solden? Vijf januari? Verder naar de winkel van mijn favoriete lingerie-ontwerpster Marlies Dekkers (Nationalestraat,over de kleine Delhaize), met een cadeaubon die Vicky had overgehouden van haar ex, die met haar brak de dag nà haar verjaardag in augustus. Wat kan betekenen dat hij het impulsief heeft uitgemaakt? Of niet? Wie zal het zeggen? 250 euro...Ik begon al te dromen wàt ik zou kopen voor dat geld. Twee setjes, misschien een hemdje. Ach, ik ben toch blut. Ik ben het prototype van de beginnende journaliste die tot aan haar borsten in de zwarte sneeuw zit. :)
Ik zoek sponsors. Mensen die mij een lening zonder rente willen geven. Een win win lening ofzo, heel interessant voor zelfstandigen. Een fiscaal voordeel van 2 % procent per jaar. Wie ohn wie wil mij uit deze miserie verlossen? Wie gelooft in mijn talent? Misschien moet ik maar ghostwriter worden en Kim Clijster helpen een boek te schrijven over "het leven na de tennis" Ik zie me daar al zitten met Kim en haar kleine meisje op de veranda van haar huis in Spring Lake...Dream on, dream on...Kimmeke, als je dit leest, laat me iets weten. Laat me op auditie komen voor ghostwriter! Please!

Geen Marlies-lingerie dus, voor mij, op dit moment. De knappe zwartharige verkoopster Antoinette staat ons vriendelijk te woord. Zij past volledig in het Marlies Dekkers concept, sterk en sexy én een volle boezem. Net als die van mij...
De nieuwe collectie is nog niet binnen, weet ze te vertellen. Er waren wat problemen met de dozen. In één doos staken twee BH's. Niet milieuvriendelijk.
Morgen is de nieuwe collectie binnen. Binnen de kortste keren raakten we in een geanimeerd gesprek met de vlotte Antoinette. Daar stonden we dan, Barbie en ik, half geleund tegen de witte toog. Een Cosmopolitan had nu niet mis gestaan in deze Zen- loungy omgeving. Op de hoek van de toog, stonden een paar ronde doosjes met een koordje aan, het leken wel klein zwarte hoedendoosjes of...Pralines, vroeg ik? Want Marlies verkoopt nu ook chocolade, dat las ik onlangs in HLN. "Neen, dat gaat niet in deze winkeln want er is geen air conditioning." antwoordde Antoinette vriendelijk.

Mijn gedachten dwalen af naar mijn afvallige prins, die mij altijd de lekkerste chocolade gaf. Zijn vader was één van de grootste chocolatiers van Antwerpen. Hij is min of meer in zijn voetsporen getreden, maar niet heus. En dat begrijp ik volledig. Hij heeft daarvoor zijn redenen. Het is meer zijn broer, die het werk verderzet (alleen is zijn broer veel braver in zijn onderwerpen. Zijn vader schrok er niet voor terug actuele thema's in zijn etalages te verwerken. De Golfoorlog bvb. Het maakte mij helemaal niet uit dat mijn prins niet in de voetsporen van zijn vader trad. Ik hield zoveel van Alexander zoals hij was het eerste jaar, maar daarna veranderde zijn houding langzaam maar gestadig. Ineens deed ik vanalles fout en had hij voortdurend kritiek op mij. Hij voelde zich verraden door mij en ik kon maar niet begrijpen dat hij mij niet meer verstond. En omgekeerd. Hij sloot me uit, hij praatte niet meer met mij over zijn gevoelens. Niemand wist dat wij een relatie hadden, daar in zijn omgeving. En het is daar een klein dorp in die buurt. Je zou het als toerist niet vermoeden, Ik noem het de Wilde Meren-connectie. Dit is natuurlijk niet de naam, maar een schuilnaam. Daar heeft hij twee vrienden die dachten dat ik een zot wijf ben, hetgeen mijn vriendin Sylvia vorig jaar beweerde, in de tijd dat het zo slecht ging tussen hem en mij en tussen haar en mij... Of dat tenminste dàchten, misschien zijn ze nu wel van gedachten veranderd. Met de opening van de Stadsfeestzaal zag ik één van zijn vrienden. Ik meende me te verbeelden dat hij me iets of wat inschikkelijk aankeek. Misschien kende hij nu eindelijk de andere kant van het verhaal en had mijn prins eerlijk verteld dat wij iets moois hadden.

Ik voelde me daar een beetje verloren in die winkel. Er kwamen weer teveel herinneringen naar boven. Ik kan ons verleden moeilijk loslaten. Gewoon omdat onze relatie geen normale kans heeft gekregen. Integendeel, naar het einde toe werd ons sprookje een regelrechte paranoia nachtmerrie. Ik wens het niemand toe. Eerst waren we serieus, dan speelden we spelletjes mèt elkaar en op den duur speelden we spelletjes tègen elkaar. Het was allerminst de bedoeling om het zover te laten komen. De reden dat ik in zijn ogen spelletjes speelde was nochtans oermoederzuiver: omdat ik van hem hield en omdat het de enige overlevingstaktiek was die ik bezat om zijn aandacht vast te houden. Ik was er wel eerlijk over. Ja, ik wou hem jaloers maken en hem zo aan me binden. Wat moest ik anders doen? Er kwam geen vooruitgang in onze knipperlichtrelatie. Ik droomde van een normale toekomst met hem en ik voelde me een weggestoken minnares op den duur. En er was geen andere vrouw neen. Toch niet het eerste jaar. Dan werd het allemaal zo onzeker. Ik zou echt eens serieus met hem praten maar het heeft geen zin: hij wil nu toch niet communiceren. Er is weer eens iemand anders. Waarschijnlijk. Of zou hij, die geen relatie nodig heeft zogezegd, nu toch niet alleen kunnen zijn? Vorige week belde ik hem omdat er een Marokkaanse bitch, die beweerde mijn vriendin te zijn, naar hem dreigde te stappen en over mij te gaan roddelen. Hij vroeg of 'ik hem even met rust wou laten' Tot wanneer? Tot hij alles op een rijtje heeft gezet? Het probleem is dat hij ALLEEN niet alles op een rijtje kan zetten. Die rij valt elke keer omver als een rij dominostenen.

Ik dwaal weer af. Merk je dat? Mijn hak op de takgevoel komt weer terug. Ik denk de laatste dagen aan honderden dingen tegelijk en misschien is het enige goeie hieruit dat ik mezelf ermee confronteer door het hier allemaal zwart op wit neer te zetten. Noem het exhibitionistisch, noem het mediageil. Ik probeer gewoon mijn ding te doen en inzichten te verschaffen in mijn gedrag. Hopelijk kan ik er mensen mee helpen. Dàt is mijn doel. Ik geef toe dat ik mezelf ook wil helpen. Anders ben ik niet in staat om een brug te slaan naar anderen. Teleurgesteld dat ik ben als ik merk dat de communicatie niet altijd verloopt zoals het zou moeten zijn.

Zie je nu, ik dwaal wéér af. Ik kan vandaag precies niet to the point komen. Net alsof ik met de fiets aan het rijden ben en weet waar ik naar toe wil. Alleen, ik stop nog overal omdat ik word afgeleid door vanalles. Dat doe ik in het echt trouwens ook, als ik nu naar buiten zou komen, zou ik me gewoon laten voeren door mijn gevoel. Niet als de Rilatine werkt. Maar hij werkt niet vandaag! Ik ben fucked up in mijn geest. Ik ren een marathon in mijn hoofd. En wie gaat het stoppen? Het enige wat mij nu rustig maakt, is schrijven, schrijven en nog eens schrijven. Ik heb niets te zeggen over de beweging van mijn handen, het is mijn aanval die dicteert dat dit moet gebeuren. NU, anders vind ik geen rust.

Jammer dat men net nu uitgerekend begint te boren aan de overkant van het plein.

Dwaal af dwaal af, ik word zo moe van mezelf. Begrijp jullie soms een klein beetje hoe moeilijk het soms is om met mezelf te leven op momenten als deze?
Ik moet to the point komen en nu weet ik het precies niet meer! Om gek van te worden, joh...wacht, het komt terug, jaja wat ik wil zeggen is...dat ik in de Marlies Dekkers-store ineens nog eens het bewijs kreeg dat Vicky ADD heeft.
Ze deed een deel van haar droevige liefdesverhaal tegen Antoinette. Wat mij ondertussen, om de tijd te vullen, spontaan naar het doosje deed grijpen: help, er zitten drie supersexy strings in, allemaal zwart. "Waren we nog samen geweest, dan had hij die zeker voor mij gekocht", zweemde ik. Hij kocht mij vaak Marlies, omdat ie wist hoe gek ik daarvan was. Ik begon één van mijn favoriete strings te beschrijven: die rode met die piratenkoordjes en rood gestikt fluweel, very boudoir, snik, snik!! Ik wil niet meer van hem houden, maar het lukt niet. Liefdesverdriet kan uitmonden in een obsessie wanneer je op zo een vreselijke manier uit elkaar gaat en nog niet eens vrienden kunt zijn. Ja, dat is mij overkomen en ook het verlies van Sylvia er dan nog bij...Sylvia wil terug vrienden zijn en ik wil dat ook, maar ik ben bang dat het niet lukt. Ik vertrouw haar nog niet.Ook tussen ons is er nooit iets opgelost. De struivogelpolitiek, daar ben ik niet zo een fan van.

Maar goed, na die shoppingtocht kreeg ik telefoon van Kiki die in het Keldergat zat.
Wij togen ernaar toe om Vicky's nieuwe woonst te vieren. De twee hadden elkaar nog maar één keer ontmoet. Het ging er heel Ionesco-achtig aan toe. Het leek wel een passage uit het toneelstuk "La Cantatrice Chauve". "Ah, heb jij op die school gezeten?" "Ja, ik ook!" "En die richting gedaan?" "Ja, ik ook." Comme c'est bizar. Quelle coïncidence, comme c'est curieux. Dat hoofstuk over dat koppel dat zodanig uit elkaar gegroeid is dat ze elkaar niet meer kennen. Wanneer ze echter beginnen te communiceren, ontdekken ze dat zelfs getrouwd zijn. Nu ja, Vicky en Kiki zijn geen koppel, maar de dialogen op zich lijken erop. Niet hetgeen erachter zit.

Vroeg of laat, komt het gesprek op ADD. Vicky heeft dat, zeg ik tegen Kiki. Kiki twijfelt én uit die twijfels. Zie je, daar begint het spel. Vicky zit namelijk in de ontkenningsfase. En hier zijn er weer protagonisten, die haar doen wijfelen Misschien is dat wel het begin van mijn aanval geweest. Zo'n praktijken moeten stoppen: charlatans die er amper iets van kennen en diagnoses beginnen te spuien over anderen. Dat had ik vorige week ook voor en zelfs gisteren nog. Vorige week zelfs op dezelfde plaats. Die roodharige madame had mij slechts een tweede keer ontmoet. De eerste keer zag ze mij in tranen. Dus de tweede keer, maanden later, had ze besloten dat ik een aanstelster was, vermoeiend (ook al had ik nog maar twee woorden gezegd) en dat ik geen ADHD had. De man die het gisteren vroeg, deed dat op een heel andere manier, een charmante manier. Vergis je niet, ik kan mijn ADHD perfect verbergen als mijn medicatie WERKT. Alleen Vicky neemt nog geen medicatie en lijkt soms vrij rustig. In Kiki's ogen toch. Kiki vergelijkt Vicky met mij en constateert waarschijnlijk al snel dat we anders zijn. Tuurlijk, mensen met ADD kunnen hun 'stoornis' beter verbergen. Omdat die hyper afwezig is, zij kunnen stil zitten. Niet helemaal want als Vicky zenuwachtig is, wipt ze met haar voet. (Ik moet toch dringend een ander woord voor stoornis verzinnen, dit is te negatief geladen) Vicky is namelijk wèl zo gediagnosticeerd, maar weigert de zaak verder te onderzoeken of aan de medicatie te gaan. Alhoewel ze nu wel begint bij te draaien en toch al lectuur errond wil lezen. Wat dus zeer belangrijk is voor AD(H)D'ers omdat, zoals ik al eerder in deze blog vernoemde, we zijn slechte zelfkenners. De laatste twee jaar echter, heb ik mezelf beter dan ooit leren kennen. En ik wil Vicky dat ook gunnen. Ze heeft het talent om het te maken maar de ADD doet haar de nek om. Al goed dat ze beseft dat ik haar wil helpen. Ik zit al in de aanvaardingsfase en dat is heel wat.

Alleen de laatste dagen heb ik het echt moeilijk gehad. Ik vermoed omdat Vicky dat nog niet helemaal aanvaardt en ik voel dat, dat is heel vermoeiend voor mij nu soms. Dat allemaal in combinatie met PMS en de naderende volle maan, het ging me te ver. Dus, terug naar die bewuste woensdagavond, Kiki, Vicky en ik zaten gezellig nippend aan een wijntje en genietend van de tapa's die de lieflijke bazin Brigitte voor ons geprepareerd had. Maar ineens sloeg de sfeer om en beschuldigde mijn vriendin Kiki mij ervan dat ik een moeilijk mens was. De twee wilden plotsklaps naar een after work party. Kiki had een smsje gestuurd naar de Ronny die dat allemaal regelt voor de NOX en woensdag was het de officiële opening. We konden er met zijn drieën naar toe. Maar ik voelde een vaag gevoel van PMS opkomen en had er niet veel zin in. Volgens Kiki had ik dertig dagen PMS (wat ik dan weer erg gemeen vond van haar om dat te zeggen, want dat was haar ingegeven door één van mijn dierbaarste vrienden, die op dit moment méér contact heeft met haar.)Plagiaat,Kiki, en ontzettend belachelijke kritiek. Volledig ongegrond. Ik heb niet meer van die heftige moodswings. Gelukkig, mensen vonden mij een dramaqueen. Soms is dat leuk, soms niet. Nadat Kiki mij nog eens totaal irrelevant in mijn gezicht had gegooid dat IK geen werk had, bedankte ik voor de eer. Ze begreep me weer eens niet. Ze had een date en was boos dat ik zei dat hij geen werk had. Tsja, ze was aan het zagen dat haar ex in Knokke voor haar geen laarzen had gekocht van AF Van der Vorst (flauw zenne, ik wil die al jaren en nu moet zij ze ineens ook hebben). Ik zal een nieuw lief moeten zoeken, zei ze. Ik antwoordde snedig dat haar date van die avond waarschijnlijk niet zijn volledige uitkering aan haar bottekes kon spenderen. En ineens gooide ze me het in mijn gezicht: jij hebt geen werk. Ineens was ik een moeilijk mens, ik was bijna overstag gegaan en meegegaan: want ik zei tegen Vicky dat ze dan wel mee naar buiten moest gaan omdat ik mijn fietsslot rond onze twee fietsen had vastgemaakt. Ik ben een moeilijk mens omdat ik niet wil dat Vicky's fiets los staat en dan binnen de vijf minuten gestolen wordt? Omdat ik niet eerst naar huis wil rijden om me om te kleden en dan terug naar het café komen om Vicky op te halen. Zodat zij ineens kan verbroederen met mijn vriendin terwijl ik weg ben om dan te vertrekken naar haar date. Stel je voor seg, dat ze daar nog een 20 minuten alleen moest zitten. Hoe erg.

Maar goed, ik dreef mijn zin door. Ik wou naar huis en dan zien of ik me goed voelde om te gaan. Uiteindelijk liep ik al wel een uur rond met één lens. Die gescheurde lens lag nu te verdrogen op de toog. Toen ik echter thuiskwam met Vicky wou ik echt niet meer naar die hippe place to be. Zeker niet toen Vicky vertelde dat ze haar hair extensions zou aandoen. Ik met mijn pierenverdriet ernaast? No way. En daarbij, de volgende dag (donderdag) moest ik vroeg opstaan voor mijn mama en mijn zus/schoonbroer te zien. Vroeger was ik impulsief meegegaan, nu dacht ik aan de gevolgen. Ik had me bijna laten meeslepen door Vicky's hang naar avontuur. Ik vind mezelf niet saai dat ik er niet aan heb toegegeven. Ik ben opgehouden een stuurloos schip te zijn. Waar af en toe een kapitein opspringt die het roer naar de andere kant draait. Niet de kant waar het naar toe gaat, als het rustig dobbert. Geen Titanic.

ADHD in de media

2007-11-16T13:41:00.000+01:00

Op radio één, mijn favoriete zender was daarnet in 'Stories' een programma van één van mijn favoriete radiomaaksters, Fried'l Lesage, een ADHD'er aan het woord. De man had het ontdekt door een artikeltje in de Humo (waarschijnlijk hetzelfde als dat van mij). Hij is getrouwd met waarschijnlijk een zeer geduldige vrouw en twee van hun kinderen hebben het ook. De vrouw vertelde een grappige anekdote over haar man die niet op tijd kon thuisgeraken omdat hij op zijn weg werd geconfronteerd met een overval op een geldtransport. Om een vlotte doorgang te verzekeren van voorbijkomende voertuigen is hij dan maar zelf het verkeer beginnen te regelen

Om maar een statement te maken, dat wij goed kunnen reageren in crisissituaties!

De Aanvaarding

2007-11-14T11:46:00.002+01:00

Vanalles tegelijk doen- opnieuw een voordeel- zeker in het opgeruimde appartement- te danken aan de hulp van Sien en Maria maar ook van het hele productieteam (Sven, Els, Barbara, Iris, Jeroen en damn damn, ik kan me even die laatste naam niet meer voor de geest halen, hij heeft wit haar en is de geluidsman, vergeef me geluidsman, maar jij hebt mij ook nog geen mail gestuurd.

Ik merk dat ik steeds meer een evenwicht ontwikkel tussen mijn twee helften. Lange tijd heb ik mij afgekeerd van ADHD'ers (ik kon het niet aan in die spiegel te kijken en te zien hoe zij telkens faalden en in dezelfde sloot trappen) maar nu ontmoet ik er steeds meer en meer en dan nog vaak in mijn eigen kennissenkring.

En succesvolle ADHD'ers, maar ik mag hen niet vernoemen want als ze er zelf niet voor willen uitkomen, mag ik niet degene zijn den OUT.

Een tijdje wou ik totaal niet meer ADHD zijn en schaamde ik me voor hetgeen ik allemaal heb uitgestoken. Maar dat is echt puur tijdverlies: je kan de klok niet terugdraaien dus ik moet nu met een open oog naar de toekomst kijken. Ik kan alleen maar beter en beter worden vanaf nu en mijn discipline is vergroot (daarover in mijn volgende tekst)

Wat ik heb ontdekt is, dat nu mijn Modified Rilatine op punt staat, dat ik terug meer dingen tegelijk kan doen. Een tijdje was ik zeer zwaar gefocust op twee dingen: bvb met een half oor naar radio één luisteren 's morgens en aan mijn pc naarstig naar opportuniteiten in de media zoeken. Daarnet was er trouwens een zeer leuke reportage over Sjamanen in Peeters en Pichal, je weet wel die mannen die contact hebben met geesten. Een job bij de radio zie ik ook wel zitten of bij die cultuurzender Exqi (Dat doet me eraan denken dat ik dringend daarnaar mmoet bellen om te horen of ze mijn sollicitatie goed hebben ontvangen)

Wat deed ik vandaag allemaal tesamen zonder het hoofd te verliezen? Wel, ik moet nu mijn tagliatelli basilicum (vers van de Pastaman op de Vogelmarkt in Antwerpen) opeten (met champignons en saus, veggie dus) en terwijl in deze blog schrijven. Maar ik heb mijn mailbox al gekuist en eveneens mijn aanrecht schoongemaakt, want Maria, van het duo Sien en Maria van het programma "Schoon en Meedogenloos" zou toch eens kunnen binnenvallen om te checken of de boel hier nog proper ligt. Maria, kom maar af! Dan maken we samen stoofvlees :) inside joke (In januari ben ik dus één van de mensen die het verdient om een proper appartement te krijgen. Omdat ik door mijn ADHD in een ID-crisis zat) Wel? Sien en Maria, ik kan beamen dat mijn keukentje glanst als een meteoriet. De badkamer is ook zeer netjes want ook die heb ik onder handen genomen en alle papiertjes weggegooid terwijl ik luister naar één of ander wijs wijsje op de radio (Snow Petrol, close your eyes) En de rest ook, maar mijn kat is wel bezig met die mooie groen seventies opbergdozen aan het vernielen. Stoute Figaro!

Dit is nog een boodschap voor Sien en Maria

Gefeliciteerd met de verkoop van de perfecte poetsplanner. 120.000 exemplaren! Uiteraard ook een compliment voor schrijfster Iris! En om de woorden van Sien te citeren (Het Nieuwsblad) : warempel een opgeruimd huis zorgt voor een opgeruimde geest. En dat bedoel ik zowel neurologisch, letterlijk als figuurlijk. Ik ben nog wel niet aan mijn boek begonnen maar dat was omwille van de depressieve berichtgeving in de media rond het schrijversvak. Jeroen Brouwers evenwel mag zijn 16.000 euro altijd aan mij laten doorgeven. Bankrekeningnummer is 320-0054475-31

Ok, back to the pointIk was even in paniek aan het raken, een tijdje. Ik dacht: verdorie, ik kan hier precies nog maar één ding tegelijk. Maar dat was slechts een tussenfase, een leerfase. Ik moest me eerst goed leren focussen op iets zodat mijn aandacht niet ONMIDDELLIJK wordt afgeleid. Maar nu kan ik mijn aandachtspanne voor één zaak verlengen en toch nog een tweede of een derde of een vierde erbij doen zonder het gevoel te hebben als een stresskip heen en weer te rennen.

Maar goed, dit was het voor vandaag want georganiseerd als ik nu ben, zie ik dat mijn volgende taak eraan komt. Een sollicitatiebrief schrijven. En dan mijn tandjes poetsen en vertrekken naar Schoten, naar een vriendin die mij zeer nauw aan het hart ligt. We waren drie jaar uit elkaar maar het laatste jaar hebben we voorzichtig besloten om de band terug op te pakken. We waren allebei LOST maar zijn beiden geëvolueerd en durven het nu eindelijk terug aan onze band terug te versterken.
Tot vanavond! Meer nieuws dan vanuit Alienland

De slaap der rustelozen

2007-10-30T07:58:00.001+01:00

Gisteravond ging ik slapen. Ik dacht: het wordt een heerlijke nacht, want ik was vrij moe. Dat was buiten de waard gerekend. Mijn lichaam voerde een gevecht met mijn geest. Niets anders al dromen deed ik maar wat? Ik zou het niet weten. Het waren duizenden gedachten die als soldaatjes door mijn brein marcheerden.

Hoe kwam dat? Wel mijn medicatie Modified Rilatine is op. Ik had nog een paar 'gewone' Rilatines en nam exact dezelfde hoeveelheid als bij de modified maar ik voelde al de tweede dag dat er iets veranderd was. De nacht voordien sliep ik de slaap der zaligen, nu echter werd ik gekweld door een storm van gedachten. Vandaar het woelen, ik wou die ideeën eruit stampen, maar dat ging natuurlijk niet.

Vroeger bleef ik wel eens bij een vriend slapen die me vertelde dat ik de hele nacht aan het babbelen was. Wedden dat daar ook iets mee te maken had? Om maar te illustreren dat ik niet alleen vermoeiend voor anderen kon zijn, maar ook voor mezelf.

Alles hangt natuurlijk af van hoeveel rust je in je leven hebt. En die rust bezit ik momenteel niet. Ik zie het zwaard van Damocles boven mijn hoofd hangen. Vorige week moest ik naar de werkwinkel. Men moet mij op één of andere manier terug inschakelen in het gewone systeem. Moest mijn droom nu zijn een frietkot beginnen, dan was me dat al lang gelukt. Maar mijn ambities strekken zich uit naar het gevaarlijke gebied van de journalistiek. Niet dat ik per se naar een oorlogsgebied wil, begrijp me niet verkeerd. Het enige wat ik wil, na 26 jobs gedaan te hebben in mijn toch nog korte leven, is mijn hart volgen. Het leven is al kort genoeg om dingen tegen onze zin te doen. Voor mezelf heb ik besloten dat ik plus minus 35 jaar meer dan 70 procent dingen tegen mijn zin heb gedaan. Zaken die mij wegleidden van mijn kern. Mijn kern waar ik zo naar op zoek was en die toch heel dicht bij mijn intuïtie lag die ik al op mijn 20e had. Het bewijs daarvan heb ik, het stond in de Flair. 20! was een rubriek waarin ik verklaarde dat ik journaliste zou worden. Helaas heeft mijn leven tot nu toe mij op andere wegen gebracht, omdat simpelweg de middelen er niet waren.

In 2003 heb ik dan toch dat felbegeerde postgraduaat in mijn handen kunnen drukken. Maar dan nog: allerlei liefdesperikelen, het verlies van dierbaren en de identiteitscrisis in 2004-2005-2006 hebben mijn weg vertraagd. Gisteren zag ik de muzikant, die nèt begonnen is met zijn kuur Rilatine, ongeveer drie weken. Tot mijn verbijstering merkte ik dat ook hij heel zijn leven terug aan het beleven is. Ook hij krijgt flash-backs, die weg hebben van een uitgebreide bijna dood ervaring.

Ik sta al een paar jaren verder. Wat mij betreft ben ik nu 22. Welcome "Alice in Wonderland". Ik ben niet langer het konijn dat overal te laat kwam, maar nu nog op tijd komen in het leven zelf. Nu nog een kwestie van op de juiste moment op de juiste plaats te komen. Al een paar jaar wroet ik voor een plaatsje in het medialandschap, wat niet evident is. Ten eerste moet je een uitgebreid netwerk opbouwen. (Daar ben ik al grotendeels in gelukt) Ten tweede moet je een voetje tussen de deur hebben. Ten derde zou het handig zijn als je een BV bent, want als BV moet je zelfs niet kunnen schrijven, dus maak mij niet wijs dat er allemaal kwaliteitsvolle artikels in de boekskes staan. Ten derde moet je blijven en blijven proberen (ook bij steeds dezelfde media) terwijl je hier en daar een opdrachtje kan meepikken, die je portfolio en bijgevolg ook je kansen vergroten. Ten vierde moet je eigenlijk nog een andere job vinden, bij voorkeur deeltijds of vier vijfde. Want de meeste journalisten werken freelance. In het zelfstandig statuut van de journalist staat dat volledig freelance gaan de financiële dood is van elke journalist. Tot slot moet je zelf wel over een reserve beschikken: je moet investeren in materiaal: een pc, een laptop, opnamemateriaal, liefst ook een camera. Verder moet je blijven geloven in jezelf want af en toe wil je er wel eens de brui aan geven. Als je weer een afwijzingsbrief krijgt omdat je niet genoeg ervaring hebt bijvoorbeeld. Dan geeft men je de raad ervaring op te doen. Wat betekent in onze termen: werk maar eerst nog een paar jaartjes gratis. Het is echter niet goed voor de creativeit om je steeds zorgen te maken over een schuldenberg. Er moet tenslotte brood op de plank komen. Hoe minder je schrijft, hoe slechter je wordt. Schrijven is een ambacht. Natuurlijk kan je gewoon beginnen in het wilde weg wat artikels te schrijven en die gewoon op te sturen, maar voor mij is dat zeer moeilijk. Want wat is er fijner dan een artikel gepubliceerd te zien, de kroon op het werk? Dus als een magazine je een opdracht geeft, is het beter dat ze je voorstellen wat ideeën te sturen. dan kunnen zij daaruit kiezen en je dan een proefopdracht geven. Als dat dan goed is, zou het tenminste leuk zijn, ook al betalen ze amper een habbekrats, dat je toch weer een bewijs hebt van je research en schrijfwerk.
ADHD'ers zijn goed in oplossingen vinden. Ze denken niet lineair. Dus toen Thomas Siffer me, een paar weken nadat ik hem drie artikels had gegeven, me antwoordde dat hij hiermee niet overtuigd was van mijn talent, heb ik hem ogenblikkelijk nog wat werk doorgestuurd. Even maakte een lichte mismoedigheid zich van mij meester. Ik hoop dat die andere artikels voldoende zijn om mij in het mediawalhalla toe te laten. Ik màg mezelf niet laten gaan in zelfmedelijden. Ik moet blijven geloven in het mantra: als je iets wilt, dan geraak je er. Zo heb ik zelfs aangeboden om een gratis stage te doen. Om toch maar in die redactie-omgeving te zitten en ervaring te kunnen opdoen. Zo kan ik pas een goede ambachtsvrouw worden.

2007-10-08T13:38:00.000+02:00

ADHD'ers herhalen zichzelf voortdurend zonder te beseffen dat ze dat doen.

Ook al iets waar ik vanaf aan het geraken ben. Ik val niet meer in herhaling. Maar ik merk het wel heel erg aan die muzikant. Het kan dan best zijn dat hij hoogbegaafd is, maar dit heeft absoluut niets met intelligentie te maken. Volgens mij is het probleem dat we teveel bezig zijn met dingen die niet relevant zijn en onze energie wegnemen. Als we ons niet juist behandeld voelen (één van de dogma's is dat we ons altijd geviseerd voelen. Kortom: het Zwarte Schaap syndroom) voelen we ons heel verongelijkt en drammen we door, zonder dat zo te zien.

Ik heb geleerd dat het geen zin heeft om mij bezig te houden met negatieve zaken.
Ik wil alleen nog contact met mensen die mij positief benaderen en oprecht in mij geloven. Die mensen gaan mijn talenten aanwakkeren en stimuleren. Ik ben niet langer het zwarte schaap, ik ben niet langer een slachtoffer. En dit heb ik al eens eerder gezegd maar het is een soort mantra dat mij beïnvloedt op een juiste manier.

Dat doet me ineens denken aan mijn therapeut. Jarenlang was ik niet bij hem geweest en zaterdag namen we voor het eerst terug de draad op. Zowel voor hem als voor mij, is het interessant om te zien hoe we met elkaar kunnen omgaan zodat we allebei voldoening hebben. En het was een geslaagde sessie. Hij gaf mij een heel goeie raad mee. Hij vroeg wat ik wou in het leven. Ik antwoordde: ik moet schrijven. Wat zeg je? Ik MOET schrijven. Hij gaf me de raad deze zin te veranderen in: 'ik wil schrijven' Dat werkt beter in op de hersenen. En dat doe ik dus, ik wil schrijven, ik wil schrijven. Ik wil doen wat goed voor mij is en niet alleen mijn schrijfsels verbeteren naar een prozawaardig bestaan. Bovenal wil ik gewoon terug gelukkig zijn. En dat ben ik al in zekere zin, al zit ik natuurlijk nog met de brokken van mijn ADHD-bestaan. Al die rekeningen die ik nog moet betalen en niet kan doordat ik voor mijn droom ga, die moet ik wegwerken. Maar dat kan alleen met een job die me aanstaat. Ik weet nu perfect wat goed is voor mij. Part time receptie of administratie kan ik nog net aan. In bijberoep freelancen als journalist, dichter, copywriter of manager van een groepje. Ik duld niet dat iemand nog tegen mij preekt dat ik eender welke job moet doen omdat ik geld nodig heb. Dat kan ik echt niet meer opbrengen. Mijn geschiedenis van succes en mislukking is even groot, maar mislukkingen op professioneel gebied, dat kan ik niet meer aan. Het leidt me trouwens alleen maar af van mijn doel en ik heb al genoeg tijd verspild. Dus, ik zal nog even moeten doorbijten en zwarte sneeuw moeten zien. Tot ik iemand vind, die wil investeren in mij. En ik weet dat die bestaat. Ik hoef hem enkel nog tegen te komen, die Don Quichote figuur die met zijn paard voor mij de weg vrijmaakt

2007-10-08T13:05:00.000+02:00

AD(H)D'ers zijn slechte zelfkenners.
Heel mijn leven ben ik op zoek geweest naar mezelf op alle mogelijke manieren. Ik las boeken over je zelfkennis vergroten, over emotionele intelligentie- het assepoestercomplex- hou op, je maakt me gek-zelfhulpgids voor geliefden, etc...

Ik zocht mijn heil in een therapeut. Ik deed ooit een healing, om mijn chakra's te zuiveren. Ik wijdde me aan Bachbloesemtherapie. Ik las boeken over welk beroep het beste bij mij zou passen, de tijd dat mijn gedachten vertroebeld waren. Ik was even een WICCA heks, slechts een maand. Ik studeerde namelijk niet genoeg en na een paar rituelen in het bos, onthief men mij van een heksenstatus.

Tot ik dus in 2004 dat beruchte artikel vond uit Humo: ik ben een alien. Ik heb ADHD.
Toen was ik opgelucht maar ook bang. Hoe moest het nu verder met mijn leven? Die onzekere wachttijd deed me geen goed. Als ik met andere mensen over mijn vermoedens sprak, geloofde men mij vaak niet. The soty of our life, dus...mensen overtuigen jouw waarheid,jezelf voortdurend verdedigen. Heel vermoeidend, ook voor ons.

Ik voelde me voortdurend misbegrepen en aangevallen. Het maffe is dat ik nu zie dat sommige mensen mij oprecht wilden helpen en gelijk hadden over veel zaken. Waarom ik dat zie? Wel, omdat iemand die ik nog niet lang ken, mij een spiegel voorhoudt. Een confrontatie met mijn oude zelf. Er was een periode, die nog niet zo lang voorbij is, dat ik niets wou te maken hebben met anderen van mijn soort. Dat was de periode dat ik het zelf nog niet aanvaard had. Maar nu kom ik de laatste tijd zoveel mensen tegen die het hebben, zelfs in mijn uitgebreide kennissenkring. Ik probeer dan ook een dialoog op te starten en die mensen te helpen. Zo ook die muzikant over wie ik het nu heb. Ik kan het zelfs aan, tenminste als die persoon zich laat helpen. Anders heb ik niet veel zin om te zien hoe die man in een vicieuze cirkel blijft zitten. Want hij is een getalenteerd bass gitarist maar verknoeit alles door die ADHD. Ik merk aan alles wat hij zegt en wat hij doet, dat hij de essentie mist. Dat is jammer. Ik begin mezelf namelijk heel goed te kennen, dankzij Rilatine en therapie. Ik weet dat ik nog veel werk heb, maar ik ga met reuzensprongen vooruit. Ik herprogrammeer gewoon gans mijn leven. Dat geeft me eindelijk de inzichten die ik zo lang heb ontbeerd. Maar goed, ik wil niet rond de pot draaien, nog zoiets wat wij vaak doen. Het komt erop neer, dat ik nu eindelijk, als gewoon mens wordende, besef hoe vermoeiend AD(H)D'ers kunnen zijn. Ook al doen ze moeite om zich rustig te houden, dat neurologische flipperkastgevoel komt toch, vroeg of laat, tot uiting. Ik ben nu eindelijk rustig, rustiger dan ooit en ik wil andere Aliens helpen daarmee. Want aliens, dat zijn we ergens. Je ziet er heel normaal uit, je hebt zelfs een bepaalde magnetische uitstraling, maar juist daarom kweek je tegenstand. Mensen geloven wat ze zien en kunnen het moeilijk aan dat een op het eerste zicht normaal iemand totaal ongepast uit de hoek komt, de verkeerde dingen zegt op het verkeerde moment. Daardoor blazen we veel bruggen op. Ongewild en niet slecht bedoeld. Terwijl het zoveel beter zou zijn om begrip te kweken en die misverstanden op te lossen. Goed, wij zijn jagers (omwille van onze controversiële ideeën) en de meeste mensen zijn landbouwers, maar we hebben elkaar nodig om tot een betere wereld met meer liefde en communicatie te nodig. Elke mens is op zijn manier nuttig en wij kunnen zeer nuttig zijn, als we maar de kans krijgen. En ADHD'ers krijgen veel kansen die ze verknoeien omdat de omgeving er niet op ingesteld is. Ik heb veel kansen gehad, maar ik tel die niet mee. De kansen die ik nu zal krijgen, die zal ik met beide handen aanpakken en er totaal voor gaan. Voor mijn droom: journalistiek, schrijven, meewerken aan een cultuurzender (Exqi bvb) en anderen van mijn soort helpen...

2007-09-25T11:25:00.000+02:00

Omkering van de rollen, sommige vrienden veranderen in vijanden

AD(H)D: zowel een verrijking als een vloek

Wat enorm belangrijk is als AD(H)D'er is dat je je omringt met mensen die engelengeduld hebben en begrip voor je soms korte aandachtspanne. Dit moet gebeuren zonder het zelfvertrouwen aan te tasten.
Om maar een voorbeeld te geven, ik heb net gebroken met mijn zogezegde 'beste vriend'. 16 jaar lang waren we vrienden, alleen de laatste twee jaar begon het spaak te lopen. Hij was één van mijn schilden tegen de buitenwereld. Uiteraard doet dit mij pijn, op een moment dat zijn engelengeduld eindelijk beloond kan worden, geeft hij er de brui aan. En op wat voor een manier!

Sind kort voel ik me niet meer een slachtoffer maar ik ben het wel gewéést, een gekwetst slachtoffer, vernederd door mijn vader, door werkgevers, zelfs door mensen van wie ik HIELD. Door mensen gestigmatiseerd als lui, opstandig, vergeetachtig, verstrooid en gestoord, is het voor mij niet gemakkelijk om mijn zelfbeeld terug op te bouwen. Het hele destructieve stadium heb ik doorlopen. Inclusief middelenmisbruik maar daarover later. Tot nu toe heeft de 'stoornis' (die talent moet WORDEN) vooral mijn leven vernietigd.

Het vreemde aan de hele zaak is dat, nu ik eindelijk licht aan het einde van die donkere tunnel zie, die paar nabije vrienden mij tegenwerken. Nu zijn ZIJ het die vinden dat die Rilatine mij geen goed doet. Nu zijn zij het die mij proberen te onderdrukken en te kleineren. Wat een waanzinnige wereld! Nu sta ik eindelijk aan de andere kant van het gordijn en beschouwt men mij niet langer als een vreemd wezen uit een rariteitenkabinet, nu zijn het een paar vrienden die mij dolken in mijn ziel steken. Niet allemaal, er zijn er een paar die echt moeite doen om erover te lezen, onder andere mijn lieve vriendin Esther, waarvoor dank. Esther,je ontroert me!

Om maar even de ruzie met die vriend te illustreren, moet je wel eerst weten dat ik met een volledige restyling van mijn appartement bezig ben. Mijn appartement was de laatste jaren een ontploft archief verworden. Hiervoor had ik grondige redenen: men heeft vier jaar mijn stressniveau doen stijgen naar ongekende hoogten door de bouw van een prestigieus project aan de overkant: 32 appartementen en 6 woonhuizen. Hiermee begon men nadat ik van een zoveelste job was ontslagen. Bijna 2 jaar werkte ik als bibliotheekmedewerker bij het Humanistisch Verbond, een instelling die mij ongelooflijk onheus en inhumaan heeft behandeld. Ik was het 'proefkonijn' (zo zei men dat ook) dat kaderde in een nieuw management. Wat tot gevolg had ik 9 evalutiegesprekken onderging, afgenomen door een dementerende personeelsverantwoordelijke. Nu moet je weten dat bij elke volgend gesprek, mij ook steeds weer in de boot werd gegooid wat ik ervoor mis had gedaan, ook al was ik verbeterd, dat was allemaal niet relevant. Dus ik belandde in een depressie en besloot voluit voor mijn droom te gaan: de journalistiek. Dankzij een goede vriendin die mij motiveerde, begon ik aan de Fontys Hogeschool. Een psotgraduaat dat twee maand in beslag nam, gesponsord door mijn (oen al ex- therapeut, want geld had ik niet, maar hij geloofde in mij (en nog, want ik ga nu opnieuw met hem de draad oppikken) Helaas is de weg naar een BETAALDE carrière niet over rozen geplaveid en zit ik financieel nog meer in sukkelstraatje dan voordien. Een paar weken geleden is mijn leven al cruciaal veranderd. Ik raapte al mijn moed bijeen en besloot mijn rommel voor gans Vlaanderen te showen. Dit niet omdat ik MEDIAGEIL ben, zoals een vriendin beweert (die ook tegen mijn Rilatine is) maar omdat ik echt met een schone propere lei wil beginnen. Sien en Marie, de kuismadammen van 'Schoon en meedogenloos' zijn hier een week de plak komen zwaaien. Volgende week komen ze terug inspecteren. Al meer dan een week wijd ik me trouw aan mijn schoonmaakopdrachten. Omdat ik die oranje en gele kleuren op mijn muur haatte, heeft Levis mij verf cadeau gedaan. Mijn so called best friend hielp me niet met opruimen. Dat nam ik hem niet kwalijk want hij was al twee weken luidop aan het beweren dat hij me ZEKER zou helpen met verven. Helaas was hij zaterdag ziek. Hij liet zelfs niets weten tot 14.15 u. Ik was al uren het papier van de muur aan het trekken op mijn eentje en werd er beetje depri van. Toen hij belde, raakte ik zelfs wat in paniek. Ik zag mezelf al verven en met mijn onkunde en onhandigheid de muur en de vloer verknoeien. 'Ik ziet het niet zitten' En toen begon hij uit te vliegen: 'Kristiane, ik ben het kotsbeu met u. Gij moet het maar zelf doen. Maak voor één keer in uw leven eens iets af (bullshit, ik heb al heel veel artikels en verhaaltjes afgemaakt) Gij loopt over van zelfbeklag. Eerst kunt ge niet schrijven omdat ge geen pc hebt. Dan hebt ge een pc en kunt ge niet opruimen. Nu is het opgeruimd en nu zijt ge weer niet content. Nu HEBT ge verf en nu gaat het weer niet. Wel als ge dat niet kunt, hé Kristiane dan ben je gestoord en moet men je maar in een instelling steken. En begin weer niet met je zelfmoordgedachten hé, spring dan hé. Dan ben ik van u af.

Ik ga verder niet vertellen hoe onze ruzie gisteren is verlopen. Feit is dat ik dit niet hoef te pikken. Ik heb nog steeds liefdesverdriet, geldproblemen en geen werk en ik wil me niet wentelen in zelfbeklag en medelijden, nu ik met mijn Rilatinen en mijn komende therapeutische sessies dezelfde wapens in handen heb als de GEWONE mens.
Goed, ik ben niet gewoon, ik heb verlatingsangst en ik kan me extreem aan een persoon hechten (mijn borderlinekenmerken) maar ik vecht tenminste voor een beter leven te hebben. Ik weet dat dit soms gepaard gaat met het nodige gezeur maar ik ben nooit zo gemeen geweest tegen hem.

Al twee jaar zette hij onze vriendschap op hold. Ik mocht niet meer komen logeren in Brussel, als hij langskwam was het tussen de soep en de patatten, van mijn liefdesverdriet wou hij niet horen; Hetgeen hij wel deed was mij geld lenen zodat ik mijn rekening zeven dagen positief kon houden om dan weer in het moeras der ellende te verzinken. Waar ik hem honderdduizend keer voor heb bedankt, ook dat bleek niet genoeg te zijn. Want 'als andere vrienden van hem iets krijgen, dragen ze hem op handen'. Hij hoort het niet als ik de laatste week van de maand praktisch zonder eten zit, dan moet ik maar in een fabriek gaan werken ofzo (dat wordt ECHT mijn dood) dan kan ik terug met hem gaan citytrippen. De schuld ligt alleen maar bij mij, volgens hem WANT er zijn toch nog mensen met wie ik ruzie hebben. Die mensen vinden toch ook dat ik SLECHTER ben geworden. Wat weet hij ervan? Hij zit niet in mijn hoofd. Hij weet niet dat de hersenstorm in mijn hoofd is gaan liggen. Alleen zijn ondeskundigheid ivm mijn aandoening, doet de storm soms heviger dan ooit opsteken. natuurlijk heb ik REBOUNDs, als de Rilatine is uitgewerkt. Het probleem is dat hij me amper nog ziet en zijn mening star is geworden. Hij ziet me niet als het geneesmiddel werkt. Hij beweert er vanalles over gelezen te hebben, maar het gedrag dat hij vroeger vertoonde, was juist. Hij gooit nu olie op het vuur door mij te behandelen zoals mijn tegenstanders dat deden. Het is jammer dat ik dit moet meemaken, maar ik kan het echt niet meer aan. Hij zegt dat hij geen energie meer van me krijgt, dat ik al twee jaar geen vriendin meer BEN van hem, wat voor een smakeloze schijnvertoning heb ik dan moeten meemaken? Ik probeerde al twee jaar onze relatie te herstellen, maar nu ik erover nadenk, botste ik voortdurend op een muur van koelheid, afstand en hardheid. Dus ik geef het op, ik geef er de brui aan. Ik trek die dolken uit mijn ziel en ik ga verder. Ik hield van hem, maar ook hij is veranderd. Ik dacht dat we eeuwig vrienden gingen blijven, maar ik ben nu weer een illusie rijker.

The Elephant Woman

2007-09-24T07:47:00.003+02:00

The Elephant woman

Ik neem sinds 7 juli van dit jaar de juiste dosis Rilatine. Of zal ik zeggen, de minimumdosis? Misschien moet ik iets meer nemen dan de 20 mg Rilatine Modified. Die is uitgewerkt na 8 u, wat betekent dat ik nog een hele avond zonder zit. Vanaf nu zal ik om 16 u nog 10 mg nemen. Ik merk namelijk dat mijn rebound de laatste dagen tamelijk hevig is. Als ik dan niet op tijd ga slapen, dan krijg ik een onrustige slaap. Om zes u wakker worden van mijn kat Figaro die voor één of andere reden aan de deur zit te krabben (omdat hij honger heeft of zijn vriendinnetje Mieuw (de kat van de buurman die meer bij mij zit, kakt en vreet dan bij hem) is dan ook geen pretje. En zo zit ik hier dan, morrend en geïrriteerd om honderden dingen. Terwijl de meeste mensen rustig wakker worden en ontbijten, is de storm in mijn hoofd al begonnen. Will you join me?

Het gaat als volgt: "Oei, ik moet de elektriciteit in de kelder gaan checken. Help, ik moet de gas betalen want anders komt men weer met een afbetalingsplan. Hoe ga ik deze week overleven? Moet ik nu weer geld vragen aan mijn moeder? Oh, mijn arme moeder, ik voel me schuldig. Shit, waarom ben ik toch mijn fototoestel Nikon kwijt toen ik in de boer van Tienen aan het huilen was om die klootzak? Even de kat buitenzetten want die doet wreed lastig en sebiet geef ik hem een tik als ie niet oppast. Deze namiddag testen bij Randstad interim. Zodadelijk beginnen aan het instuderen van Frans en Engels. Zou ik gaan solliciteren bij Tony Mertens als onthaalbediende? (In gedachten oefen ik al het gesprek in, waarom ik dan toch niet voor de journalistiek ga: wel, ik zal in mijn vrije tijd schrijven maar ik heb gewoon zo dringend geld nodig. Waarom kan mijn oudste zus me niet een keer helpen? Of mijn nicht die ik al jaren niet meer heb gezien, maar mijn moeder mocht niet naar school en haar vader (nonkel Rik zaliger) heeft kunnen studeren dankzij het geploeter van mijn moeder. Zou ik een noodoproep in de krant doen? Zal ik mijn rok van Véronique Branquinho verkopen, mijn Indisch tapijt met olifanten? Hoe kan ik die Titanic aan de man brengen, die modelboot van 1.29 m die ik voor mijn moeder moet verkopen? Zal ik een brief sturen naar de koning? Misschien naar Kim Clijsters. Er is toch iemand die me gaat kunnen helpen?"

Ja, Rilatine, help me. Ik ben vermoeiend voor mezelf. Hetgeen je nu leest is in amper twee minuten gepasseerd in mijn brein. Ik begrijp waarom mensen me vroeger zeiden: "too much information" maar ik hoef me daarvoor niet te excuseren. Stel je voor dat ik het niet zou zeggen, dan zou zich een miljoen ideeën ophopen in mijn hoofd. Mijn arme hoofd zou gewoon ontploffen of ik zou eruit zien als de Elephant woman

Omgevingsfactoren hebben wel degelijk een invloed

2007-09-23T09:03:00.000+02:00

Er zijn genoeg AD(H)D'ers die succesvol zijn, dat is waar. Hoe komt het dan dat er zoveel zijn waarbij het niet lukt? Heel simpel, de reacties van de omgeving zijn enorm belangrijk. Om dit een beetje realistischer voor te stellen, zal ik jullie vergasten een op een kleine autobiografie.
Strikt gezien, worden de kenmerken zichtbaar op de leeftijd van 7. Als ik terugblik zie ik een vrolijk maar verlegen kind dat houdt van met de poppen te spelen. Uren kon ik me amuseren met mijn vriendin Michèle. Hele levens bootsten we na met Barbie en Ken. Toen we 8 waren, was onze favoriete bezigheid radioprogramma's in mekaar steken. Radio Mikri (Michèle en Kristiane) was geboren en elk vrij moment waren we bezig met fictieve studiogasten. Hoe hebben we niet gelachen
met het nabootsen van voetstappen en allerlei geluiden. Hoe creatief waren we.

Toen ik opgroeide, wou ik andere dingen ontdekken. Michèle leerde piano spelen. Dat wou ik ook, maar het kon niet. Er was geen geld. Ik ben de jongste van een gezin van vijf kinderen, een nakomeling, een 'kaakenestje' zoals ze wel eens zeggen. Hoe erg vond ik het nietals ik vaak tegen die lesgevende non moest zeggen dat Michèle ziek was. Het was niet eens waar. Ik begreep haar niet, zij kreeg de kans om piano te leren. Waarom pakte ze die niet met beide handen aan?

Ik begreep toen niet dat er bij ons thuis geen geld was voor die dingen, dus ik zocht naar een andere uitdaging. Ik had al één uitdaging en dat was naar school gaan. Ik was erg goed in Latijn en ik hield van mijn school, een heel strenge school, het Sint-Ursulalyceum.Onbewust voelde ik aan dat ik die discipline nodig had. Als AD(H)D'er heb je meer begeleiding dan anderen nodig. Helaas lieten mijn ouders me aan mijn lot over. Ze controleerden mijn huiswerk niet, ze vroegen mijn lessen niet af. Ik moest het allemaal zelf doen. Dat was niet gemakkelijk want mijn ouders maakten vaak kletterende ruzie en dan had ik nog méér de neiging om weg te dromen. De wil was er en het materiaal: een bureautje voor mijn raam. Hoe vaak ben ik niet opgestaan omdat mijn gedachten afdwaalden, door dat lawaai maar ook door de omgeving die ik voortdurend scande. Ik keek rond in mijn kamer. En dan ging ik maar iets anders doen dat op dat moment, in mijn ogen, prioriteit had. Gelukkig ben ik geen dom iemand en kon ik het toch redelijk goed redden. Misschien ook wel dankzij mijn tante en nonkel, die de helft van mijn opvoeding voor hun rekening namen. Tante en nonkel vroegen wèl mijn lessen af. Zij hadden geen kinderen en zagen in mij een ideale dochter. Tot ik 15 was...en verder Latijn wou studeren. Toen kreeg ik van tante Gusta het deksel op mijn neus: wie dacht ik wel dat ik was, Latijn studeren, dat was toch niet voor iemand van mijn stand?
Toen begon zij afstand van mij te nemen. Toen zei zij: je had heel goed met mij kunnen varen later maar vanaf nu staat mijn beslissing vast: jij krijgt later niets van mij. Er lagen natuurlijk nog andere redenen ten grondslag. In haar ogen was ik lui en zag ik geen werk. Uiteraard was dat zo maar een AD(H)D'er moet je vaak aan het werk zetten en motiveren. Tenzij hij bezig is met zijn dada, dan kan hij uren bezig zijn, gehyperfocust is het woord.

De volgende uitdaging was ballet. Iets waar ik al jaren van droomde doordat het boek 'Tiny op ballet' bezat. Hoe dikwijls heb ik niet op mijn wollige konijnsloefen de vijf posities geoefend? Ik zag me al staan aan de barre, in een immens grote spiegelzaal. Tot het eerste middelbaar had ik telkens maar twee vriendinnen gehad en in het tweede middelbaar veranderde dat. Ik kreeg vriendinnetjes die allemaal op ballet waren. Ineens ontmoette ik veel meer gelijkgestemden die me niet veroordeelden omwille van mijn afkomst (mijn vader was werkloos sinds mijn acht en mijn moeke was huisvrouw) of mijn uiterlijk (ik was een seut met een brilletje en konijnetanden. Ik wou bij hen horen,ik wou met hen op ballet. Wéér een teleurstelling want ook dat feest ging niet door. Voortdurend voelde ik me anders, uitgesloten en nu had ik de kans om echte vriendinnen te maken. Gelukkig keken ze mij er niet op aan. Als ik dan toch niet op ballet mocht, zou ik mijn uiterlijk veranderen. Ik besloot om die lelijke bril niet meer op te zetten, ik liet mijn haar groeien en glimlachte met mijn mond dicht. Ik had eigenlijk een beugel nodig en die wou ik, maar ook daar was geen geld voor en mijn vader vond het niet nodig. Ik was een onzeker kind maar verborg me achter onnozele grappen om aandacht te trekken. Ik hunkerde naar aandacht van mijn vader, maar het enige dat ik kreeg was een goedkeurend gemurmel als hij mijn rapport ondertekende. Als er eens iets wat minder was, zei hij het ook, maar als het uitmuntend was, werd ik niet beloond.

Dit is nog maar een klein deeltje van mijn leven uiteraard maar ik hoop dat het een beetje illustreert welke worstelingen ik allemaal heb moeten doorgaan. Ik heb geen gemakkelijk leven gehad. Er waren momenten dat ik intens gelukkig was maar evenveel momenten dat ik niet begreep wat er met mij mis was, waarom ik precies een verschoppelinge was, niet alleen in de school (ik werd sowieso nog altijd gepest door een paar mensen en buiten die paar vriendinnen botste ik meer op tegenstand dan wat anders) maar ook in mijn eigen leefomgeving. Mijn vader kon het niet nalaten ons steeds weer te zeggen dat hij spijt had dat hij ons op de wereld had gezet. Dat wij als gezin naar de buitenwereld toe niet geslaagd waren, dat wij paria's waren en dat niemand iets van ons moest weten. Ik heb daar zo'n trauma van overgehouden dat ik besloten heb geen kinderen te nemen tot ik zelf helemaal 'clear' ben. En daar heb ik nog wel wat werk mee. Maar ik ben op de goede weg en ik blijf doorgaan, ook al zaag ik soms, ik zaag al minder. Dit zijn gewoon de feiten en die vallen gewoon niet te negeren. Mijn omgeving heeft mijn ADD die ADHD is geworden, VERSTERKT. En daarom, moet ik harder vechten dan een andere ADHD'er die het geluk heeft gehad zijn 'goestingskes' te kunnen doen en zich te ontplooien naargelang zijn impulsen hem dat ingaven.

Rilatine voor volwassenen, niet voor kinderen!

2007-09-11T10:43:00.000+02:00

Ik moet mijn leven herprogrammeren. Dat heb ik gelezen in het boek van Wolf Harttman. Eens je aanvaardt dat je ADHD hebt, moet je je leven opnieuw inrichten. Je neemt jezelf onder de loep. ADHD'ers zijn slechte zelfkenners maar eens je de juiste medicatie hebt, geeft het een wereld van verschil, een kleine moeite, gewoon een modified pilletje slikken, je bent niet meer abnormaal, je bent geen Alien meer. En dan begint het echte werk. Want jij hebt het wel aanvaard, maar nu moet je omgeving nog mee. Je vrienden die je al jaren kennen, moeten beseffen dat het onaangepaste gedrag dat je soms vertoonde, slechts een gevolg is van een neurologische stoornis, gewoon neurotransmitters die niet naar behoren functioneren. Je krijgt te weinig dopamine, die dopamine zorgt voor een geluksgevoel. Je krijgt teveel informatie binnen, je hersenen kunnen dit niet verwerken. Hoe vertaalt dat zich naar de buitenwereld? In razen bijvoorbeeld, je vertelt en vertelt maar, je kan niet stoppen, je luistert niet andere mensen. Je krijgt woede-aanvallen als mensen je niet begrijpen of mensen vinden je brutaal en denken dat je AMBRAS zoekt, terwijl je gewoon wil dat mensen je snappen, maar dat doen ze niet, geloof me, I have been there! Alles hangt af van de manier waarop je het brengt, dat heb ik ondertussen wel geleerd. Mèt medicatie. Ik ben allesbehalve tegen medicatie. Alleen mag men het niet aan kinderen geven, kinderen moet men laten sporten. Op de leeftijd van 18, zou men Rilatine mogen geven, omdat men dan beter snapt wat er aan de hand is. Men heeft dan al een verleden van eventuele mislukkingen. Als echter ouders kunnen uitzoeken wat hun ADHD-kind het liefste doet en het kind zelf, zouden er minder problemen zijn. Omdat ze dan goed zijn in wat ze doen, zo simpel is dat

2007-09-01T10:39:00.000+02:00

Luisteren en praten
Een goede journaliste moet goed kunnen luisteren en alles oppikken. Dat laatste was geen probleem vroeger, alles oppikken. Ik slorpte ALLES op omdat ik niet anders kon. Ik kreeg teveel prikkels, ik kon mijn informatiestroom niet kanaliseren. Daardoor wist ik van alles iets, maar kon ik geen keuzes maken. Het was ontzettend moeilijk voor mij om uit te maken wat belangrijk was en wat niet. In mijn ogen waren het allemaal briljante ideeën en moest ik ermee leven dat de meeste nooit het daglicht zouden zien. Daarom vertelde ik soms zoveel tegen mensen, het moest er allemaal uit. Ik moest het ventileren en ik deed dat zonder te snappen dat dat voor de meeste 'normale' mensen heel vermoeiend en confronterend was. Op die manier ben ik veel vrienden kwijt geraakt, die me dingen toevertrouwden die ik wel voor me wilde houden maar die er op den duur gewoon uitfloepten. Daar ben ik me al een jaar in het oefenen en wat heb ik ontdekt nu? Niets is fijner dan dat mensen je geheimen toevertrouwen die je bewaart. Pas dan maak je echte vrienden! Toen zag ik dat niet. De blinde vlek langs mijn kant was te groot. Ik begreep niet dat ze me zo zagen, als een babbelaarster, als de Gazet van Antwerpen. Ik dacht dat de fout bij hen lag. Maar die lag bij niemand. Die fout was gewoon een tijdelijke kortsluiting in de hersenen, die nu al ver van me lijkt af te liggen. Het lijkt wel alsof ik vanuit een metapositie mezelf aanschouw op een objectieve wijze. Ik oefen me verder en verder in luisteren en in het me bekommeren van het lot van mijn medemens, maar met een zekere afstand, zonder eronder door te gaan. Neen, integendeel, we zullen er allemaal sterker van worden en één vredelievende macht vormen. De wereld gaat terug veranderen, er is teveel kwaad geweest. Er zal terug plaats komen voor liefde en begrip. Maar daarvoor moet eerst alles op de grond terug worden afgebroken. En dat zie je nu ook in de Belgische politiek...

Als ik in de politiek zou gaan...

2007-08-30T08:56:00.000+02:00

dan staat er op de agenda:

een tegemoetkoming voor terugbetaling van geneesmiddelen voor volwassenen. Het is totaal niet juist dat dit alleen voor kinderen is. Het is juist door die ADHD, dat volwassenen (bij wie het niet ontdekt is) in praktische en financiële problemen komen. Wij hebben al genoeg te betalen en dit komt er dan weer bij: minimum 40 euro per maand!)

De oprichting van een reïntegratie-bureau voor ADHD'ers. Wij moeten ontdekken wat we graag doen én onze dromen volgen, want als we doen wat we graag doen, zijn we er meestal heel goed in. We kunnen zelfs beter presteren dan anderen als we er maar achter staan. Als het werk maar niet eentoning of repetitief is, zodat onze prikkelkraan gestimuleerd blijft. Er zitten best wel wat slimmeriken tussen ADHD'ers. Als de omgeving je talenten waardeert, dan bloei je open én dan is er pas een samenwerking die voor iedereen vruchtbaar is.

Gevolg: de economie zal er wél bij varen. De mens zal terug menselijker worden als hij begript toont voor het anders zijn van zijn medemens.

Gedeeltelijke of gehele kwijtschelding van schulding. Als we dan toch beschouwd worden als personen met een handicap, moeten we eerst terug op de sporen geholpen worden met een degelijke begeleiding. Er moet een cursus gegeven worden die zich toespitst op het uit de wereld helpen van de praktische organisatie en administratie, waarmee een AD(H)D'er meestal problemen heeft.

De wachttijd om een volwassene te testen is nog vrij lang. Niet iedereen heeft 300 euro (om bij Zit Stil) te besteden aan testen. Ik bvb, heb twee jaar kunnen wachten vooraleer ik me liet testen bij het Gouverneur Kinsbergen centrum (Wilrijk).

Er moet meer informatie komen rond ADHD, een grote sensibiliseringscampagne. Niet alleen degene die het heeft, moet er zoveel mogelijk over te weten komen, maar ook de 'gewone mens' belangt dit aan. Wij worden nog teveel als paria's bekeken. Wij zijn meestal niet racistisch omdat we ons al heel ons leven gediscrimeerd voelen en dan nog wel door ons eigen ras.

Het idee dat ADHD een stoornis is, moet uit de wereld geholpen worden. Het is geen stoornis als je het positief bekijkt. Het kan een talent zijn!

De Indigo Partij

2007-08-29T22:13:00.000+02:00

Als ik in de politiek zat
dan zou ik mijn partij
Indigo
noemen.

Waarom Indigo? Wel, ADHD-kinderen zijn Indigokinderen. Volgens de Indische traditie zijn wij oude zielen, die dicht bij het einde van hun karmacyclus staan. Het doel van reïncarnatie is dat we ons moeten bevrijden van wereldse bindingen en verlangens. Wanneer een ziel de voltooiing van die duizenden reïncarnaties benadert, moet hij een paar levens lang heel veel uiteenlopende dingen doen om de resterende webben uit voorbije levens te ontrafelen.

Vandaar dat ik een CV heb van zoveel jobs. Vandaar dat ik in mijn leven al zoveel mensen heb ontmoet, zoveel vriendschappen heb gehad. Hoeveel relaties ben ik niet aangegaan, die toch mislukten? Ik ben nog steeds op zoek naar de ware. Ik dacht dat mijn grote liefde was gekomen op 22 april 2005 maar het mocht niet zijn. Had het kunnen lukken als hij niet aan extreme bindingsangst zou lijden? Of ben ik teveel bezig met de herontdekking van mezelf? Want dat is wat er gebeurt als je medicatie neemt, je komt je ECHTE ik tegen. Eerst DENK je dat dat niet je echte ik is, omdat je je hele leven anders hebt geleid, maar ik besef nu dat de IK die ik nu tegenkom, wel degelijk mezelf benadert. Het zou de ontdekking van de hemel moeten worden, want de hel heb ik al gezien. Alleen, het spijtige aan de zaak is dat ik door die ADHD heel wat bruggen heb verbrand en vriendschappen heb verprutst. Ik probeer sommige vriendschappen te herstellen. Dat is niet gemakkelijk want sommige vrienden aanvaarden nog maar recent wat ik heb. Een andere omgang met elkaar is vereist om dit tot een goed einde te brengen. Ik wil gewoon maar zeggen: ik heb mijn ADHD aanvaard en dat is zeer belangrijk. Want als je dat niet doet, dan werk je jezelf tegen. En als jij je ADHD aanvaardt, is het nog een lange stap naar de aanvaarding door je omgeving. Maar het voordeel is: er zal eindelijk resultaat geboekt worden. Valkuilen zullen worden vermeden door medicatie en therapie. Uiteindelijk, kunnen we het ooit misschien dan terug redden met Omega 3. Maar cognitieve gedragstherapie is hier zeker op zijn plaats. Alleen, dit moet wel gebeuren met een therapeut die goed op de hoogte is van onze problematiek. Anders haalt het niets uit en werkt het zelfs in je nadeel.